ਕਰੜਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੀ। ਖਾਦੇ-ਪੀਂਦੇ ਘਰਾਂ ਦੇ, ਉੱਚੀ ਕੰਦ ਕਾਠੀ ਵਾਲੇ ਮੁੰਡੇ। ਇਕੋ ਜਿਹੀ ਵਰਦੀ ਅਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਤਕਨੀਕ ਨਾਲ ਕਰਾਈ ਗਈ ਤਿਆਰੀ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਵਾਲੀਬਾਲ ਕਲੱਬ 'ਚ ਵੀ ਖੇਡਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਭਰਪੂਰ ਜਿਸਮ ਦੇਖ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਸ਼ੱਕ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਇਹ ਅੱਠਵੀਂ ਜਮਾਤ ਵਿਚ ਪੜ੍ਹਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੇ। ਸਾਡੇ 'ਆਬਜੈਕਸ਼ਨ ਤੇ ਉਹ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਕਾਗਜ਼ੀ ਕਾਰਵਾਈ ਪੂਰੀ ਕਰਕੇ ਆਏ ਹੁੰਦੇ। ਉਹ ਬੱਚੇ ਹਰ ਸਮੇਂ 'ਅਟੋਕਿੰਗ ਮੂਡ ਨਾਲ ਖੇਡਦੇ। ਅਸੀ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਡਿਵੇਂਸਿਵ ਰਹਿੰਦਿਆ ਬੁੱਧੀ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਕਰਕੇ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਭੁਲੇਖਾ ਦੇ ਕੇ ਨੰਬਰ ਪ੍ਰਾਪਤ ਕਰਨ ਦੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਤਿਆਰੀ ਕਰਾਈ ਸੀ। ਬਸ ਇਸੇ ਤਕਨੀਕ ਦੇ ਸਿਰ ਤੇ ਉਹ ਫਾਈਨਲ ਤੱਕ ਪੁੱਜ ਗਏ ਸਨ।

ਹੁਣ ਤੱਕ ਸਾਡੇ ਬੱਚਿਆ ਦੀ ਝਿਜਕ ਦੂਰ ਹੋ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਉਹ ਖੁੱਲ੍ਹ ਕੇ ਖੇਡਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸਨ। ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਤੋਂ ਵੀ ਤਕਨੀਕ ਸਿੱਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਹੁਣ ਉਹ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਉਸ ਦੀ ਹੀ ਤਕਨੀਕ ਅਪਣਾ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਵਾਰ ਨੂੰ ਬੇਕਾਰ ਕਰ ਛੱਡਦੇ। ਇਸ ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਵਿਚ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਸਾਡੇ ਪਿਛੜੇ ਜਿਹੇ ਪਿੰਡ ਦੀ ਟੀਮ ਨੇ ਆਪਣੀ ਸਾਫ਼-ਸੁਥਰੀ ਤੇ ਚੰਗੀ ਕਾਰਗੁਜਾਗੋ ਨਾਲ ਸਾਰਿਆਂ ਦਾ ਧਿਆਨ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਖਿੱਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਹੁਣ ਫਾਈਨਲ ਵਿਚ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਦਾ ਮੁਕਾਬਲਾ ਪਿਛਲੇ ਸਾਲ ਦੀ ਚੈਂਪੀਅਨ ਤੇ ਬਹੁਤ ਹੀ ਮਜ਼ਬੂਤ ਟੀਮ ਨਾਲ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਦਾ ਵੀ ਆਤਮ-ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਸਿਖ਼ਰਾਂ ਤੇ ਸੀ। ਉਹ ਇਹ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਜਿੱਤ ਕੇ ਆਪਣੇ ਸਕੂਲ ਤੇ ਇਲਾਕੇ ਨਾਂ ਬੁਲੰਦ ਕਰਨ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਗੜੁੱਚ ਸਨ। ਜਿੱਤ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਦਾ ਨਾਲ ਭਰੇ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਜੀ ਜਾਨ ਨਾਲ ਮੁਕਾਬਲਾ ਕਰਨ ਲਈ ਤਿਆਰ ਸਨ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨਾਲ ਵਾਇਦਾ ਕੀਤਾ ਸੀ ਕਿ ਜੇ ਉਹ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਵਿਚ ਭਾਵੇਂ ਪਹਿਲੇ ਜਾਂ ਦੂਜੇ ਸਥਾਨ ਤੇ ਆਉਣ, ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੁਸ਼ਿਆਰਪੁਰ ਦੇ ਬਿਏਟਰ ਵਿਚ ਫ਼ਿਲਮ ਵਿਖਾਵਾਂਗਾ। ਮੇਰੀ ਗੈਸ ਤੇ ਮੁਖੀ ਨੇ ਵੀ ਐਲਾਨ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਵਧੀਆ ਹੋਟਲ ਵਿਚ ਪਾਰਟੀ ਦਿੱਤੀ ਜਾਵੇਗੀ।

ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਵਿਚ ਕਈ ਬੱਚੇ ਅਜਿਹੇ ਸਨ ਜਿਹੜੇ ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਪਿੰਡੋਂ ਬਾਹਰ ਨਿਕਲ ਕੇ ਬੱਸ ਰਾਹੀਂ ਵੱਡੇ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚ ਆਏ ਸਨ। ਕਈਆਂ ਨੇ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦੀ ਤਸਵੀਰ ਹੀ ਪੁਸਤਕ ਦੇ ਪੰਨਿਆਂ ਤੇ ਵੇਖੀ ਸੀ। ਸਚਮੁੱਚ ਵੇਖਣੀ ਤੇ ਉਸ ਵਿਚ ਸਫ਼ਰ ਕਰਨਾ ਬਹੁਤ ਦੂਰ ਦੀ ਗੱਲ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਫ਼ਿਲਮਾਂ ਦਾ ਸਿਰਫ ਨਾ ਸੁਣਿਆ ਸੀ। ਫ਼ਿਲਮ ਵੇਖਣਾ ਕਿਸੇ ਅੱਠਵੇਂ ਅਜੂਬੇ ਤੋਂ ਘੱਟ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਇਹ ਅਸੀ ਇਨਸੇਟਿਵ ਦੇ ਰਹੇ ਸੀ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ।

ਫਾਈਨਲ ਟੀਮ ਵਿਚ ਦੇ ਸਮੇਬਰ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਕੇ ਕਿਸੇ ਵੀ ਤਰ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਹੀਂ ਸੀ ਹੁੰਦਾ ਕਿ ਉਹ ਮਿਡਲ ਕਲਾਸ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀ ਹੋਣਗੇ। ਉਹ ਪੂਰੇ ਪੁਫੈਸ਼ਨਲ ਤੇ ਸੀਨੀਅਰ ਖਿਡਾਰੀ ਲਗਦੇ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ