ਰਹੇ ਹਨ। ਅੱਜਕਲ ਤਾਂ ਮਾਝੀ ਵਿਚ ਵਧੇਰੇ ਬੋਲਿਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਸ਼ਬਦ 'ਝਾਈ' ਵੀ ਦੁਆਬੇ ਵਿਚ ਆਮ ਹੀ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਦੁਆਬੇ ਵਿਚ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਬਾਹਰ ਸ਼ੁੱਧ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਨਾਮ ਜਿਵੇਂ ਸੁਖਮਨ ਨਿਵਾਸ, ਕਰਤਾਰ ਨਿਵਾਸ, ਸ. ਬੈਂਕਰ ਸਿੰਘ ਨਿਵਾਸ ਆਦਿ ਸਹਿਜੇ ਹੀ ਦਿੱਸ ਪੈਂਦੇ ਸਨ। ਪਰ ਅੱਜ ਅਜਿਹੇ ਸਾਰੇ ਨਾਮ ਸਿਰਫ਼ ਅੰਗਰੇਜ਼ੀ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਦੇਖਣ ਨੂੰ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਾਂ ਫਿਰ ਨਵੇਂ ਨਾਮ ਜਿਵੇਂ ਵਾਇਟ ਹਾਊਸ, ਵਾਇਟ ਡਾਇਮੰਡ ਜਾਂ ਬੈਂਸ ਫਾਰਮ ਹਾਊਸ ਆਦਿ।

ਪੰਜਾਬੀ ਦੇ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਵੀ ਦੋਆਬੀ ਨਾਲ ਮਤਰੇਈ ਮਾਂ ਵਾਲਾ ਸਲੂਕ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਬਹੁਤੇ ਸਾਹਿਤਕਾਰਾਂ ਨੇ ਸਾਹਿਤ ਰਚਨਾ ਕੇਂਦਰੀ ਪੰਜਾਬੀ ਵਿਚ ਕੀਤੀ ਤੇ ਬਾਕੀਆਂ ਨੇ ਮਲਵਈ ਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ। ਇਸੇ ਕਰਕੇ ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਮਾਝੀ ਤੇ ਮਲਵਈ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਤੋਂ ਘੱਟ ਸਾਹਿਤ ਮਿਲਦਾ ਹੈ। ਫਿਰ ਵੀ ਕਈ ਸਾਹਿਤਕਾਰ ਹਨ ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੀਆਂ ਰਚਨਾਵਾਂ ਵਿਚੋਂ ਦੁਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਦੀ ਝਲਕ ਦੇਖੀ ਜਾ ਸਕਦੀ ਹੈ ਜਿਵੇਂ:- ਜਸਵੰਤ ਸਿੰਘ ਵਿਰਦੀ, ਬਲਵੀਰ ਪਰਵਾਨਾ, ਜਸਵੰਤ ਦੀਦ, ਜਗਤਾਰ, ਲਾਲ ਸਿੰਘ, ਦੇਸ ਰਾਜ ਕਾਲੀ, ਕੁਲਬੀਰ ਸਿੰਘ ਕੋੜਾ, ਰਣਧੀਰ ਸਿੰਘ ਚੰਦ, ਮੱਖਣ ਮਾਨ, ਅਮਰੀਕ ਡਗਰਾ ਅਤੇ ਕੁਲਦੀਪ ਸਿੰਘ ਬੰਦੀ ਆਦਿ।

ਦੋਆਬੇ ਵਿਚ ਤਿਉਹਾਰਾਂ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਿਤ ਲੋਕ ਗੀਤ ਪਿੰਡਾਂ ਵਿਚੋਂ ਤਾਂ ਵਧੇਰੇ ਮਾਤਰਾ ਵਿਚ ਮਿਲਦੇ ਹਨ ਜਦ ਕਿ ਸ਼ਹਿਰ ਵਿਚੋਂ ਇਹ ਅਲੋਪ ਹੀ ਹੋ ਗਏ ਹਨ।

ਦੋਆਬੀ ਉਪਭਾਸ਼ਾ ਵਿਚ ਲੋਹੜੀ 'ਤੇ ਗਾਏ ਜਾਣ ਵਾਲੇ ਗੀਤ ਦੀ ਉਦਾਹਰਨ ਦੇਖ ਸਕਦੇ ਹਾਂ:-

ਡੈੱਕ ਬਈ ਡੈੱਕ

ਡੈੱਕ ਵਿੱਚ ਰੀਲ

ਰੀਲ ਵਿਚ ਗਾਣੇ

ਦੇ ਮਾਈ ਦਾਣੇ

 

ਕੱਟਾ ਬਈ ਕੱਟਾ

ਕੱਟੇ ਦੀ ਪੂਛ ਮਰੋੜੀ

ਕੱਟਾ ਗਿਆ ਨੱਠ

ਕੱਢੋ ਰੁਪਈਏ ਸੱਠ

 

ਆਂਡਾ ਥਈ ਆਂਡਾ

ਆਂਡੇ ਵਿਚ ਮੋਰੀ

ਦੇ ਮਾਈ ਲੋਹੜੀ

ਦੋਆਬੇ ਵਿਚ ਜਿਹੜੇ ਬਜ਼ੁਰਗ (ਅਨਪੜ੍ਹ ਜਾਂ ਘੱਟ ਪੜ੍ਹੇ ਲਿਖੇ) ਵਿਦੇਸ਼ਾਂ ਵਿਚ