42
ਭਾਂਬੜ ਬਲਦੇ ਮੇਰੇ ਵਿਹੜੇ ਲੋਕੀਂ ਨੱਸ ਨੱਸ ਲੰਘਣ।
ਜਿਹੜੇ ਅੱਗ ਬੁਝਾਣ ਲਈ ਆਏ ਮੈਥੋਂ ਪਾਣੀ ਮੰਗਣ।
ਸੱਪਾਂ ਦਾ ਤੇ ਐਵੇਂ ਲੋਕਾਂ ਨਾਂ ਬਦਨਾਮ ਏ ਕੀਤਾ,
ਕਦਮ ਕਦਮ 'ਤੇ ਅੱਜ ਦੇ ਬੰਦੇ ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਨੂੰ ਡੰਗਣ।
ਨੀਵੀਂ ਪਾ ਕੇ ਨਾ ਰੋਵਾਂ ਤੇ ਹੋਰ ਕਰਾਂ ਕੀ ਯਾਰੋ,
ਸੱਜਣਾ ਨੇ ਮੰਗਵਾਏ ਮੈਥੋਂ ਹੰਝੂਆਂ ਦੇ ਦੋ ਕੰਗਣ।
ਆਪਣਾ ਢੋਲ ਵਜਾ ਕੇ ਸਾਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗੱਲ ਸੁਣਾਉਂਦੇ,
ਸਾਡੇ ਤੇ ਕਾਨੂੰਨ ਦੇ ਪਹਿਰੇ, ਇਹ ਉੱਚੀ ਨਾ ਖੰਘਣ।
ਮੇਰੇ ਸ਼ਹਿਰ ਦੀਆਂ ਜੇ ਹੋਵਣ ਇੱਕੋ ਜਹੀਆਂ ਕੰਧਾਂ,
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੇ ਲਹੂ ਨਾਲ ਲੋਕੀਂ ਹੱਥ ਕਦੇ ਨਾ ਰੰਗਣ।
ਰੀਤ ਨਵੀਂ ਇਹ ਆਂਦੀ ਯਾਰਾਂ ਕਿੱਥੋਂ ਯਾਰੀ ਵਾਲੀ,
ਅੰਦਰ ਜੱਫੀਆਂ, ਵਿੱਚ ਬਾਜ਼ਾਰਾਂ, ਹੱਥ ਮਿਲਾਉਂਦੇ ਸੰਗਣ।
ਘਰ 'ਚੋਂ ਨਿਕਲੇਂ ਜੇ ਤੂੰ 'ਬਾਬਾ' ਸਿਰ 'ਤੇ ਪੱਗ ਨੂੰ ਧਰ ਕੇ,
ਹੋ ਨਈਂ ਸਕਦਾ ਘਰ ਦੇ ਚੁੰਨੀ ਕਿੱਲੀ ਉੱਤੇ ਟੰਗਣ।
-0-
