ਇਕ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖੀ
ਸੂਰਤ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਵੱਲੀ ਦੇਖੀ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖੀ।
ਕੁੱਝ ਫ਼ਿਕਰਾਂ ਨਾਲ ਸੀ ਓਹਦੇ, ਉਲਝੇ ਹੋਏ ਖਿਆਲ ਸੀ ਓਹਦੇ।
ਹੱਥੀਂ ਕਿਤਾਬ ਉਂਝ ਬੋਝ ਸੀ ਢੋਂਦੀ, ਖੌਰੇ ਘਰ ਦੀ ਯਾਦ ਸੀ ਆਉਂਦੀ।
ਅੱਖ ਓਹਦੀ 'ਚ ਨੀਰ ਸੀ ਦੇਖਿਆ, ਪੂਰਾ ਚਿਹਰਾ ਨਹੀਂ।
ਸਿਰ ਦਾ ਅੱਧਾ ਚੀਰ ਸੀ ਦੇਖਿਆ,
ਖਵਾਇਸ਼ਾਂ ਦੱਬੀਆਂ-ਦੱਬੀਆਂ ਸੀ ਲੱਗਦੀਆਂ,
ਜਿੰਮੇਦਾਰੀਆਂ ਦੀ ਮੱਲੀ ਦੇਖੀ।
ਸੂਰਤ ਮੈਂ ਕੋਈ ਅਵੱਲੀ ਦੇਖੀ, ਇੱਕ ਕੁੜੀ ਮੈਂ ਜਾਂਦੀ ਇਕੱਲੀ ਦੇਖੀ।
ਥੱਕ ਕੇ ਬਹਿ ਗਈ ਓਹ, ਚੁੱਪ-ਚੁੱਪ 'ਚ ਬੜਾ ਕੁਝ ਕਹਿ ਗਈ ਓਹ।
ਥੱਲੇ ਨੂੰ ਕੇਰਾਂ ਸਿਰ ਝੁਕਾ, ਕਿਤੇ ਦਿਲ ‘ਚ ਏਨੀ ਹਿੰਮਤ ਜਗਾ।
ਫਿਰ ਰਾਹੇ ਆਪਣੇ ਪੈ ਗਈ ਓਹ, ਕੇਰਾਂ ਤਾਂ ਥੱਕ ਕੇ ਸੀ ਬਹਿ ਗਈ ਓਹ।
ਜਿਵੇਂ ਬੁੱਲਾ ਹਵਾ ਦਾ ਲੈ ਗਿਆ ਸੀ ਓਹਨੂੰ,
ਹਵਾ ਤੇਜ ਸੀ, ਉਦੋਂ ਚੱਲੀ ਦੇਖੀ।
