ਸਮੈਸ਼ਰਾਂ ਦਾ ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਪਾਸ ਕੋਈ ਜਵਾਬ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਸਾਡੀ ਟੀਮ ਨੇ ਕਰੜੀ ਟੱਕਰ ਦਿੱਤੀ ਤੇ ਡਿਰੇਸਿਵ ਤਕਨੀਕ ਰਾਹੀਂ ਬੇਸਟ ਆਫ ਰਾਈਵ ਵਿਚੋਂ ਦੇ- ਦੇ ਗੇਮ ਲਗਭਗ ਬਰਾਬਰ ਦੇ ਨੰਬਰਾਂ ਨਾਲ ਆਪਣੇ ਹੱਕ ਵਿਚ ਕਰ ਲਈਆਂ ਸਨ। ਤੀਸਰੀ ਤੇ ਫਾਈਨਲ ਗੇਮ ਲਈ ਉਨ੍ਹਾਂ ਲਈ ਜੀਨ ਮਰਨ ਦਾ ਸੁਆਲ ਪੈਦਾ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ। ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦਾ ਕੰਚ ਕੂਟ ਦੇ, ਦਰੜ ਸੁੱਟ, ਮਧਲ ਦੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਪਹਾੜੀਆਂ ਨੂੰ, ਕੁਝ ਨੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਗਿਠਮੁਠੀਆ ਦੇ ਪੌਲੇ। ਸਾਡੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਤੇ ਕਟਾਖ਼ਸ ਕਰਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚ ਹੀਣਭਾਵਨਾ ਪੈਦਾ ਕਰਨ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।

ਇੰਟਰਵਲ ਤੱਕ ਦੇਵੇਂ ਟੀਮਾਂ ਬਰਾਬਰ ਨੰਬਰਾਂ ਤੇ ਸਨ। ਸਿਰ ਫਸਵਾਂ ਮੁਕਾਬਲਾ ਸੀ। ਪੁਰਾਣੇ ਚੈਂਪੀਅਨ ਕੋਚ ਨੂੰ ਹੱਥਾਂ ਪੈਰਾਂ ਦੀ ਪਈ ਹੋਈ ਸੀ। ਉਹ ਆਪਣੇ ਖਿਡਾਰੀਆਂ ਨੂੰ ਟੁੱਟ-ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੈ ਰਿਹਾ ਸੀ ਤੇ ਵਾਰ ਵਾਰ "ਓਏ ਇਹ ਹਨ ਕੀ, ਇਹ ਛਲੇਡ ਜਿਹੇ। ਇੰਨੀ ਮਾੜੀ ਟੀਮ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਗਏ। ਉਏ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਡਰ ਗਏ। ਤੁਹਾਡੀ ਤਾਂ ਦਹਿਸ਼ਤ ਨਾਲ ਹੀ ਇਹ ਮੈਦਾਨ ਛੱਡ ਕੇ ਭੱਜ ਜਾਣ। ਉਏ ਸਮੈਸ਼ਰਾ ਤੇਰਾ ਚੋਰ ਕਿੱਥੇ ਗਿਆ ਉਏ। ਤੇਰੀਆਂ ਸਾਰੀਆ ਸਮੇਸਾ ਬਾਉਂਡਰੀ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਕਿਉਂ ਜਾਂਦੀਆਂ ਬਈ। ਵੇਖ ਲਉ ਹੁਣ ਇਹ ਸਾਡੀ ਨੱਕ ਦਾ ਸਵਾਲ ਐ। ਮੈਨੂੰ ਨੀ ਕੁਝ ਵੀ ਪਤਾ। ਮੈਨੂੰ ਇਹ ਗੇਮ ਚਾਹੀਦੀ ।" ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦਾ ਕੰਚ ਬੁਖਲਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਟੀਮ ਨੂੰ ਬਸ ਇਸੇ ਤਰ੍ਹਾਂ ਇਕਮੁੱਠ ਤੇ ਜੇਤੂ ਭਾਵਨਾ ਨਾਲ ਖੇਡਣ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ। "ਬਸ ਮੰਜਿਲ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਹੀ ਹੈ। ਮਾਰ ਲਉ ਹਮਲਾ ਕਰ ਲਉ ਕੋਸ਼ਿਸ਼। ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦਾ ਹੌਂਸਲਾ ਟੁੱਟਿਆ ਹੋਇਆ ਹੈ, ਜਿਸਦਾ ਹੌਸਲਾ ਟੁੱਟ ਜਾਂਦਾ ਹੈ, ਉਹ ਹਾਰ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਆਖਰੀ ਦਮ ਤੱਕ ਹੌਸਲਾ ਨੀ ਛੱਡਣਾ ਤੇ ਪਜਲ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ। ਆਪਣੀ ਨੰਚਰਲ ਗੇਮ ਖੇਡੀ ਜਾਣਾ।"

ਇਸੇ ਦੌਰਾਨ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੇ ਕੋਚ ਤੇ ਇਕ ਹੋਰ ਅਧਿਆਪਕ ਨੇ ਇਕ ਰੈਜ਼ਰੀ ਨੂੰ ਪਾਸੇ ਲਿਜਾ ਕੇ ਉਸ ਨੂੰ ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ ਸਮਝਾਇਆ। ਕੀ ਗਿਟਮਿਟ ਕੀਤੀ। ਅਸੀਂ ਉਸ ਪਾਸੇ ਬਹੁਤਾ ਧਿਆਨ ਨਾ ਦਿੱਤਾ।

ਸੈਕਿੰਡ ਹਾਫ ਦੀ ਗੇਮ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋਈ। ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ ਦੀ ਬੁਖਲਾਹਟ ਸਪੋਸ਼ਟ ਨਜ਼ਰ ਆਉਂਦੀ ਸੀ। ਨੰਬਰ ਖੁੱਸਣ ਜਾਂ ਪਾਲੇ ਵਿਚ ਬਾਲ ਡਿੱਗਣ ਤੇ ਉਹ ਖਿਡਾਰੀ ਇੱਕ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਗਲਤੀ ਕੱਢਦੇ, ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਤੇ ਟੁੱਟ ਕੇ ਪੋ ਰਹੇ ਸਨ। ਬਾਹਰ ਕਚ ਦਾ ਬੁਰਾ ਹਾਲ ਸੀ ਉਹ ਪਾਗਲਾਂ ਵਾਂਗ ਇਧਰ-ਉਧਰ ਭੱਜ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਇਕੱਲੇ-ਇਕੱਲੇ ਖਿਡਾਰੀ ਦਾ ਨਾਂ ਲੈ ਕੇ ਚੀਕਾਂ ਮਾਰ ਰਿਹਾ ਸੀ। ਗਲਤੀ ਹੁੰਦਿਆਂ ਹੀ ਉਹ ਕਦੇ ਆਪਣੇ ਮੈਥੇ ਤੇ ਹੱਥ ਮਾਰਦਾ। ਕਦੇ ਉਸ ਖਿਡਾਰੀ ਨੂੰ ਧਮਕੀ ਦੇਣ ਲਗਦਾ। ਕਈ ਵਾਰ ਤਾਂ ਉਹ ਗਾਲ੍ਹਾ ਦਾ ਇਸਤੇਮਾਲ ਵੀ ਕਰ ਗਿਆ ਸੀ, ਇਸ ਜਨੂਨ ਵਿਚ। ਬਰਾਬਰ ਬਰਾਬਰ ਨੰਬਰਾਂ ਤੇ ਪੁੱਜਕੇ ਜਦੋਂ ਫੋਰਟੀਨ ਈਚ ਹੋਏ ਤਾਂ ਸਾਡੇ ਦਿਲ ਦੀਆਂ ਧੜਕਣਾਂ ਵੱਧ ਗਈਆਂ ਸਨ। ਆਖ਼ਰੀ ਸਰਵਿਸ ਸਾਡੇ ਖਿਡਾਰੀ ਨੇ ਇਨੀ ਜਰਦਾਰ ਕੀਤੀ ਕਿ ਵਿਰੋਧੀ ਟੀਮ