ਮੂੰਹਾਂ ਦੇ ਰੰਗ ਕਾਲੇ ਪੈ ਗਏ,
ਨਾੜਾਂ ਦੀ ਰੁੱਤ ਹੋ ਗਈ ਚਿੱਟੀ ।
ਭਲੇ ਦਿਨਾਂ ਦਾ ਸੁਫਨਾ ਬਣ ਕੇ,
ਯਾਦ ਆਜ਼ਾਦੀ ਦੀ ਸੀ ਰਹਿ ਗਈ।
ਬੁਰੀ ਗੁਲਾਮੀ ਪਾਰਾ ਬਣ ਕੇ,
ਜਣਿਆਂ ਦੇ ਹੱਡਾਂ ਵਿੱਚ ਬਹਿ ਗਈ ।
ਜਦੋਂ ਮੁਸਤਕਬਲ ਨੇ ਊਂਧੀ ਪਾਈ,
ਸਾਹਸ ਹੋ ਗਿਆ ਨਿਮੇਂ ਝੂਣਾ ।
(ਫਿਰ) ਭਾਰਤ ਦੇ ਸੁੱਤੇ ਗਭਰੂ ਨੂੰ,
ਵੱਜਾ ਆ ਕੇ ਜਿਹਾ ਹਿਲ੍ਹਣਾ ।
ਮੁੜ ਬੁਝੀ ਗ਼ੈਰਤ ਦਿਉਂ ਮੜ੍ਹੀਓ ।
ਲਿਸ਼ਕ ਪਿਆ ਕਈ ਕਨਕੱਲਾ ।
ਝੁਲ ਪਿਆ ਕੋਈ ਅਮਰੀ ਝੱਖੜ,
ਭਾਂਬੜ ਹੋ ਗਿਆ ਅੰਨ੍ਹਾਂ ਬੇਲਾ ।
ਨ੍ਹੇਰੀ ਭੁੱਲੀ ਬੱਦਲ ਗੜ੍ਹਕੇ,
ਬਿਜਲੀ ਲਿਸ਼ਕੀ ਟੁੱਟੇ ਤਾਰੇ ।
ਨਦੀਆਂ ਦੇ ਉੱਚ ਕਾਂਗਾਂ ਆਈਆਂ,
ਆਪੋ ਵਿੱਚ ਮਿਲ ਗਏ ਕਿਨਾਰੇ ।
ਨਿੱਕੀ ਨਿੱਕੀ ਲਹਿਰ ਰੁਮਕਦੀ,
ਬਣ ਗਿਆ ਇੱਕ ਅੰਦੋਲਨ ਭਾਰਾ।
ਜਾਗ ਪਿਆ ਸੁੱਤਾ ਮੁਲਖੀਆ,
ਲਿਸ਼ਕ ਪਿਆ ਸਰਘੀ ਦਾ ਤਾਰਾ ।
ਅਪਣਾ ਖੁਸਿਆ ਦੇਸ਼ ਲੈਣ ਲਈ,
ਜਣਿਆਂ ਨੇ ਚੁੰਮ ਲਈਆਂ ਮੁੱਠਾਂ ।
ਮੜੀਆਂ ਦੇ ਵਿੱਚ ਬਲੇ ਮਵਾਤੇ,
ਰੋਸ਼ਨ ਹੋਈਆਂ ਚਾਰੇ ਗੁੱਠਾਂ ।
ਠੁੱਲ ਦਿੱਤੀ ਜਾਣਿਆਂ ਨੇ ਬੇੜੀ,
ਚਪੂਓ ਬਿਨਾਂ ਤੂਫਾਨਾਂ ਅੰਦਰ ।
ਡੋਰੋਂ ਬਿਨਾਂ ਪਤੰਗ ਚੜ੍ਹਾਏ,
ਝਖੜਾਂ ਭਰੇ ਅਸਮਾਨਾਂ ਅੰਦਰ।
