ਉਥੋਂ ਦਾ ਤੰਗੀ-ਤੁਰਸ਼ੀਆਂ ਤੇ ਥੁੜਾਂ ਮਾਰਿਆ ਮਾਹੌਲ ਸੀ। ਰੰਗ-ਭੰਗ, ਟੇਢੇ- ਮੋਢੇ, ਮੋੜਦਾਰ, ਊਬੜ-ਖਾਬੜ, ਸਖ਼ਤ ਪਥਰੀਲੇ ਜਿਹੇ ਰਸਤੇ ਸਨ, ਬਸ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨਾਲ ਮਿਲਦੀ-ਜੁਲਦੀ ਹੀ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸੋਚ ਵੀ ਬਣ ਚੁੱਕੀ ਸੀ। ਬਾਹਰੋਂ ਵੇਖਣ ਨੂੰ ਉਹ ਬੜੇ ਭੋਲੇ-ਭਾਲੇ, ਸੋਹਣੇ, ਰਿਸ਼ਟ-ਪੁਸ਼ਟ ਵਿਖਾਈ ਦਿੰਦੇ ਪਰ ਅੰਦਰੋਂ ਉਹ ਉਨੇ ਹੀ ਟੇਢੇ-ਮੇਢੇ, ਕੰਜੂਸ, ਗੁੰਝਲਦਾਰ, ਗੱਲ-ਗੱਲ 'ਤੇ ਮੋੜ ਕੱਟਣ ਵਾਲੇ ਤੇ ਉਲਝਣ ਵਾਲੇ ਸੁਭਾਅ ਤੇ ਕਿਰਦਾਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਸਨ। ਛੋਟੀ-ਛੋਟੀ ਗੱਲ ਲਈ ਲੜ-ਝਗੜ ਪੈਣਾ। ਹਰ ਚੀਜ਼ ਨੂੰ ਤੰਗ ਨਜ਼ਰੀਏ ਨਾਲ ਵੇਖਣਾ। ਸ਼ਾਇਦ ਉਥੋਂ ਦੀ ਸਦੀਆਂ ਤੋਂ ਹੰਢਾਈ ਤੰਗਹਾਲੀ ਦਾ ਪ੍ਰਤੀਕ ਸੀ। ਪਹਾੜਾਂ, ਪੱਥਰਾਂ ਤੇ ਜੰਗਲੀ ਰੁੱਖਾਂ ਵਾਂਗ ਜੜ ਮੂਦ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਿਸੇ ਗੱਲ ਲਈ ਤਿਆਰ ਕਰ ਲੈਣਾ, ਸੱਚਮੁੱਚ ਹੀ ਟੇਢੀ ਖੀਰ ਸੀ। ਬਹੁਤ ਪੜ੍ਹੇ-ਲਿਖੇ ਤੇ ਕਨੂੰਨਦਾਨ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਅੱਗੇ ਹੱਥ ਖੜ੍ਹੇ ਕਰ ਜਾਂਦੇ। ਜਦੋਂ ਤਾਈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਕੋਈ ਸਵਾਰਥ ਨਜ਼ਰ ਨਾ ਆਉਂਦਾ ਉਹ ਛੇਤੀ ਨਾਲ ਉਸ ਗੋਲ ਨਾਲ ਸਹਿਮਤ ਹੋਣ ਲਈ ਤਿਆਰ ਨਾ ਹੁੰਦੇ।