ਪ੍ਰੋ. ਪ੍ਰੇਮ ਪ੍ਰਕਾਸ਼ ਉਹ ਇਸ ਗੱਲ ਤੋਂ ਇਨਕਾਰੀ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ:

ਆਰੀਆ ਭਾਸ਼ਾ (ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ, ਵੈਦਿਕ ਭਾਸ਼ਾ) ਦਾ ਦ੍ਰਾਵਿੜੀ ਕੰਮਾਂ ਤੇ ਜ਼ੁਬਾਨਾਂ ਨਾਲ ਸੰਘਣਾ ਮੇਲ ਹੋਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਮੇਲ ਦੇ ਫਲਸਰੂਪ ਇਨ੍ਹਾਂ ਬੋਲੀਆਂ ਨੇ ਇਕ ਦੂਜੀ ਤੋਂ ਸੈਂਕੜੇ ਲਫਜ਼ ਉਧਾਰੇ ਲਏ ਹਨ ਇਸ ਲਈ ਕੁਝ ਲਫਜ਼ਾਂ ਤੋਂ ਭੁਲੇਖਾ ਪੈਣਾ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਗੈਰ ਆਰੀਆਈ ਅਤੇ ਦ੍ਰਾਵਿੜੀ ਮਸਲੇ ਦੀ ਭਾਸ਼ਾ ਹੈ।

(ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਪਿਛੋਕੜ, ਪੰਨਾ 185)

ਪਰ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦਾ ਤੁਲਨਾਤਮਕ ਅਧਿਐਨ ਕਰਕ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਇਸ ਸਿੱਟੇ 'ਤੇ ਪਹੁੰਚਦਾ ਹੈ ਕਿ ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ 50 ਤੋਂ 60% ਸ਼ਬਦਾਂ ਦਾ ਮੂਲ ਵੈਦਿਕ/ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਵਿਚ ਮਿਲ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। (ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਹਿੰਦੀ ਨੂੰ ਧਰਮ ਨਾਲ ਜੋੜਨ ਦੀ ਸੋਚ ਅਲੋਪ ਹੁੰਦੀ ਜਾ ਰਹੀ ਹੈ। ਪਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਇਸ ਨੇ ਨਵੀਂ ਸ਼ਕਲ ਇਖਤਿਆਰ ਕਰ ਲਈ ਹੈ। ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਲਿਖੀ ਜਾਂ ਬੋਲੀ ਜਾ ਰਹੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਮੁਸਲਿਮ ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਭਾਰਤੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਸਿੱਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਦਾ ਨਾਂ ਦੇਣ ਦੀ ਕੋਸ਼ਿਸ਼ ਕੀਤੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਿਚਾਰਾਂ ਅਨੁਸਾਰ 12ਵੀਂ ਸਦੀ ਵਿਚ ਹੋਏ ਬਾਬਾ ਫ਼ਰੀਦ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਅਜੋਕੇ ਸਮੇਂ ਅੰਦਰ ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਲਿਖਿਆ ਗਿਆ ਹੈ, ਉਹ ਮੁਸਲਮਾਨੀ ਪੰਜਾਬੀ ਤੇ ਭਾਰਤ ਵਿਚ ਗੁਰੂ ਨਾਨਕ ਤੋਂ ਲੈ ਕੇ ਵਰਤਮਾਨ ਸਮੇਂ ਦੇ ਹਰ ਹਿੰਦੂ ਸਿੱਖ ਨੇ ਜੋ ਕੁਝ ਵੀ ਲਿਖਿਆ ਹੈ ਉਹ ਸਿੱਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਹੈ। ਡਾ. ਵਜੀਦ ਕੁਰੈਸ਼ੀ 1969 ਵਿਚ ਛਪੀ ਆਪਣੀ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਪੁਸਤਕਅੋਰੀਐਟਲ ਸਟੱਡੀਜ਼' ਵਿਚ ਛਪੇ ਹੋਏ ਲੇਖ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ੁਬਾਨ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸਰਵੇਖਣ ਵਿਚ ਦੋ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਪੰਜਾਬੀ ਜ਼ਬਾਨ ਦਾ ਜ਼ਿਕਰ ਕੀਤਾ ਹੈ:

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚਲੀ ਫ਼ਾਰਸੀ ਪ੍ਰਭਾਵਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ "ਮੁਸਲਿਮ ਪੰਜਾਬੀ" ਅਤੇ ਭਾਰਤ ਦੀ ਸੰਸਕ੍ਰਿਤ ਰੂਪ ਵਾਲੀ ਪੰਜਾਬੀ ਕਿਹਾ ਹੈ। ਉਹ ਇਹ ਵੀ ਮੰਨਦੇ ਹਨ ਕਿ ਸਾਹਿਤਕ ਪੱਖ ਤੋਂ ਸਿੱਖੀ ਪੰਜਾਬੀ ਨੇ ਬਹੁਤ ਤਰੱਕੀ ਕੀਤੀ ਹੈ ਜਦਕਿ ਮੁਸਲਿਮ ਪੰਜਾਬੀ ਹੁਣ ਤੱਕ ਟਕਸਾਲੀ ਸਾਹਿਤਕ ਸਰੂਪ ਧਾਰਨ ਕਰਨ ਦੇ ਯੋਗ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕੀ।"

('ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਪੰਜਾਬੀ ਸਾਹਿਤ ਦਾ ਸੰਖੇਪ ਜਾਇਜ਼ਾ" ਡਾ. ਕਰਨੈਲ ਸਿੰਘ, ਥਿੰਦ,ਪੰਨਾ-3)

ਪਾਕਿਸਤਾਨ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਲੋਕ ਪੰਜਾਬ, ਪੰਜਾਬੀ ਅਤੇ ਪੰਜਾਬੀਅਤ ਦੀ ਗੱਲ ਕਰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇਸ ਦੇ ਹਾਮੀ ਹਨ ਕਿ ਬੋਲੀ ਦਾ ਸੰਬੰਧ ਧਰਮ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਦੇਸ਼ ਦੀਆਂ ਹੱਦਾਂ ਨਾਲ ਹੁੰਦਾ ਹੈ, ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਜਾਂ ਤਾਂ "ਪਾਕਿਸਤਾਨੀ ਸਿੱਖ" ਕਹਿ ਕੇ ਭੰਡਿਆਂ ਜਾਂਦਾ ਹੈ ਜਾਂ 'ਲੈਨਿਨ ਤੇ ਮਾਉ ਦੇ ਚੇਲੇ' ਦੱਸਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ:

ਫਖ਼ਰ ਜ਼ਮਾਨ ਅਹਿਮਦ ਨਲੀਮ ਅਤੇ ਅਬਦਲ ਗਫੂਰ ਦਰਸ਼ਨ ਜੇਹੇ ਕੁਝ ਕਲਾਕਾਰ ਇਹੋ ਜਿਹੇ ਈ ਨੇ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਆਪਣੀ ਸੋਚ ਨੂੰ ਕੁਰਾਹੇ ਕਰ