ਜਾਵੇ ਤਾਂ ਉਹ ਉਸ ਉੱਤੇ ਓਨਾ ਖ਼ੁਸ਼ ਨਹੀਂ ਹੋਵੇਗਾ ਜਿੰਨਾ ਉਦਾਸ ਇਸ ਗੱਲ ਉੱਤੇ ਕਿ ਕਿਸੇ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਅੰਤਰਰਾਸ਼ਟਰੀ ਐਵਾਰਡ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਜੋ ਕੁਝ ਉਸ ਦੇ ਕੋਲ ਹੈ, ਉਸ ਨਾਲ ਅਸੰਤੁਸ਼ਟ ਰਹਿਣ ਦੀ ਇੱਕ ਆਦਤ ਜਿਹੀ ਬਣਾ ਦਿੰਦੀ ਹੈ ਈਰਖਾ। ਈਰਖੀ ਨੂੰ ਕਸ਼ਮੀਰ ਲੈ ਜਾਓ: ਆਖੇਗਾ, "ਨੀਕ ਹੈ, ਬਹੁਤ ਖੂਬਸੂਰਤ ਹੈ ਇਹ ਵਾਦੀ ਪਰ ਸਾਊਥ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਪੁਰਾਣੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਦੀ ਗੱਲ ਵੱਖਰੀ ਹੈ। ਉਹ ਮਨੁੱਖ ਦੇ ਮਨ ਵਿਚਲੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਹੈ, ਜਿਹੜੀ ਉਸ ਦੀ ਆਪਣੀ ਲਗਨ ਅਤੇ ਮਿਹਨਤ ਨਾਲ ਉਸ ਦੇ ਆਪਣੇ ਹੱਥਾਂ ਦੀ ਪੈਦਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਹੈ।"

ਅਗਲੇ ਸਾਲ ਉਸ ਨੂੰ ਸਾਊਥ ਇੰਡੀਆ ਦੇ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਯਾਤਰਾ ਲਈ ਲੈ ਜਾਓ। ਮੰਦਰ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖੇਂਗਾ, "ਇਨ੍ਹਾ ਮੰਦਰਾਂ ਦੀ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਨੂੰ ਬਣਾਉਣ ਵਾਲੇ ਵਿਚਾਰੇ ਮਰ ਖਪ ਗਏ ਹਨ; ਹੁਣ ਵਿਹਲੇ ਤਮਾਸ਼ਬੀਨਾਂ ਦੀਆਂ ਭੀੜਾਂ ਆਉਂਦੀਆਂ ਹਨ ਅਤੇ ਗੰਦ ਪਾ ਕੇ ਚਲੇ ਜਾਂਦੀਆਂ ਹਨ। ਗੌਰਮਿੰਟ ਨੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਕਮਾਈ ਦਾ ਸਾਧਨ ਬਣਾਇਆ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਇਹ ਮੰਦਰ ਥੋੜੇ ਹਨ; ਟੂਰਿਸਟ ਅਟ੍ਰੈਕਸ਼ਨਜ਼ ਹਨ। ਪੱਥਰ ਦੀਆਂ ਮੂਰਤੀਆਂ ਉੱਤੇ ਫੁੱਲ ਚੜ੍ਹਾਅ ਕੇ ਫੁੱਲਾਂ ਦੀ ਬੇ-ਇਜ਼ਤੀ ਕੀਤੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਇਹ ਫੁੱਲ ਤਾਂ ਕਸ਼ਮੀਰੀਵਾਦੀਆਂ ਵਿੱਚ ਹੀ ਸੁਹਣੇ ਲੱਗਦੇ ਹਨ।" ਕਿੰਨੇ ਸੁਹਣੇ ਰੂਪ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰਗਟ ਹੋਈ ਹੈ ਈਰਖਾ!