ਧਾਰਨਾਵਾਂ ਇਕਹਿਰੇ ਮਾਪ-ਦੰਡਾਂ ਤਹਿਤ ਪੈਦਾ ਹੁੰਦੀਆਂ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਦੂਸਰੇ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਨਹੀਂ ਹੁੰਦੀ, ਇਸ ਧਾਰਨਾ ਨੂੰ ਹੈਡੇਗਰ, ਹੁਸਰਲ ਅਤੇ ਲੇਵੀਨਾਸ ਦੇ ਦੂਸਰੇ ਨੂੰ ਸਨਮੁੱਖ ਰੱਖ ਕੇ ਕੀਤੇ ਗਏ ਅਧਿਐਨ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਲੈਣੀ ਚਾਹੀਦੀ ਹੈ। ਜਿਸ ਕਰਕੇ ਸਿਰਜਨਾਤਮਕ ਪੱਧਰ ਤੇ ਪੈਦਾ ਹੋਇਆ ਤਨਾਅ ਵਿਆਖਿਆ ਤੱਕ ਪਹੁੰਚ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਚਿੰਤਨ ਦੀ ਸਮੁੱਚੀ ਪਰੰਪਰਾ ਨੂੰ ਸਮੁੱਚੀਆਂ ਪਰੰਪਰਾਵਾਂ ਦੀ ਇਕਸੁਰਤਾ ਵਿਚ ਹੀ ਅਧਿਐਨ ਕਰਨਾ ਚਾਹੀਦਾ ਹੈ।

ਭਾਸ਼ਾਈ ਰੂਪਾਂ ਦੀ ਇਕਸੁਰ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਲਈ:

1.       ਪ੍ਰਚਲਿਤ ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾਈ ਸਰੋਕਾਰਾਂ ਅਤੇ ਚੇਤਨਾਵਾਂ ਉਪਰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਪ੍ਰਤੀਕਰਮ ਦੇਣੇ।

2.       ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਸ਼ਬਦ ਕੇਂਦਰਿਤ ਵਿਆਖਿਆ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਨੂੰ ਪੰਜਾਬ ਦੀ ਮੌਲਿਕ ਸਿਰਜਣਾ ਵਿਚੋਂ ਪਛਾਣਨਾ।

3.       ਭਾਸ਼ਾਵਾਂ ਦੀ ਮੌਲਿਕਤਾ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਏ ਤਣਾਵਾਂ ਦੀ ਪਛਾਣ ਕਰਨੀ।

4.       ਸਾਹਿਤਕ ਸਭਾਵਾਂ ਦੇ ਆਪਸੀ ਮਿਲਵਰਤਨ ਨੂੰ ਸੰਤੁਲਿਤ ਰੂਪ ਦੇਣਾ।

5.       ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਅਤੇ ਚਿੰਤਨ ਦਾ ਮੌਲਿਕ ਕਾਵਿ-ਸ਼ਾਸਤਰ ਸਿਰਜਣਾ।

6.       ਸਾਹਿਤ ਸਿਰਜਣਾ ਦੇ ਮੌਲਿਕ ਮੁਹਾਵਰੇ ਦੀ ਤਲਾਸ਼ ਕਰਨਾ।

7.       ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਖੇਤਰੀ ਸਿਰਜਣਾ ਦਾ ਵਿਸ਼ਵ-ਵਿਆਪੀ ਰੂਪ ਤਿਆਰ ਕਰਨਾ।

8.       ਸਾਹਿਤ-ਚਿੰਤਨ ਦੀ ਸੰਵਾਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਤੋਂ ਪਾਰ ਗੋਸ਼ਟ ਦਾ ਮਹੌਲ ਪੈਦਾ ਕਰਨਾ।

9.       ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਲਈ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਸ਼ਮੂਲੀਅਤ ਅਤੇ ਨੇੜਤਾ ਸਥਾਪਿਤ ਕਰਨੀ।

10.     ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਦੇ ਵਿਦਿਆਰਥੀਆਂ, ਅਕਾਦਮਿਕਤਾ ਅਤੇ ਪਾਠਕਾਂ ਦੀ ਵਿਸ਼ਵ ਚਿੰਤਨ ਸਿਰਜਣਾ ਨਾਲ ਸਾਂਝ ਪਾਉਣੀ।

11.      ਪੰਜਾਬੀ ਭਾਸ਼ਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਨੂੰ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਘੇਰੇ ਅਤੇ ਵਿਚਾਰਧਾਰਾ ਤੋਂ ਬਾਹਰ ਦੇਖਣਾ।

ਭਾਸ਼ਾ ਦਾ ਸਭ ਤੋਂ ਖੂਬਸੂਰਤ ਪ੍ਰਗਟਾਅ ਸਾਹਿਤ ਵਿਚ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਨਫੀਸ ਨਕਸ਼ਾਂ ਦੀ ਘਾੜਤ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਸਾਹਿਤ ਰਾਹੀਂ ਸਭਿਆਚਾਰ ਦੇ ਇਹ ਨਫੀਸ ਨਕਸ਼ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਅੰਦਰ ਚੱਲ ਰਹੇ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਨੂੰ ਪ੍ਰਭਾਵਤ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਪ੍ਰਕਿਰਿਆ ਹਰ ਇਕ ਅਨੁਸ਼ਾਸਨ ਨੂੰ ਸਥਿਤੀ ਮੁਤਾਬਿਕ ਨਿਸ਼ਚਿਤ ਕਰਦੀ ਹੈ। ਭਾਸ਼ਾ ਰਾਹੀਂ ਹੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਰਤਾਰਿਆਂ ਦੀ ਸੰਰਚਨਾ ਬਣਦੀ ਹੈ। ਇਹ ਸੰਰਚਨਾ ਹੀ ਆਧੁਨਿਕ ਗਿਆਨ ਅਤੇ ਅਨੁਭਵ ਦਾ ਹਿੱਸਾ ਬਣਦੀ ਹੈ।

ਡਾਇਨੈਮਿਕਸ ਆਫ ਡਿਫਰੰਸ ਦੇ ਸਿਧਾਂਤ ਅਨੁਸਾਰ ਹੁਣ ਕੇਵਲ ਆਪਸੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਜਾਂ ਅੰਤਰ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਰਿਹਾ ਜਾ ਸਕਦਾ। ਆਪਣੀ ਵਿਸ਼ੇਸ਼ਤਾ ਅਤੇ ਅੰਤਰ