ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਹਾਜੀਪੁਰ ਵਿਖੇ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਖੇਡਣ ਨਿਕਲੇ ਸਨ। ਡਰੇ-ਡਰੇ ਸਹਿਮੇ ਸਹਿਮੇ, ਛੋਟੇ ਕੈਦ ਤੇ ਦੁਬਲੇ ਪਤਲੇ ਸਰੀਰਾਂ ਵਾਲੇ। ਇਕਦਮ ਸਧਾਰਨ ਕੱਪੜੇ ਤੇ ਚੱਪਲਾ ਪਹਿਨੇ ਹੋਏ ਪਰ ਜਦੋਂ ਚੀਤੇ ਵਰਗੀ ਫੁਰਤੀ ਨਾਲ ਉਹ ਇਕ ਮਗਰੋਂ ਦੂਸਰੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਹਰਾਂਦੇ ਚਲੇ ਗਏ ਤਾਂ ਸਾਰਿਆਂ ਦੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਹੀ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਂ ਸੀ। ਸਾਰੇ ਹੀ ਕਹਿ ਰਹੇ ਸਨ "ਏ ਗਿਠਮੁਠੀਏ ਪਹਾੜੀਏ ਬੜੇ ਤੇਜ਼ ਨੇ ਬਈ।"

ਖੇਡ ਦੌਰਾਨ ਟਾਈਮ ਆਊਟ ਲੈ ਕੇ ਜਾਂ ਮੈਚ ਖ਼ਤਮ ਹੋਣ ਤੇ ਜਦ ਦੂਸਰੇ ਸਕੂਲਾਂ ਦੇ ਟੀਮ ਇਨਚਾਰਜ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਨਾਲ ਲਿਆਦੇ ਕੋਲੇ, ਸੰਤਰੇ ਖੁਆਉਂਦੇ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਆਪਣੀਆਂ ਜੇਬਾਂ 'ਚੋਂ ਆਵਲੇ ਕੱਢਕੇ ਚੂਸਣ ਲਗਦੇ । ਸਾਇੰਸ ਪੜਾਉਂਦਿਆਂ ਉਨਾ ਦੇ ਦਿਮਾਗ ਵਿਚ ਇਹ ਗੋਲ ਬੈਠ ਗਈ ਸੀ ਕਿ ਇਕ ਆਂਵਲੇ ਵਿਚ ਇਕ ਦਰਜਨ ਤੋਂ ਵੱਧ ਸੰਤਰਿਆ ਜਿੰਨਾ ਵਿਟਾਮਨ ਤੇ ਤਾਕਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਉਹ ਨਵੀਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਅਤੇ ਟੀਮ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੇ ਛੱਕੇ ਛੁਡਾ ਦਿੰਦੇ।

ਇੰਜ ਜੋਨਲ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਪੁਜੀਸ਼ਨ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਕੇ ਜਦੋਂ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਪਿੰਡ ਪੁੱਜੀ ਤਾਂ ਸਾਡੀ ਇਸ ਉਪਲਬਧੀ ਤੇ ਸਾਰੇ ਹੀ ਹੈਰਾਨ ਸਨ ਤੇ ਕਾਫ਼ੀ ਲੋਕ ਖੁਸ਼ ਸਨ।

ਇਸ ਮਗਰੋਂ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਪੱਧਰੀ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਵਿਚ ਭਾਗ ਲੈਣਾ ਸੀ। ਮੁਕਾਬਲਾ ਹੋਰ ਵੀ ਸਖ਼ਤ ਸੀ। ਚਾਰ ਜਨ। ਚੁਣੀਆਂ ਹੋਈਆ ਚਾਰ ਟੀਮਾਂ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਜੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਜੁਟ ਗਏ ਸੀ। ਜਨਲ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਸਮੇਂ ਜਿਹੜੀਆਂ ਕਮੀਆਂ ਵੇਖਣ ਵਿਚ ਆਈਆਂ ਸਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਦੂਰ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਕੋਈ ਸਮੈਸ਼ਰ ਨਾ ਹੋਣਾ, ਸਾਡੀ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਕਮੀ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਡਰਾਪ ਸੁਟਣੇ ਸਿਖਾਏ ਜਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਗੰਚਾ ਦੇ ਕੇ।

ਪਿੰਡ ਦੇ ਕੁਝ ਫੌਜੀ ਜਵਾਨ, ਜਿਹੜੇ ਆਪਣੀ ਯੂਨਿਟ ਵਿਚ ਵਾਲੀਬਾਲ ਖੇਡਦੇ ਸਨ, ਉਹ ਛੁੱਟੀ ਆਏ ਹੋਏ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਬੇਨਤੀ ਕਰਕੇ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦਾ। ਉਹ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਅੰਡਰ ਹੇਡਬਾਲ ਚੁੱਕਣ ਕਾਟਫੀ ਸਰਵਿਸ ਕਰਨ, ਰੀਪ ਸੁੱਟਣ ਅਤੇ ਸਮੈਸ਼ ਰੋਕਣ ਅਤੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਕਿ ਕੋਰਟ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਂਦੀ ਬਾਲ ਨੂੰ ਪਛਾਣ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਛੇੜਣ ਦਾ ਲਾਲਚ ਨਾ ਕਰਨਾ ਆਦਿ ਗੁਰ ਸਿਖਾ ਰਹੇ ਸਨ। ਵੇਖਦਿਆਂ ਹੀ ਵੇਖਦਿਆਂ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਟੀਮ ਅਧਿਆਪਕਾਂ ਅਤੇ ਫੌਜੀਆਂ ਦੀ ਟੀਮ ਤੇ ਭਾਰੀ ਪੈਣ ਲੱਗ ਪਈ ਸੀ। ਉਹ ਨਾ ਸਿਰਫ਼ ਸਾਡਾ ਸਖ਼ਤ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਦੇ, ਸਗੋਂ ਸਾਨੂੰ ਹਰਾ ਵੀ ਦਿੰਦੇ। ਜਿਸ ਨਾਲ ਮੈਨੂੰ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ ਤੇ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ੀ ਹਾਸਲ ਹੁੰਦੀ। ਸਾਡੀ ਸ਼ਾਬਾਸੀ ਨਾਲ ਉਨ੍ਹਾ ਦਾ ਮਨੋਬਲ ਤੇ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਵਧਦਾ।

ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਤਿੰਨ ਦਿਨ ਚਲਣੇ ਸਨ। ਇਸ ਵਾਰੀ ਸਾਡਾ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਵੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਗਿਆ ਸੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਲੈ ਕੇ। ਸੰਚਮੁੱਚ ਬਹੁਤ ਹੀ