ਸਲਾਮੁ ਕੀਤੇਸੁ। ਪਟਣਿ ਆਇਆ, ਲਕੜੀਆਂ ਸੁਟਿ ਕਰਿ ਜਾਇ ਆਪਣੇ ਪੀਰ ਕਉ ਸਲਾਮੁ ਕੀਤੀਅਸ ਤਾ ਆਖਿਓਸੁ: 'ਪੀਰ ਸਲਾਮਤਿ! ਮੈਨੂੰ ਏਕੁ ਖੁਦਾਇ ਦਾ ਪਿਆਰਾ ਮਿਲਿਆ ਹੈ। ਤਾਂ ਪੀਰ ਕਹਿਆ: 'ਕਮਾਲਿ! ਕਿਥਹੁੰ ਮਿਲਿਓ?' ਤਾਂ ਕਮਾਲਿ ਕਹਿਆ: 'ਪੀਰ ਸਲਾਮਿਤ! ਮੈਂ ਲਕੜੀਆਂ ਚੁਣਣਿ ਗਇਆ ਥਾ, ਉਸਕੈ ਨਾਲਿ ਇਕੁ ਰਬਾਬੀ ਹੈ, ਅਤੇ ਨਾਉ ਨਾਨਕੁ ਹੈਸੁ, ਆਪਣੇ ਸਲੋਕ ਆਖਦਾ ਹੈ'। ਤਬ ਪੀਰ ਆਖਿਆ: 'ਬੱਚਾ! ਕੋਈ ਤੈਂ ਬੀ ਬੈਂਤ ਸਿਖਿਆ?' ਤਬ ਕਮਾਲ ਆਖਿਆ: 'ਜੀਵੈ ਪੀਰ ਸਲਾਮਤਿ! ਹਿਕੁ ਬੈਤੁ ਮੈਨੋ ਭੀ ਹਾਸਲੁ ਥੀਆ ਹੈ । ਪੀਰ ਆਖਿਆ: 'ਅਲਾਇ ਡੇਖਾਂ ਕੇਹਾ ਹੈ ?' ਤਾਂ ਕਮਾਲਿ ਆਖਿਆ: 'ਜੀ! ਉਹ ਆਖਦਾ ਹੈ ਜੋ-

ਆਪੇ ਪਟੀ ਕਲਮ ਆਪਿ ਉਪਰਿ ਲੇਖੁ ਭਿ ਤੂੰ॥

ਏਕੋ ਕਹੀਐ ਨਾਨਕਾ ਦੂਜਾ ਕਾਹੇ ਕੁ ॥੨॥ (ਪੰਨਾ ੧੨੯੧)

ਤਾਂ ਪੀਰ ਆਖਿਆ: ਬੱਚਾ! ਕਿਛੁ ਸਮਝਿਓ ਕਿ ਨਾ ਇਸ ਬੈਂਤ ਦਾ ਬਿਆਨ?' ਤਾਂ ਕਮਾਲਿ ਆਖਿਆ: 'ਪੀਰ ਸਲਾਮਤਿ ਸਭੁ ਕੁਛ ਰੋਸ਼ਨ ਹੈ । ਤਾਂ ਪੀਰ ਆਖਿਆ: 'ਬੱਚਾ! ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦਾ ਆਖਿਆ ਹੋਆ ਇਹੁ ਬੈਤੁ ਹੈ, ਤਿਸਦਾ ਦੀਦਾਰੁ ਦੇਖਾ ਹੈ ? ਓਹ ਖੁਦਾਇ ਦਾ ਫਕੀਰੁ ਹੈ। ਮੈਨੂੰ ਭੀ ਲੈ ਚਲੁ, ਓਸਿ ਤਾਂ ਖੁਦਾਇ ਦੀਆਂ ਗਲਾਂ ਕਰੀਆਂ ਹਨ। ਤਬਿ ਸੇਖੁ ਬਿਰਾਹਮੁ ਸੁਖਵਾਸਣਿ ਚੜਿ ਚਲਿਆ, ਕਮਾਲੁ ਨਾਲਿ ਲੀਤਾ। ਆਂਵਦਾ ਆਂਵਦਾ ਕੋਹ ਤਿਹੂੰ ਉਪਰਿ ਆਇਆ। ਜਾਂ ਦੇਖੈ ਤਾਂ ਬਾਬਾ ਬੈਠਾ ਹੈ। ਤਬ ਸੇਖੁ ਬਿਰਾਹਮੁ ਜਾਇ ਖੜਾ ਹੋਆ। ਆਖਿਓਸੁ: ਨਾਨਕ! ਸਲਾਮਾ

੧. ਮੁਰਾਦ ਹੈ 'ਸਲਾਮ ਕਰ ਕੇ ਟੁਰ ਗਿਆ'।

੨. 'ਪੀਰ ਆਖਿਆ.... ਕੇਹਾ ਹੈ?' ਤਕ ਦਾ ਪਾਠ ਹਾ:ਬਾ:ਨੁਸਖੇ ਦਾ ਹੈ, ਇਸ ਦੇ ਅਰਥ ਹਨ: ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਸੁਣਾਇ ਜੋ ਕਿਹਾ ਜਿਹਾ ਹੈ।

੩. 'ਕਰੀਆਂ ਹਨ ਦੀ ਥਾਂ `ਭੀ ਪੁਛਾਂ ਹੈ ਹਾਫਜ਼ਾਬਾਦੀ ਨੁਸਖੇ ਦਾ ਪਾਠ ਹੈ।