18
ਉਹਦੇ ਵੱਲੇ ਕੰਡ ਵਲਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਹੱਥੀਂ ਆਪਣਾ ਕੌਲਾ ਢਾਹ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਮੇਰਾ ਸਿਰ ਨਈਂ ਝੁਕਣਾ ਆਖ ਸ਼ਰੀਕਾਂ ਨੂੰ,
ਲੋੜਾਂ ਪੈਰਾਂ ਹੇਠ ਵਿਛਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਜ਼ਾਲਮ ਕੋਲੋਂ ਆਸਾਂ ਲਾਈਆਂ ਖੈਰ ਦੀਆਂ,
ਕਿੱਕਰ ਤੇ ਅੰਗੂਰ ਚੜ੍ਹਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡਾ ਚਾਤਰ ਕੋਈ ਵੀ ਨਈਂ,
ਜੱਗ ਨੂੰ ਆਪਣਾ ਭਾਰ ਚੁਕਾ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਕੀਹਦਾ ਮੂੰਹ ਏਂ ਕਾਲਾ ਪੁੱਛੋ ਪਰ੍ਹਿਆ ਚੋਂ,
ਮੈਂ ਤੇ ਵਿੱਚ ਮਦਾਨੇ ਆ ਕੇ ਬੈਠਾ ਵਾਂ।
ਤੀਲਾ ਵੀ ਨਈਂ ਅੜਿਆ ਮੇਰੀ ਚੂੰਡੀ ਨਾਲ,
ਸਦੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਆਸਾਂ ਲਾ ਕੇ ਬੈਠਾਂ ਵਾਂ।
