ਦ ਸੀਕ੍ਰਿਟ ਫਿਲਮ ਰਿਲੀਜ ਹੋਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਸਾਨੂੰ ਸੈਂਕੜੇ ਲੋਕਾਂ ਦੀਆਂ ਚਿੱਠੀਆਂ ਮਿਲੀਆਂ ਹਨ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਦੱਸਿਆ ਹੈ ਕਿ ਫਿਲਮ ਦੇਖਣ ਤੋਂ ਬਾਅਦ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਡਾਕ ਵਿਚ ਅਚਣਚੇਤ ਹੀ ਚੈਕ ਮਿਲੇ ਹਨ ਅਤੇ ਇੰਝ ਇਸਲਈ ਹੋਇਆ, ਕਿਉਂਕਿ ਜਦੋਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਡੇਵਿਡ ਦੀ ਕਹਾਣੀ ਤੋਂ ਪ੍ਰੇਰਣਾ ਲੈਕੇ ਆਪਣਾ ਧਿਆਨ ਚੈਕ 'ਤੇ ਕੇਂਦ੍ਰਿਤ ਕੀਤਾ, ਤਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਚੈਕਾਂ ਨੂੰ ਆਪਣੇ ਵੱਲ ਆਕਰਸ਼ਤ ਕਰ ਲਿਆ।

ਇਨਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਬਾਰੇ ਆਪਣੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਨੂੰ ਬਦਲਣ ਲਈ ਮੈਂ ਇਕ ਖੇਡ ਖੇਡਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਇਹ ਨਾਟਕ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਬਿਲ ਦਰਅਸਲ ਚੈਕ ਹਨ। ਮੈਂ ਖੁਸ਼ੀ ਨਾਲ ਕੁੱਦ ਕੇ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਤੇ ਕਹਿੰਦੀ ਸੀ, "ਹੋਰ ਪੈਸਾ ਆ ਗਿਆ। ਧੰਨਵਾਦ। ਧੰਨਵਾਦ।" ਮੈਂ ਹਰ ਬਿਲ ਚੁੱਕ ਕੇ ਇਹ ਕਲਪਨਾ ਕਰਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੈਕ ਹੈ ਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਮਸਤਿਸ਼ਕ 'ਚ ਇਸਦੇ ਅੱਗੋਂ ਇਕ ਹੋਰ ਸਿਫਰ ਜੋੜ ਦਿੰਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਕਿ ਰਕਮ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਵੱਧ ਜਾਵੇ। ਮੈਂ ਇਕ ਨੋਟਪੈਡ ਚੁਕਦੀ ਸੀ ਅਤੇ ਉਸਦੇ ਪੰਨੇ ਦੇ ਸਭ ਤੋਂ ਉੱਤੇ ਲਿਖਦੀ ਸੀ, "ਮੈਨੂੰ ਮਿਲਿਆ" ਅਤੇ ਫਿਰ ਮੈਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਸਾਰੇ ਬਿਲਾਂ ਦੀ ਰਕਮ ਲਿਖ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਜਿਨ੍ਹਾਂ ਦੇ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਇਕ ਸਿਫਰ ਲਗਾ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਹਰ ਰਕਮ ਅੱਗੇ ਮੈਂ ਲਿਖਦੀ ਸੀ "ਧੰਨਵਾਦ" ਅਤੇ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਪਾਉਣ ਤੇ ਸ਼ੁਕਰਗੁਜ਼ਾਰ ਹੋਣ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਦੀ ਸੀ - ਜਦੋਂ ਤਕ ਕਿ ਮੇਰੀਆਂ ਅੱਖਾਂ 'ਚ ਅਥਰੂ ਨਹੀਂ ਆ ਜਾਂਦੇ ਸਨ। ਫਿਰ ਮੈਂ ਹਰ ਬਿਲ ਨੂੰ ਦੁਬਾਰਾ ਚੁੱਕਦੀ ਸੀ, ਜਿਹੜੀ ਮਿਲਣ ਵਾਲੀ ਰਕਮ ਦੇ ਮੁਕਾਬਲੇ ਹੁਣ ਬੜੀ ਛੋਟੀ ਦਿਖਦੀ ਸੀ ਤੇ ਕਿਰਤਗਤਾ ਨਾਲ ਉਸਦਾ ਭੁਗਤਾਨ ਕਰ ਦਿੰਦੀ ਸੀ।

ਮੈਂ ਆਪਣੇ ਬਿਲ ਉਦੋਂ ਤਕ ਕਦੇ ਨਹੀਂ ਖੋਲ੍ਹਦੀ ਸੀ, ਜਦੋਂ ਤਕ ਕਿ ਆਪਣੇ ਅੰਦਰ ਇਹ ਭਾਵਨਾ ਨਹੀਂ ਭਰ ਲੈਂਦੀ ਸੀ ਕਿ ਉਹ ਚੈਕ ਹਨ। ਉਹ ਬਿਲ ਨਹੀਂ ਚੈਕ ਹਨ, ਜੇਕਰ ਮੈਂ ਆਪਣੇ-ਆਪ ਨੂੰ ਇਹ ਯਕੀਨ ਦਿਲਾਏ ਬਿਨਾਂ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਗਲਤੀ ਨਾਲ ਖੋਲ੍ਹ ਲੈਂਦੀ ਸੀ, ਤਾਂ ਮੇਰੇ ਢਿਡ ਵਿਚ ਰਿੜਕ ਮਚ ਜਾਂਦੀ ਸੀ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੇਰੇ ਢਿੱਡ 'ਚ ਖਲਬਲੀ ਦੀ ਭਾਵਨਾ ਕਾਰਣ ਬਿਲ ਜ਼ਿਆਦਾ ਪ੍ਰਬਲਤਾ ਨਾਲ ਆਉਣ ਲੱਗਣਗੇ। ਮੈਂ ਜਾਣਦੀ ਸੀ ਕਿ ਮੈਨੂੰ ਇਸ ਭਾਵਨਾ ਨੂੰ ਹਟਾ ਕੇ ਇਸਦੀ ਥਾਂ ਖੁਸ਼ੀਆਂ ਦੀਆਂ ਭਾਵਨਾਵਾਂ ਰਖਣੀਆਂ ਹੋਣਗੀਆਂ, ਤਾਂ ਕਿ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਹੋਰ ਜਿਆਦਾ ਪੈਸੇ ਆ ਸਕਣ। ਬਿਲਾਂ ਦੇ ਢੇਰ ਦਾ ਇਹ ਖੇਡ ਮੇਰੇ ਲਈ ਕਾਰਗਰ ਸਾਬਿਤ ਹੋਇਆ ਤੇ ਇਸ ਨੇ ਮੇਰੀ ਜ਼ਿੰਦਗੀ ਬਦਲ ਦਿੱਤੀ। ਤੁਸੀਂ ਵੀ ਇਸ ਤਰ੍ਹਾਂ ਦੇ ਖੇਡ ਇਜਾਦ ਕਰ ਸਕਦੇ ਹੋ। ਅੰਦਰਲੇ ਅਹਿਸਾਸ ਨਾਲ ਤੁਸੀਂ ਫੌਰਨ ਜਾਣ ਜਾਵੋਗੇ