ਸਕਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਅੰਤਰ ਸ਼ਬਦਾਵਲੀ ਦੇ ਹੋ ਸਕਦੇ ਹਨ। ਭਾਵ ਕਈ ਵਾਰ ਇਕ ਹੀ ਥਾਂ ਤੇ ਬੋਲੀ ਜਾਣ ਲਈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਬਹੁਤ ਸਾਰੀਆਂ ਵਸਤਾਂ ਦੇ ਨਾਮ ਦੋ-ਦੋ ਹੁੰਦੇ ਹਨ। ਇਕ ਉੱਚ ਵੰਨਗੀ ਦਾ ਅਤੇ ਦੂਜਾ ਨਿਮਨ ਵੰਨਗੀ ਦਾ। ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਵੀ ਇਹ ਸਥਿਤੀ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ, ਪਰ ਦੁਆਬੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੀ ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ 18 ਸਾਲ ਤੱਕ ਹੈ ਜਾਂ ਸਕੂਲਾਂ-ਕਾਲਜਾਂ ਦੇ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਬੱਚਿਆਂ ਨੂੰ ਇਹ ਦੋਵੇਂ ਨਾਮ ਹੀ ਨਹੀਂ ਆਉਂਦੇ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਤਾਂ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਨਾਮ ਹੀ ਆਉਂਦੇ ਹਨ। ਜਿਵੇਂ:-

ਨਿਮਨਵਰਗ/ਘੱਟ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ                 ਉੱਚ ਵੰਨਗੀ/ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ                                 ਨਵੀਂ ਪੀੜ੍ਹੀ

ਬਤਾਉਂ                                         ਬੈਂਗਨ                                                   ਬਰੇਂਜਲ

ਗੰਡੇ                                           ਪਿਆਜ਼                                                  ਓਨੀਅਨ

ਗੱਭੇ                                            ਵਿਚਕਾਰ                                                ਸੈਂਟਰ

ਬੂਥੀ (ਉਏ ਬੂਥੀ ਧੋ ਪਹਿਲਾ)                 ਚਿਹਰਾ                                                  ਫੇਸ

ਬੁੜੀ (ਲੰਬੜਾਂ ਦੀ ਬੁੜੀ ਕੁਪੱਤੀ ਏ)                    ਇਸਤਰੀ                                                ਵੂਮੈਨ ਆਦਿ

ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਜਦੋਂ 'ਹ' ਧੁਨੀ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਵਿਚਕਾਰਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਪਹਿਲਾਂ ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਘੱਟ ਹੀ ਕੀਤਾ ਜਾਂਦਾ ਸੀ, ਪਰ ਅੱਜ ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਹੋਣ ਹੀ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਫਿਰ ਵੀ ਸਾਧਾਰਨ ਗੱਲਬਾਤ ਦੌਰਾਨ ਕਈ ਵਾਰ ਲੋਕ ਇਸ ਦਾ ਉਚਾਰਨ ਕਰਦੇ ਹੀ ਨਹੀਂ। ਜਿਵੇਂ:-

ਸਾਧਾਰਨ ਲੋਕ                      ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ ਲੋਕ

ਜਾਜ                                                  ਜਹਾਜ਼

ਬੌਤ                                  ਬਹੁਤ

ਸ਼ੈਰ                                  ਸ਼ਹਿਰ

ਨੈਰ                                  ਨਹਿਰ

ਕੈਰ                                  ਕਹਿਰ

ਸੌਰੇ                                  ਸਹੁਰੇ ਆਦਿ

ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਸ਼ਬਦ ਦੀ ਮੁੱਢਲੀ ਸਥਿਤੀ ਵਿਚ ਵਰਤੀ ਜਾਣ ਵਾਲੀ 'ਅ' ਧੁਨੀ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹਿਆ-ਲਿਖਿਆ ਵਰਗ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਣ ਲੱਗ ਪਿਆ ਹੈ, ਪਰ ਆਮ ਸਾਧਾਰਨ ਲੋਕ ਨਹੀਂ ਜਿਵੇਂ:-

ਪੜ੍ਹਿਆ ਲਿਖਿਆ ਵਰਗ             ਸਾਧਾਰਨ ਲੋਕ/ਘੱਟ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ

ਆਵਾਜ਼                              ਵਾਜ਼

ਅਨਾਰ                               ਨਾਰ

ਅਖੰਡ ਪਾਠ                          ਖੰਡ ਪਾਠ

ਅਠਾਈ                              ਠਾਈ

ਅਟੈਚੀ                               ਟੈਚੀ