10
ਕੱਸ ਲੰਗੋਟਾ, ਚੱਕੋ ਡਾਂਗਾਂ, ਭੰਨੋ ਕਲਮ ਦਵਾਤ।
ਅੱਖਰਾਂ ਨਾਲ ਨਈਂ ਜਾਣੀ ਸਿਰ ਤੋਂ ਅੰਨ੍ਹੀ ਬੋਲੀ ਰਾਤ।
ਤੇਰੇ ਈ ਤੇ ਲੇਖ ਨਈਂ ਡੰਗੇ, ਗੁੱਡੋ ਫਨੀਅਰ ਨਾਗ,
ਇਹਨੇ ਖੌਰੇ ਕਿੱਥੇ ਕਿੱਥੇ ਡੱਕੀ ਹੋਈ ਬਰਾਤ।
ਨੱਚਦੀ, ਗਾਉਂਦੀ ਭੰਗੜੇ ਪਾਉਂਦੀ ਵੇਖੀ ਮਹਿਲਾਂ ਵਿੱਚ,
ਹਉਕੇ ਭਰਦੀ ਮੱਥੇ ਲੱਗੀ, ਝੁੱਗੀਆਂ ਵਿੱਚ ਸ਼ਬਰਾਤ।
ਰੰਗਾਂ, ਨਸਲਾਂ, ਮਜ਼ਹਬਾਂ ਵਾਲੇ ਦੱਸਣ ਠੇਕੇਦਾਰ,
ਸਾਡੇ ਕੋਲੋਂ ਕਿੰਨੀ ਲੈਣੀ ਲਹੂ ਦੀ ਹੋਰ ਜ਼ੁਕਾਤ।
ਅੰਦਰੋਂ ਬਾਹਰੋਂ ਤੇਰੀ ਮੇਰੀ ਇੱਕੋ ਜਹੀ ਮਸ਼ੀਨ,
ਤੇਰੇ ਮੱਥੇ ਕਿਹਨੇ ਲਿਖਿਆ, ਉੱਚੀ ਤੇਰੀ ਜ਼ਾਤ।
ਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਾਲੇ ਲਗਦਾ ਸਦੀਆਂ ਲਵੇਗੀ ਹੋਰ,
ਮੁਕਦੀ ਮੁਕਦੀ ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚੋਂ ਗੁਰਬਤ ਦੀ ਸੌਗਾਤ।
ਤਾਜ ਮਹੱਲ ਵੀ ਹੋਵੇ ਭਾਵੇਂ, ਦੁਨੀਆਂ ਕਰੇ ਸਲਾਮ,
ਸੀਨੇ ਠੰਢ ਨਈਂ ਪੈਂਦੀ ਜੇ ਨਾ ਜੰਮੇ ਪੁੱਛਣ ਵਾਤ।
ਝੂਠਾ ਸੱਚਾ ਵੀ ਨਈਂ ਪੁੱਛਿਆ, ਸਾਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੇ ਵਿੱਚ,
ਮੈਂ ਵੀ ਅੱਜ ਗਿਆ ਸਾਂ ਲੈ ਕੇ, ਅੱਖਰਾਂ ਭਰੀ ਪਰਾਤ।
ਜਦ ਦਾ ਆਪਣੇ ਘਰ ਦੀ 'ਬੀਰੀ' ਕੀਤਾ 'ਬਾਬਾ' ਕੈਦ,
ਹੁਣ ਤਾਂ ਅੱਖ ਨਈਂ ਚੁੱਕੀ ਜਾਂਦੀ ਕਿਸਰਾਂ ਪਾਈਏ ਝਾਤ।
-0-
