35
ਹਉਕੇ ਭਰ ਭਰ ਸ਼ਾਮ ਲਿਆਵਾਂ, ਰੋਂਦੀ ਅੱਖ ਸਵੇਰ।
ਏਕਾ ਕਰ ਕੇ ਹਉਕੇ ਹੰਝੂਆਂ ਜਿੰਦ ਲਈ ਏ ਘੇਰ।
ਖੌਰੇ ਹੁਣ ਕੀ ਹੋਇਆ ਉਹਨੂੰ ਟੱਪ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ ਖਾਲ,
ਚੜ੍ਹਦੇ ਤੂਫ਼ਾਨਾਂ ਦੇ ਜਿਹੜਾ, ਮੂੰਹ ਦੇਂਦਾ ਸੀ ਫੇਰ।
ਜਿਹਨੇ ਸਾਨੂੰ ਸਿੱਧਿਆਂ ਕਰਨਾ, ਘੱਲੇਗਾ ਕਿਸ ਰੋਜ਼,
ਤੋਲਣ ਲੱਗ ਪਏ ਸੌ 'ਚੋਂ ਨੱਬੇ, ਸੇਰ ਦਾ ਪੌਣਾ ਸੇਰ।
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਨਾਂ ਬਹੁਤੇ ਚਮਕਣ, ਚੰਨ ਤੇ ਸੂਰਜ ਨਾਲੋਂ,
ਰਾਹ ਕਈ ਬਦਲੇ ਵੇਖ ਕੇ ਜਿਹਨਾ, ਸੂਲਾਂ ਵਾਲੇ ਢੇਰ।
ਵਿੱਚ ਹਨੇਰੇ ਵੇਖ ਟਟਹਿਣਾ ਕਿਧਰੇ ਪੂਜੀਏ ਨਾ,
ਜਿੰਨੀ ਛੇਤੀ ਚੜ੍ਹ ਸਕਦੀ ਏ, ਰੱਬਾ ਚਾੜ੍ਹ ਸਵੇਰ।
ਸੱਜਣਾ ਬਾਝੋਂ ਲੰਘਦੀ ਪਈ ਏ ਮੇਰੀ ਜਿੰਦੜੀ ਇੰਝ,
ਰਿੜ੍ਹਦੇ ਬਾਲ ਨੂੰ ਜਿਸਰਾਂ ਲੱਭੇ ਮਿਰਚਾਂ-ਭਰੀ-ਚੰਗੇਰ।
ਦੋਵੇਂ ਇੱਕੋ ਹਰਫ਼ ਦੇ ਰਾਖੇ, 'ਬਾਬਾ' ਏਨਾ ਫਰਕ,
ਕਾਤਿਬ ਤੈਨੂੰ 'ਜਬਰ' ਬਣਾਇਆ ਮੈਨੂੰ ਲਿਖਿਆ 'ਸ਼ੇਰ'।
-0-
