ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਬੱਚਿਆਂ ਨੇ ਆਪਣੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਦਾ ਪਹਿਲਾ ਫਿਲਮ ਅ ਇਨਜਵਾਏ ਕਰਨ ਦੀ ਥਾਂ ਡਰ ਤੇ ਸਹਿਮ ਕੇ ਦੇਖਿਆ ਸੀ। ਇਟਰਵਲ ਦੌਰਾਨ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰੋਜੈਕਟਰ ਵਾਲੇ ਕਮਰੇ 'ਚ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ ਤੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਫਿਲਮ ਵਿਖਾਉਣ ਦੀ ਤਕਨੀਕ ਵਾਰੇ ਸਮਝਾਇਆ ਸੀ।

ਪਿੰਡ ਪੁੱਜਣ ਤੇ ਸਾਰੀ ਟੀਮ ਦਾ ਬਹੁਤ ਹੀ ਜ਼ੋਰਦਾਰ ਢੰਗ ਨਾਲ ਸਵਾਗਤ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਪੰਚਾਇਤ ਮੈਂਬਰਾਂ ਤੇ ਮਾਪਿਆਂ ਨੂੰ ਸਕੂਲ ਬੁਲਾਇਆ ਗਿਆ ਸੀ। ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਰਪੰਚ ਨੇ ਪਿੰਡ ਦਾ ਨਾਂ ਰੋਸ਼ਨ ਕਰਨ ਲਈ ਸਾਨੂੰ ਦਿਲ ਖੋਲ੍ਹਕੇ ਮੁਬਾਰਕਵਾਦ ਦਿੱਤੀ ਸੀ। ਉਥੇ ਉਸ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਹੋਰ ਵਧੀਆ ਖੇਡ ਸਹੂਲਤਾਂ ਪ੍ਰਦਾਨ ਕਰਨ ਲਈ ਆਪਣੀ ਜੇਬ 'ਦੇ ਮਾਈਕ ਸਹਾਇਤਾ ਵੀ ਕੀਤੀ ਸੀ।

"ਅਗਲਾ ਟੂਰਨਾਮੈਂਟ ਸਾਡੇ ਬੱਚੇ ਵੀ ਪੂਰੀ ਵਰਦੀ ਵਿਚ ਖੇਡਣਗੇ" ਦਾ ਐਲਾਨ ਕਰਦਿਆਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਬੱਚਿਆਂ ਲਈ ਵਰਦੀ ਖਰੀਦਣ ਲਈ ਵੀ ਪੈਸੇ ਦਿੱਤੇ ਸਨ। ਇਜ ਬੜੇ ਜਿਹੇ ਸਮੇਂ ਵਿਚ ਹੀ ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਤੇ ਖੇਡਾਂ 'ਚ ਚੰਗੇ ਨਤੀਜੇ ਦੇਣ ਕਰਕੇ ਮੇਰੀ ਉਸ ਇਲਾਕੇ ਵਿਚ ਚੰਗੀ ਪਛਾਣ ਬਣ ਗਈ ਸੀ।

ਪ੍ਰੀਖਿਆ ਫੰਡ ਦੇ ਪੈਸੇ ਕਢਵਾਉਣ ਕਾਰਣ ਮੈਂ ਜਿਸ ਮੁਖੀ ਦੀ ਔਖ ਵਿਚ ਰੜਕਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਸੀ, ਉਸੇ ਮੁਖੀ ਦੀ ਮੇਰੀ ਤਾਰੀਫ਼ ਕਰਦਿਆਂ ਜੁਬਾਨ ਨਹੀਂ ਸੀ ਥਕਦੀ ਪਰ ਸਾਡੇ ਵਿਚੋਂ ਹੀ ਕੁਝ ਨੂੰ ਮੁਖੀ ਵੱਲੋਂ ਕੀਤੀ ਜਾਂਦੀ ਮੰਗੇ ਤਾਰੀਕ ਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵਧਦੀ ਨੇੜਤਾ ਬਰਦਾਸ਼ਤ ਨਾ ਹੁੰਦੀ। ਉਹ ਮਨ ਹੀ ਮਨ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਈਰਖਾ ਕਰਨ ਲਗਦੇ। ਇਹ ਸੱਚ ਹੈ ਕਿ ਜਿਉਂ-ਜਿਉਂ ਆਦਮੀ ਦੀ ਸ਼ੋਹਰਤ ਵਿਚ ਵਾਧਾ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਨੂੰ ਅੰਦਰ-ਅੰਦਰੀ ਨਾ ਚਾਹੁਣ ਤੇ ਬਰਦਾਸਤ ਨਾ ਕਰਨ ਵਾਲਿਆ ਦੀ ਗਿਣਤੀ ਵੀ ਵਧਦੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ਹਰਤ ਦੀ ਬੁਲੰਦੀ ਤੇ ਬੈਠਾ ਵਿਅਕਤੀ ਕਦੇ ਵੀ ਸਰਵ ਪ੍ਰਵਾਣਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦਾ। ਈਰਖਾ ਦੇ ਮਾਰੇ ਲੋਕ ਉਸ ਦੀ ਨੁਕਤਾਚੀਨੀ ਕਰਨੀ ਸ਼ੁਰੂ ਕਰ ਦਿੰਦੇ ਸਨ। ਅਜਿਹਾ ਹੀ ਕੁਝ-ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੀ ਵਾਪਰ ਰਿਹਾ ਸੀ।