ਸਹਜਿ ਘਰਿ ਆਇਆ॥ ਅਠਸਠਿ ਗੰਠੀ ਖੇਲੈ ਕੋਈ॥ ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ

ਉਦਾਸੀ ਸੋਈ॥ ਕਹਾ ਸੁ ਦਇਆਲ ਗਗਨ ਕਾ ਭਵਣੁ॥ ਅਹਿਨਿਸਿ

ਸਦਾ ਮਨਾਏ ਸਉਣੁ॥ ਐਸਾ ਸੂਰਾ ਪੂਰਾ ਕਉਣੁ॥ ਬੰਧੈ ਬਸੰਤੁਰੁ

ਪਾਣੀ ਪਾਉਣੁ॥ ਜਿਨਿ ਇਹ ਗਗਨ ਮੰਡਲ ਕੀ ਗਊਆ ਚੋਈ॥

ਨਾਨਕੁ ਕਹੈ ਉਦਾਸੀ ਸੋਈ॥ ਪ੍ਰਿਥਮੈ ਪੂਰਬ ਕਉ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਧਰੈ॥

ਦੁਤੀਆ ਦਖਣ ਕਉ ਗਉਣ ਕਰੈ॥ ਦਖਣ ਤੇ ਜਬ ਪਛਮ ਜਾਇ॥

ਤਾ ਹਟਿ ਪਟਣ ਕੀ ਸੋਝੀ ਪਾਇ॥ ਪਛਮ ਤੇ ਜੁ ਚੜੈ ਸੁਮੇਰਿ॥ ਆਵੈ

ਪਰਦਖਣਾ ਕੈ ਫੇਰਿ॥ ਸਪਤ ਪੁਰੀ ਉਪਰਿ ਕਵਲਾਸਣੁ॥ ਤਹਾ

ਪਾਰਬ੍ਰਹਮ ਕਾ ਆਸਣੁ॥ ਜਿਨਿ ਹੀਰੇ ਰਤਨੀ ਮਾਲਿ ਪਰੋਈ॥ ਨਾਨਕੁ

ਕਹੈ ਉਦਾਸੀ ਸੋਈ॥

ਅੰਕ ੨.

ਸਲੋਕੁ॥ ਗੁਰਕਾ ਭਗਤੁ ਇੰਦ੍ਰੀ ਕਾ ਜਤੀ॥ ਹਿਰਦੈ ਕਾ ਮੁਕਤਾ ਮੁਖੁ

ਕਾ ਸਤੀ॥ ਦ੍ਰਿਸਟਿ ਦਇਆਲੁ ਕਰਿ ਦੇਖੈ ਦਾਨੁ॥ ਜੇ ਘਟੁ

ਨਿਵਿਆ ਸੋ ਨਿਵਿਆ ਜਾਨੁ ॥ ਬਚਨਿ ਸਬਦਿ ਕਾ ਸਫਲ ਸੋ ਹੋਤਾ॥

ਨਾਨਕ ਕਹੈ ਸੋਈ ਅਉਧੂਤਾ॥ ਚੰਚਲੁ ਚਾਇ ਨ ਜਾਇ ਤਮਾਸੈ॥

ਜੂਐ ਜਾਇ ਨ ਖੇਲੈ ਪਾਸੈ॥ ਮੰਦੇ ਚੰਗੈ ਚਿਤੁ ਨ ਲਾਵੈ॥

ਗੁਰ ਕਾ ਦੀਆ ਅੰਗਿ ਹੰਢਾਵੈ॥ ਪਰ ਘਰਿ ਜਾਇ ਨ ਕੀਚੈ ਕਥਾ॥

ਐਸੀ ਸਤਿਗੁਰੂ ਕੈਰੀ ਨਥਾ॥ ਗੁਰ ਕੀ ਸਿਖ ਸੁਣ ਰੇ ਪੂਤਾ॥

ਨਾਨਕ ਕਹੈ ਸੋਈ ਅਉਧੂਤਾ ॥੧॥ ਗਗਨੰਤਰਿ ਕਉ ਭਉਰ ਉਡਾਵੈ ॥

ਅਹਿਨਿਸਿ ਡੋਰੀ ਗੁਤੀਂ ਲਾਵੈ। ਪਰਚਾ ਹੋਇ ਤਾਂ ਫਿਰਿ ਘਰਿ

ਆਵੈ॥ ਇਨਿ ਬਿਧਿ ਜੋਗੀ ਕਮਾਵੈ ਜੋਗੁ॥ ਆਏ ਹਰਖੁ ਨ ਗਏ

ਸੋਗੁ॥ ਸੰਜਮੁ ਰਹੈ ਨ ਬਿਨਸੈ ਸੂਤਾ॥ ਨਾਨਕ ਕਹੈ ਸੋਈ ਅਉਧੂਤਾ ॥੧॥

੧. ਹਾ:ਬਾ: ਨੁਸਖੇ ਵਿਚ ਪਾਠ ਗੁਡੀ ਹੈ।

੨. 'ਤਰੈ' ਦੀ ਥਾਂ ਹਾ:ਬਾ: ਨੁਸਖੇ ਵਿਚ ਪਾਠ ‘ਧਰੈ' ਹੈ।