8
ਨਿੱਕੀ ਜੂਹ ਦੇ ਅੱਜ ਵੀ ਮਸਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ,
ਸਾਡੇ ਹੱਥੀਂ ਖਾਲੀ ਤਸਲੇ ਓਵੇਂ ਨੇ।
ਜਿਸ ਦੀ ਖਾਤਰ ਸੰਗਤ ਛੱਡੀ ਦੁਨੀਆਂ ਦੀ,
ਉਹਦੀ ਸੁਰਖ਼ੀ ਉਹਦੇ ਕਜਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
ਹੁਣ ਵੀ ਵੱਲ ਸਮੁੰਦਰ ਮੂੰਹ ਦਰਿਆਵਾਂ ਦੇ,
ਇਸ ਧਰਤੀ ਦੇ ਛੱਪੜ ਕੰਗਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
ਇੱਕ ਦੂਜੇ ਦੀ ਝੁੱਗੀ ਸਾੜੀ ਜਿਹਨਾਂ ਤੋਂ,
ਉਹਨਾਂ ਦੇ ਤਾਂ ਰੌਸ਼ਨ ਬੰਗਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
ਘਰ ਘਰ ਝੰਡਾ ਲੱਗਾ ਦੌਰ ਅਵਾਮੀ ਦਾ,
ਫਿਰ ਵੀ ਆਲ ਦਵਾਲੇ ਅਸਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
ਖੱਬੇ ਵੀ ਮੈਂ ਝਾਤੀ ਮਾਰੀ, ਸੱਜੇ ਵੀ,
ਦੋਵਾਂ ਵਿੱਚ ਤਬਕਾਤੀ* ਜੰਗਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
ਫੁੱਲ ਸਰੋਂਹ ਦਾ ਬਣ ਗਏ ਵਿੱਚ ਵਿਛੋੜੇ ਦੇ,
ਤੇਰੇ ਕਿਸਰਾਂ ਜੋਬਨ ਰੰਗਲੇ ਉਵੇਂ ਨੇ।
(ਤਬਕਾਤੀ* = ਸ਼੍ਰੇਣਕ)
-0-
