ਅੱਛਾ ਹੈ ਕੁਛ ਲੇ ਜਾਨੇ ਸੇ ਦੇ ਕਰ ਹੀ ਕੁਛ ਜਾਨਾ
ਜੋਬਨ ਸਮੇਂ ਮਿਤ੍ਰ ਬਹੁ ਆਏ,
ਭਾਂਤ ਭਾਂਤ ਕੇ ਲਾਡ ਲਡਾਏ।
ਗੁਣ ਗਾਵੈਂ ਜਸ ਕਹਿ ਰੀਝਾਵੈਂ,
ਹਸ ਹਸ ਮਿਲੈਂ ਪ੍ਰਸੰਨ ਹੁਇ ਜਾਵੈਂ।
ਜਬ ਆਵੈਂ ਤਬ ਅਧਿਕ ਲਡਾਵੈਂ,
ਉਪਮਾਂ ਕਰਤ ਥਕਤ ਹ੍ਵੈ ਜਾਵੈਂ।
ਮੈਂ ਸਮਝਾ: ਸਭ ਕਾ ਸਿਰਤਾਜ,
ਮੈਂ ਬਿਨ ਕੌਨ ਗਰੀਬ ਨਿਵਾਜ ?
ਹਾਇ ਸ਼ੋਕ! ਅਬ ਰੰਗ ਬਿਨਾਸਾ,
ਅਪਦਾ ਆਣ ਚਾਣਚਕ ਗ੍ਰਾਸਾ।
ਮਿਤ੍ਰ ਸਖਾ ਕੋ ਨਦਰ ਨ ਆਵੇ,
ਇਸ ਆਪਤ ਤੇ ਮੋਹਿ ਬਚਾਵੇ,
ਟੂਟ ਚਲੇ ਸਭ ਤਨ ਕੇ ਸਾਜੇ,
ਸਿਰ ਪਰ ਮੌਤ ਨਗਾਰਾ ਬਾਜੇ।
ਅਬੀ ਕਿ ਪਲ ਕੋ ਮੁਹਤ ਕਿ ਕਾਲ।
ਕਾਲ ਬਲੀ ਗ੍ਰਸ ਕਰ ਹੈ ਕਾਲ।
ਬ੍ਰਿਥਾ ਹੁਤੋ ਵਹ ਸੁੰਦਰ ਰੰਗ,
ਬ੍ਰਿਥਾ ਰੂਪ ਅਰ ਅਗਰੇ ਅੰਗ।
ਮੈ ਨ ਰਹਾ ਗੁਣ ਰਹੇ ਨ ਮੇਰੇ।
ਕੌਨ ਕਾਜ ਯਹ ਜਨਮ ਲੀਓ ਰੇ?
