ਇਸ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਵੱਡੀ ਲੋੜ ਹੈ। ਦੋ ਕੁ ਹਫ਼ਤੇ ਮੀਂਹ ਨਾ ਪਵੇ ਤਾਂ ਵਲੈਤ ਦੀਆਂ ਵਾਟਰ ਕੰਪਨੀਆਂ ਨੂੰ ਚਿੰਤਾ ਹੋਣੀ ਸ਼ੁਰੂ ਹੋ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਪੱਛਮੀ ਯੌਰਪ ਦੇ ਲੋਕ ਪਾਣੀ ਦੀ ਖੁੱਲ੍ਹੀ ਵਰਤੋਂ ਕਰਦੇ ਹਨ। ਹੈਰਾਨ ਹੋ ਜਾਈਦਾ ਹੈ ਕਿ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਲੋੜ ਲਈ ਅਤੇ ਲੜ ਕਿਤੇ ਵੱਧ, ਲੋਕਾਂ ਦੁਆਰਾ ਅਜਾਈਂ ਗੁਆਇਆ ਜਾਣ ਲਈ ਏਨਾ ਪਾਣੀ ਕਿੱਥੋਂ ਆਈ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਦੀ ਵਰਤੋਂ ਉੱਤੇ ਕੋਈ ਪਾਬੰਦੀ ਕਦੇ ਘੱਟ ਹੀ ਲਗਾਈ ਜਾਂਦੀ ਹੈ, ਜੋ ਹਰ ਦੂਜੇ ਚੌਥੇ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਰਹੇ। ਐਤਵਾਰਾਂ (ਵਿਸ਼ੇਸ਼ ਕਰਕੇ ਗਰਮੀਆਂ ਦੇ ਐਤਵਾਰਾਂ) ਦਾ ਅਨੰਦ ਵੀ ਪਾਣੀ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਲੋੜੀਂਦਾ ਸਮਝਿਆ ਜਾਂਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਇਹ ਲੋਕ ਚਾਹੁੰਦੇ ਹਨ ਕਿ ਹਫ਼ਤੇ ਦੇ ਪੰਜ ਦਿਨ ਬੇਸ਼ੱਕ ਮੀਂਹ ਪੈਂਦਾ ਰਹੇ, ਪਰ ਆਖਰੀ ਦੋ ਦਿਨ (ਸਨਿਚਰ ਅਤੇ ਐਤਵਾਰ, ਜਿਸ ਨੂੰ ਵੀਕ ਐਂਡ ਆਖਦੇ ਹਨ) ਜ਼ਰੂਰ ਧੁੱਪ ਲੱਗ। ਚਾਹਤ ਪੂਰੀ ਹੋਵੇ ਤਾਂ ਖੂਬ ਖ਼ੁਬ ਹੁੰਦੇ ਹਨ; ਪਰ ਨਾ ਹੋਣ ਉੱਤੇ ਮੂੰਹ ਵੱਟਣ ਅਤੇ ਗਿਲੇ ਸ਼ਿਕਦੇ ਕਰਨ ਦੀ ਵਾਦੀ ਇਨ੍ਹਾਂ ਨੂੰ ਨਹੀਂ।

ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਕਿਸੇ ਵੀ ਧੁਪਾਲੇ ਐਤਵਾਰ ਜਿੰਨਾ ਹੀ ਸੁੰਦਰ ਤੇ ਸੁਖਦਾਇਕ ਸੀ। ਮੀਂਹ ਨੇ ਇਸ ਦੀ ਰਮਣੀਕਤਾ ਵਿੱਚ ਘਾਟੇ ਦੀ ਥਾਂ ਵਾਧਾ ਹੀ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਪਲਾਂ ਦੀ ਯਾਦ ਮੇਰੀ ਚੇਤਨਾ ਵਿੱਚ ਉੱਭਰਦੀ ਰਹੀ, ਜਦੋਂ ਬਰਸਾਤ ਦੇ ਦਿਨੀਂ ਅਸੀਂ ਦੋਵੇਂ ਕੋਠੀ ਦੋ ਬਰਾਮਦ ਵਿੱਚ ਜਾਂ ਸਾਡੇ ਘਰ ਦੀ ਪਰਛੱਤੀ ਵਿੱਚ ਬੈਠ ਕੇ ਕਈ ਕਈ ਘੱਟ ਪਤਾ ਨਹੀਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਕਿਹੜੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਰੁੱਝੀਆਂ ਰਹਿੰਦੀਆਂ ਸਾਂ। ਚੰਗਾ ਹੈ ਕਿ ਉਹ ਦਿਨ ਆਪਣਾ ਇੱਕ ਪ੍ਰਭਾਵ ਜਿਹਾ ਛੱਡ ਕੇ ਚਲੇ ਗਏ ਹਨ, ਜੇ ਉਹ ਧੁੰਦਲੇ ਜਿਹੇ ਪ੍ਰਭਾਵ ਦੀ ਥਾਂ ਨਿਖਰਵੀਂ ਯਾਦ ਬਣ ਗਏ ਹੁੰਦੇ ਤਾਂ ਵਰਤਮਾਨ ਦਾ ਮੂੰਹ ਮੁਰਝਾਉਣ ਵਿੱਚ ਸਫਲ ਹੋ ਜਾਣਾ ਸੀ, ਉਹਨਾਂ ਨੇਂ। (ਹੈਂ! ਇਹ ਮੈਂ ਕੀ ਲਿਖ ਗਈ ਹਾਂ। ਇਹ ਤਾਂ ਪਾਪਾ ਦੇ ਸ਼ਬਦ ਹਨ। ਉਹ ਕਹਿੰਦੇ ਹਨ ਇਤਿਹਾਸ ਭੂਤਕਾਲ ਦਾ ਭਾਰ ਬਣ ਕੇ ਮਨੁੱਖੀ ਸਮਾਜਾਂ ਦੇ ਵਰਤਮਾਨ ਨੂੰ ਬੋਝਲ ਬਣਾ ਸਕਦਾ ਹੈ ਅਤੇ ਜਿਸ ਨੇ ਭਾਰ ਚੁੱਕਿਆ ਹੋਵੇ, ਉਸ ਦੇ ਮੂੰਹ ਦਾ ਮੁਰਝਾਉਣਾ ਸੁਭਾਵਕ ਹੈ।

ਏਥੇ ਕੁਝ ਲੋਕਾਂ ਨੇ ਆਪਣੇ ਘਰਾਂ ਦੇ ਪਿਛਵਾੜੇ ਕਿਚਨ ਨਾਲ ਲੱਗਦੀ ਥਾਂ ਵਲ ਕੇ ਆਪਣੀ ਲੋੜ ਅਨੁਸਾਰ ਇੱਕ ਅਜੇਹਾ ਕਮਰਾ ਬਣਾ ਲਿਆ ਹੁੰਦਾ ਹੈ ਜਿਹੜਾ ਹੋਰ ਕਈ ਲੋੜਾਂ ਪੂਰੀਆਂ ਕਰਨ ਦੇ ਨਾਲ ਨਾਲ ਬਰਸਾਤੀ ਐਤਵਾਰਾਂ ਦੀ ਬਦ-ਸੂਰਤੀ ਅਤੇ ਬੇ-ਰੌਣਕੀ ਨੂੰ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਅਤੇ ਖੂਬਸੂਰਤੀ ਵਿੱਚ ਵਟਾਉਣ ਦੇ ਕੰਮ ਵੀ ਆ ਸਕਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਕਮਰੇ ਨੂੰ ਕਨਜ਼ਰਵੇਟਰੀ ਦਾ ਨਾਂ ਦਿੱਤਾ ਗਿਆ ਅਤੇ ਇਸ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਜਾਂ ਪਲਾਸਟਿਕ ਦੀ ਵੱਧ ਤੋਂ ਵੱਧ ਵਰਤੋਂ ਕਰ ਕੇ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਉਣ ਵਾਲੀ ਰੋਸ਼ਨੀ ਦੇ ਰਾਹ ਵਿੱਚ ਘੱਟ ਤੋਂ ਘੱਟ ਰੁਕਾਵਟ ਪਾਈ ਜਾਣ ਦੀ ਸਲਾਹ ਜਾਂ ਆਗਿਆ ਦਿੱਤੀ ਜਾਂਦੀ ਹੈ। ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀਆਂ ਕੰਧਾਂ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਛੱਤ ਵਾਲੀ ਕਨਜ਼ਰਵੇਟਰੀ ਨੇ 17 ਸਤੰਬਰ ਵਾਲੇ ਬਰਸਾਤੀ ਐਤਵਾਰ ਨੂੰ ਓਨਾ ਹੀ ਰੁਮਾਂਟਿਕ ਬਣਾਈ ਰੱਖਿਆ, ਜਿੰਨੀ ਗੰਭੀਰ ਵਿਚਾਰ ਉਸ ਵਿੱਚ ਬੇਨ ਕੇ ਉਸ ਦਿਨ ਕੀਤੀ ਗਈ। ਘਰਾਂ ਦੇ ਪਿਛਵਾੜੇ ਲਾਏ ਹੋਏ ਬਗੀਚਿਆਂ ਦੀ ਹਰਿਆਵਲ ਉੱਤੇ ਰਿੰਮ-ਸਿੰਮ ਹਿੰਮ-ਇੰਮ ਵਰ੍ਹਦਾ ਮੀਂਹ ਕਨਜ਼ਰਵੇਟਰੀ ਦੀਆਂ ਤਿੰਨ ਦੀਵਾਰਾਂ ਦੇ ਵਿਸ਼ਾਲ ਬੀਸ਼ਿਆਂ ਵਿੱਚੋਂ ਦੇਖਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ ਅਤੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਦੀ ਛੱਤ ਉੱਤੇ ਪੈਂਦੀ ਬਰਸਾਤ ਦੀ ਟੱਪ ਟੱਪ, ਟਿੱਪ ਟਿੱਪ ਦਾ ਤਾਲ ਵਾਯੂਮੰਡਲ ਵਿਚਲੇ ਬਰਸਾਤੀ ਸੰਗੀਤ ਦੀ ਸੰਗਤ ਕਰਦਾ ਸੁਣਿਆ ਜਾ ਸਕਦਾ ਸੀ । ਰਾਜਿਆਂ ਮਹਾਰਾਜਿਆਂ ਦੇ ਸਮੇਂ ਤੇਰੇ ਦੇਸ਼ ਦੀ ਹਾਕਮ ਸ਼੍ਰੇਣੀ ਜਿਸ ਅਨੰਦ-ਅਨੁਭਵ ਲਈ ਖੁੱਲ੍ਹੇ ਤਲਾਬਾਂ ਵਿੱਚ ਭਾਰਾਂਦਰੀਆਂ ਬਣਾਉਂਦੀ ਸੀ, ਉਸ ਅਨੰਦ-

ਅਨੁਭਵ ਨੂੰ ਸਾਇੰਸ ਅਤੇ ਸਨਅਤ ਨੇ ਸਾਧਾਰਣ ਆਦਮੀ ਲਈ ਸੁਲੱਭ ਬਣਾ ਦਿੱਤਾ ਹੈ।