ਜੋੜਨਹਾਰ ਬੂੰਦ

ਦੇਹ ਇਕ ਬੂੰਦ ਸੁਰਾਹੀਓਂ ਸਾਨੂੰ

ਸੋਚ ਸਮੁੰਦਰ ਬੋੜੇ।

ਬੇਖ਼ੁਦੀਆਂ ਦੇ ਚਾੜ੍ਹ ਅਰਸ਼ ਤੇ

ਆਸ ਅੰਦੇਸੇ ਤੋੜੇ।

ਰੰਗ ਸੁਹਾਵੇ ਤੇ ਨੌਰੰਗੀ

ਪੀਂਘ ਘੁਕੇ ਆਨੰਦੀ,

ਆਣ ਹੁਲਾਰੇ ਅਮਰ ਸੁਖਾਂ ਦੇ

ਮੁੜਨ ਨਾ, ਐਸਾ ਜੋੜੇ॥੭੩॥

 

ਪਵਾਂ ਨ ਕਿਸੇ ਭੁਲੇਵੇਂ

(ਅਭਿਨੰਦਨ ਗ੍ਰੰਥ ਭੇਟਾ ਹੋਣ 'ਤੇ)

ਜਗਤ ਪ੍ਰਸਿੱਧ ਦਾਨਿਆਂ ਮਿਲਕੇ ਮੂਰਤ ਇਕ ਬਨਾਈ,

ਚੁਣ ਚੁਣ ਸੁਹਣੇ ਰੰਗ ਅਨੇਕਾਂ ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਫਬਾਈ,

ਇਹ ਤਸਵੀਰ ਜੜੀ ਵਿਚ ਸ਼ੀਸ਼ੇ, ਸ਼ੀਸ਼ਾ ਸੀ ਕਰਾਮਾਤੀ,

ਜੜੀ ਮੂਰਤ ਨੂੰ ਪਿਆ ਦਿਸਾਵੇ ਨਾਲੇ ਆਪਾ ਝਾਤੀ।

 

ਪਰ ਜਦ ਗਹੁ ਕਰ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀ ਕੀਤਾ:

ਮੂੰਹ ਦਿੱਸਣ ਵਾਲੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦਾ ਕੰਮ ਬੀ ਇਹ ਪ੍ਯਾ ਦੇਵੇ,

ਜਦ ਮੈਂ ਤੱਕਾਂ ਇਸ ਮੂਰਤ ਵਿਚ ਪਵਾਂ ਨ ਕਿਸੇ ਭੁਲੇਵੇਂ॥੭੪॥

ਖ.ਸ. ੭ ਜੂਨ ੧੯੭੯

––––––––––––

ਨੋਟ:- ਅਭਿਨੰਦਨ ਗ੍ਰੰਥ ਸ੍ਰੀ ਗੁਰੂ ਗ੍ਰੰਥ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਦੇ ਚਰਨਾਂ ਵਿਚ ਰਖਿਆ ਤੇ ਉਥੇ ਹੀ ਕਈ ਦਿਨ ਪਿਆ ਰਿਹਾ। ਇਹ ਅਭਿਨੰਦਨ ਗ੍ਰੰਥ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਭਾਈ ਸਾਹਿਬ ਜੀ ਨੇ ਸਰਸਰੀ ਤੌਰ 'ਤੇ ਡਿੱਠਾ ਤੇ ਜੋ ਖਿਆਲ ਆਏ ਇਸ ਕਵਿਤਾ ਵਿਚ ਕਲਮਬੰਦ ਕਰ ਦਿਤੇ। -ਸੰਪਾਦਕ, ਗਿਆਨੀ ਮਹਾਂ ਸਿੰਘ