4
ਏਨਾ ਕੱਪੜਾ ਲਮਕ ਰਿਹਾ ਸੀ, ਉਹਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਨਾਲ।
ਢੱਕ ਸਕਨਾ ਵਾਂ ਆਪਣੇ ਪਿੰਡ ਦੇ ਸਾਰੇ ਨੰਗੇ ਬਾਲ।
ਉਹਨਾਂ ਨੂੰ ਵੀ ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੀ ਲੱਗੇ ਮਿੱਟੀ ਗਾਰ,
ਘੱਲ ‘ਬਿਲਾਵਲ', 'ਬਖ਼ਤਾਂ' ਸਾਡੇ ਖੇਡਣ ਬਾਲਾਂ ਨਾਲ।
ਮੈਂ ਨਈਂ ਡਿੱਗਣਾ, ਸਾਰੀ ਧਰਤੀ ਵਿੱਚ ਨੇ ਮੇਰੇ ਪੈਰ,
ਜਿੰਨੇ ਮਰਜ਼ੀ ਕਰ ਕਰ ਹੱਲੇ, ਆਵੇ ਪਿਆ ਭੁੰਚਾਲ।
ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਕੱਚੇ ਕੋਠੇ, ਪੱਕੇ ਹੋਵਣ ਤੀਕ,
ਮੇਰਾ ਇੱਟ-ਖੜਿੱਕਾ ਰਹਿਣਾ, ਹਰ ਹਾਕਮ ਦੇ ਨਾਲ।
ਮੁਨਸਫ ਅੰਨ੍ਹੇ, ਬੋਲੇ, ਗੁੰਗੇ, ਰੱਬ ਅਸਮਾਨਾਂ ਵਿੱਚ,
ਕੀਹਨੂੰ ਫੱਟ ਵਿਖਾਵਾਂ ਆਪਣੇ, ਕਿੱਥੇ ਕਰਾਂ ਸਵਾਲ।
ਦੋਜ਼ਖ਼ ਭਾਵੇਂ ਉਹਦੇ ਕੋਲੋਂ ਜੰਨਤ ਲਵਾਂ ਖਰੀਦ,
ਬਦੋ ਬਦੀ ਕਿਉਂ ਮੁੱਲਾਂ ਬਣਦਾ, ਸਾਡੇ ਵਿੱਚ ਦਲਾਲ।
ਹਾਲੇ ਕੋਈ ਨਾ ਬਾਲੇ ਦੀਵੇ, ਇਹ ਨਈਂ ਤੇਰਾ ਰੋਸ,
ਆਪਣੇ ਹਿੱਸੇ ਵਾਲੇ ‘ਬਾਬਾ' ਤੂੰ ਤਾਂ ਦੀਵੇ ਬਾਲ।
-0-
