ਅਤੇ ਸਾਡੇ ਸਕੂਲ ਦੇ ਇਤਿਹਾਸ ਵਿਚ ਇਕ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਉਪਲਬਧੀ ਬਣ ਗਏ ਸਨ। ਜ਼ਿਲ੍ਹਾ ਸਿੱਖਿਆ ਅਧਿਕਾਰੀ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਤੇ ਮੁਖੀ ਨੂੰ ਬੁਲਾਕੇ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਤੌਰ 'ਤੇ ਵਧਾਈ ਦਿੱਤੀ ਸੀ ਤੇ ਮੈਂ ਇਕ ਸਾਇਸ ਅਧਿਆਪਕ ਹੋਣ ਦੇ ਨਾਤੇ ਆਪਣੇ ਜ਼ਿਲ੍ਹੇ ਦੇ ਪ੍ਰਮੁੱਖ ਅਧਿਕਾਰੀ ਦੀ 'ਗੁੰਡ ਬੁੱਕ' ਵਿਚ ਦਰਜ ਹੋ ਗਿਆ ਸੀ।

ਉਦੋਂ ਪਿੰਡ ਵਿਚ ਕੋਈ ਟੈਲੀਫੋਨ ਸੁਵਿਧਾ ਨਹੀਂ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਆਪਣੀ ਪ੍ਰਾਪਤੀ ਵਾਰੇ ਪਿੰਡ 'ਚ ਸੂਚਨਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਭੇਜ ਸਕਦੇ। ਜਿੱਤ ਦੇ ਜਸ਼ਨ ਨੂੰ ਮਨਾਉਣ ਲਈ ਪਹਿਲਾਂ ਅਸੀਂ ਸਾਰੇ ਮੁੱਖ ਅਧਿਆਪਕ ਨਾਲ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਮਹਿੰਗੇ ਤੇ ਵਧੀਆ ਹੋਟਲ 'ਚ ਗਏ। ਉੱਥੇ ਅਸੀ ਸ਼ਾਮ ਦਾ ਭੋਜਨ ਕੀਤਾ। ਸਾਡੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਜਮੀਨ ਤੇ ਬੈਠ ਕੇ ਪੋਤਲਾਂ 'ਚ ਖਾਣ ਦਾ ਤਜ਼ਰਬਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਹੋਟਲ ਚ ਬੈਠ ਕੇ ਛੁਰੀ ਕਾਂਟੇ ਨਾਲ ਖਾਣਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਆਉਂਦਾ। ਅਸੀਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਉਹ ਸਭ ਸਮਝਾਇਆ। ਮੁਖੀ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਦੀ ਪਰਵਾਹ ਨਾ ਕਰਦਿਆਂ "ਅੱਜ ਨਾ ਮੈਨੂੰ ਰੋਕੀ। ਅੱਜ ਮੇਰੇ ਬੱਚੇ ਜਿੱਤੇ ਨੇ। ਮੇਰੇ ਸਕੂਲ ਦਾ ਨਾਅ ਰੋਸ਼ਨ ਕੀਤਾ ਐ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਮਨਾਉਣੀ ਐ।" ਕਹਿੰਦਿਆ ਕਈ ਪੈਂਗ ਲਾ ਲਏ ਸਨ ਤੇ ਸਾਡੇ ਸਾਰਿਆ ਸਾਮ੍ਹਣੇ ਹੀ ਝੂਮ ਰਹੇ ਸਨ। ਜੇ ਮੂੰਹ ਆਉਂਦਾ ਬਲ ਰਹੇ ਸਨ। ਮੇਰੀ ਵੀ ਤਾਰੀਡ ਕਰ ਰਹੇ ਸਨ। "ਉਏ ਤੁਸੀਂ ਬੜੇ ਕਿਸਮਤ ਵਾਲੇ ਹੋ। ਤੁਹਾਨੂੰ ਇਹੋ ਜਿਹਾ ਮਾਸਟਰ ਨੀ ਲੱਭਣਾ। ਇਸਦੇ ਪੈਰ ਧਧ ਪੀਵ।" ਤੇ ਹਰ ਪਤਾ ਨੀ ਕੀ-ਕੀ।

ਖਾਣਾ ਖਾਣ ਮਗਰੋਂ ਮੈਂ ਵਾਇਦੇ ਮੁਤਾਬਿਕ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਫਰੈਂਡਜ਼ ਥੀਏਟਰ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ। ਉਥੇ ਸਬੰਬ ਨਾਲ ਉਸ ਸਮੇਂ ਦੀ ਬੱਚਿਆ ਨੂੰ ਹੀ ਕੇਂਦਰਤ ਫਿਲਮ 'ਦੇ ਕਲੀਆਂ' ਚੱਲ ਰਹੀ ਸੀ। ਅਸੀਂ ਟਿਕਟਾਂ ਲੈ ਕੇ ਹਾਲ ਅੰਦਰ ਵੜੇ। ਅੰਦਰ ਘੁੱਪ ਹਨੇਰਾ ਸੀ। ਫ਼ਿਲਮ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਕੋਈ ਡਾਕੂਮੈਂਟਰੀ ਵਿਖਾਈ ਜਾ ਰਹੀ ਸੀ। ਪਹਿਲੀ ਵਾਰੀ ਥੀਏਟਰ ਅੰਦਰ ਗਏ ਬੱਚੇ ਡਰ ਤੇ ਸਹਿਮ ਨਾਲ ਇਕ-ਇਕ ਸੀਟ ਤੋਂ ਦੋ-ਦੋ, ਤਿੰਨ-ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਬੈਠ ਗਏ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਤੁਹਾਡੀ ਆਪੋ-ਆਪਣੀ ਸੀਟ ਹੈ। ਹਰੇਕ ਦਾ ਟਿਕਟ ਲਿਆ ਗਿਆ ਹੈ। ਇੱਥੇ ਡਰਨ ਜਾ ਘਬਰਾਉਣ ਦੀ ਕੋਈ ਲੋੜ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਤੁਹਾਡੇ ਨਾਲ ਹਾਂ। ਫਿਰ ਵੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡਰ ਦੇ ਮਾਰਿਆਂ ਇਕ ਦੂਸਰੇ ਦੇ ਹੱਥ ਮਜ਼ਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜੇ ਹੋਏ ਸਨ। ਉਹ ਬੜੀਆਂ ਹੀ ਡਰੀਆਂ ਤੇ ਹੈਰਾਨਕੁੰਨ ਨਜ਼ਰਾਂ ਨਾਲ ਪਰਦੇ ਤੇ ਬੋਲਦੀਆਂ ਚਲਦੀਆਂ ਤਸਵੀਰਾਂ ਨੂੰ ਵੇਖ ਰਹੇ ਸਨ। ਉਂਜ ਉਹ ਬਹੁਤ ਖੁਸ਼ ਸਨ। ਚਲਦੀ ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਰੇਲਗੱਡੀ ਦਾ ਦ੍ਰਿਸ਼ ਆਉਂਦਾ ਤਾਂ ਸਾਮਣਿਉਂ ਆਉਂਦੀ ਰੇਲਗੱਡੀ ਇੰਜ ਲਗਦੀ ਜਿਵੇਂ ਉਹ ਸਿੱਧੀ ਸਾਡੇ ਤੇ ਹੀ ਚੜ੍ਹ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਸੀਨ ਤੋਂ ਤੋਂ ਘਬਰਾ ਕੇ ਦੇ ਤਿੰਨ ਜਣੇ ਇਕੱਠੇ ਹੋ ਕੇ ਬੈਠ ਗਏ ਸਨ। ਫਿਲਮ ਵਿਚ ਜਦੋਂ ਦੇ ਬੱਚੇ ਮਾਂ-ਬਾਪ ਤੋਂ ਵਿਛੜ ਕੇ ਕੁਰਲਾਂਦੇ ਸਨ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਵੀ ਅੱਥਰੂ ਵਗ ਤੁਰੇ ਸਨ। ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਸਮਝਾਇਆ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ 'ਚ ਇਹ ਗੋਲ ਕੱਢਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਸੀ ਕਿ ਪਰਦੇ ਤੇ ਵਿਖਾਇਆ ਜਾਂਦਾ ਸੱਚ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਉਹ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅਦਾਕਾਰੀ ਕਰ ਰਹੇ