ਜਦ ਵੀ ਕਿਤੇ ਮਨਸੂਰਾਂ ਦੀ ਪਰਖ ਹੋਈ,
ਰੱਸਾ ਚੁੰਮ ਫਾਂਸੀ ਚੜ੍ਹਣ ਆ ਗਿਆ ਉਹ ।
ਝੱਖੜ ਜਦੋਂ ਵੀ ਜ਼ੁਲਮ ਦੇ ਕਿਤੇ ਭੁੱਲੇ,
ਸੀਨਾ ਤਾਣ ਸਾਹਵੇਂ ਖੜਣ ਆ ਗਿਆ ਉਹ ।
ਉਹਦੀਆਂ ਕਰਨੀਆਂ ਦੇ ਸਦਕੇ ਨਿਉਂ ਨਿਉਂ ਕੇ,
ਦੇਸ਼ ਪੂਜਦਾ ਏ ਸੁਬਾ ਸ਼ਾਮ ਉਹਨੂੰ ।
ਇਹ ਮਨੁੱਖ ਤੋਂ ਰਹਿ ਗਏ ਇੱਕ ਪਾਸੇ,
ਕਰਨ ਦੇਵਤੇ ਪਏ ਪਰਨਾਮ ਉਹਨੂੰ ।
ਦੇ ਸੀਸ, ਸਿਰ ਵਤਨ ਦਾ ਅਰਸ਼ ਤੀਕਰ,
ਉੱਚਾ ਕਰਨ ਵਾਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ।
ਚੈਟ, ਕੌਮ ਦੀ ਅਣਖ ਨੂੰ ਵੇਖ ਲੱਗਦੀ,
ਚੋਟਾਂ ਜਰਨ ਵਾਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ।
ਭਾਰਤ ਮਾਂ ਅੱਗੇ ਫੁੱਲ ਹੱਡੀਆਂ ਦੇ,
ਭੇਟਾ ਧਰਨ ਵਾਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ।
ਮੇਰੇ ਵਤਨ ਦੀ ਲਾਜ ਤੇ ਪੱਤ ਉੱਤੋਂ
ਹੱਸ ਹੱਸ ਮਰਨ ਵਾਲੇ ਨਮਸਕਾਰ ਤੈਨੂੰ ।
ਡਿੱਗ, ਡਾਂਗਾਂ ਦੀ ਵਰਦੀ ਬੁਛਾੜ ਅੱਗੇ,
ਡਿੱਗਦੇ ਦੇਸ਼ ਦੇ ਮਣ ਨੂੰ ਬੱਮਿਆ ਤੂੰ ।
ਨਮਸਕਾਰ ਉਸ ਮਾਂ ਨੂੰ ਲੱਖ ਵਾਰੀ,
ਜਿਹੜੀ ਸ਼ੇਰਨੀ ਦੀ ਕੁੱਖੋਂ ਜੰਮਿਆ ਤੂੰ ।
ਦਿੱਤੀ ਵਤਨ ਤਾਈ ਨਿਰੀ ਜਿੰਦ ਨਾ ਤੂੰ,
ਲਾਜ ਦੇਸ਼ ਨੂੰ, ਕੌਮ ਨੂੰ ਪੱਤ ਦਿੱਤੀ ।
ਧੋਣ ਲਈ ਗੁਲਾਮੀ ਦੇ ਦਾਗ ਮੂੰਹ ਤੋਂ,
ਭਾਰਤਵਰਸ ਨੂੰ ਆਪਣੀ ਰੱਤ ਦਿੱਤੀ।
ਡਾਂਗਾਂ ਨਾਲ ਨਹੀਂ ਕੌਮਾਂ ਦੀ ਅਣਖ ਮਰਦੀ,
ਇਹ ਤੂੰ ਮੂਰਖ ਸਾਮਰਾਜ ਨੂੰ ਮੱਤ ਦਿੱਤੀ ।
ਉਨ੍ਹਾਂ ਡਾਂਗਾਂ ਦੇ ਨਾਲ ਹੀ ਸੇਰ ਮਰਦਾ !
ਗੋਰੇ ਸ਼ਾਹੀ ਦੀ ਕਬਰ ਤੂੰ ਛੱਤ ਦਿੱਤੀ ।
