10

ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ,

2.10.95.

ਸਨੇਹਾ,

ਸੁਮੀਤ ਦੇ ਵਿਚਾਰ ਸੁਣਨ ਤੋਂ ਪਿੱਛੋਂ ਪਾਪਾ ਦਾ ਰਵੱਈਆ ਬਹੁਤ ਹੀ ਬਦਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਹੁਣ ਉਸ ਨੂੰ ਕੋਲ ਬਿਠਾ ਕੇ ਪਾਪਾ ਘੰਟਾ-ਘੰਟਾ ਭਰ ਗੱਲਾਂ ਕਰਦੇ ਰਹਿੰਦੇ ਹਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਗੱਲਾਂ ਵਿੱਚ ਪਿਤਾ ਜੀ ਵੀ ਆ ਸ਼ਾਮਲ ਹੁੰਦੇ ਹਨ ਅਤੇ ਮੈਨੂੰ ਉਚੇਚਾ ਬੁਲਾ ਲੈਂਦੇ ਹਨ। ਤੇਰਾ ਪੱਤ੍ਰ ਮੈਂ ਪਾਪਾ ਨੂੰ ਦੇ ਦਿੱਤਾ ਸੀ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਕਿਹਾ, "ਸਨੇਹਾ ਨੂੰ ਬਹੁਤ ਸੁੰਦਰ ਮਾਹੌਲ ਮਿਲ ਗਿਆ ਹੈ। ਉਹ ਕਿਸੇ ਅਜੇਹੀ ਮਾਲਾ ਵਿੱਚ ਪ੍ਰੇਇਆ ਜਾਣ ਵਾਲਾ ਮੋਤੀ ਸੀ।" ਫਿਰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਉਹ ਪੱੜ ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੂੰ ਫੜਾ ਦਿੱਤਾ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਗਲੇ ਦਿਨ ਪੱਤ੍ਰ ਪਕੜੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆ ਗਏ। ਪਾਪਾ ਵੀ ਆਉਣ ਹੀ ਵਾਲੇ ਸਨ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਦੀਪੂ ਨੂੰ ਕਹਿ ਕੇ ਚਾਹ ਦਾ ਪ੍ਰਬੰਧ ਡਾਈਨਿੰਗ ਰੂਮ ਦੀ ਸਾਂ ਬਾਹਰ ਲਾਅਨ ਵਿੱਚ ਕਰਵਾ ਲਿਆ। ਪਾਪਾ ਅਤੇ ਸੁਮੀਰ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਜੀਪ ਵਿੱਚ ਆਉਂਦਿਆਂ ਵੇਖ ਕੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਅਤੇ ਮੈਂ ਖੁਸ਼ ਹੋਏ, ਬੀ ਜੀ ਅਤੇ ਦੀਪੂ ਹੋਰਾਨ: ਬੀ ਜੀ ਦੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਗੁੱਸਾ ਵੀ ਸ਼ਾਮਲ ਸੀ ਅਤੇ ਦੀਪੂ ਦੀ ਹੇਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਸਤਿਕਾਰ। ਚਾਹ ਪੀਂਦਿਆਂ ਉੱਤੇ ਕਰਨਜੀਤ ਵੀ ਆ ਗਿਆ। ਪਿਤਾ ਜੀ ਨੇ ਸੁਮੀਤ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਬਰਖ਼ੁਰਦਾਰ, ਇਹ ਇੱਕ ਪੱਤ੍ਰ ਆਇਆ ਹੈ। ਇਸ ਵਿਚ ਕੁਝ ਇਸ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀਆਂ ਗੱਲਾਂ ਲਿਖੀਆਂ ਹੋਈਆਂ ਹਨ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਵਿਚਾਰ ਕਰਨ ਦੀ ਲੋੜ ਹੈ।"

“ਖਿਮਾ ਕਰਨਾ, ਮੇਂ ਬਹੁਤੀ ਦੇਰ ਰੁਕ ਨਹੀਂ ਸਕਦਾ; ਕੇਵਲ ਪੰਦਰਾਂ ਕੁ ਮਿਨਣ ਹੀ । ਫਿਰ ਇਹ ਪੰਚ ਮੈਂ ਪੜਿਆ ਵੀ ਨਹੀਂ । ਸ਼ਾਇਦ ਪੜ੍ਹ ਵੀ ਨਾ ਸਕਾਂ। ਪੱਤ੍ਰ ਪ੍ਰਾਈਵੇਟ ਹੁੰਦੇ ਹਨ।"

ਬੀ ਜੀ ਕੁਰਸੀ ਉੱਤੇ ਉੱਠ ਕੇ ਕੋਠੀ ਵੱਲ ਚਲੇ ਗਏ। ਸੁਮੀਤ ਕਹਿੰਦਾ ਗਿਆ, "ਮੇਰੀ ਸਾਈਕਲ ਵੀ ਕਚਹਿਰੀ ਪਈ ਹੈ। ਓਥੋਂ ਤਕ ਪੈਦਲ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਇਸ ਲਈ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਵਕਤ ਹੋਰ ਵੀ ਘੱਟ ਹੈ।"

"ਯਾਰ, ਬੜਾ ਪਾਬੰਦ ਹੈਂ ਤੂੰ ਵਕਤ ਦਾ।"

"ਮੈਂ ਨਹੀਂ, ਸਰ, ਮੇਰੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਜਿਆਦਾ ਪਾਬੰਦ ਹਨ।"

ਇਸ ਉੱਤਰ ਉੱਤੇ ਪਾਪਾ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਹੱਸ ਪਏ।

ਪਾਪਾ ਨੇ ਕਿਹਾ, "ਤੈਨੂੰ ਕਚਹਿਰੀ ਤਕ ਪੈਦਲ ਨਹੀਂ ਜਾਣਾ ਪਵੇਗਾ। ਮੈਂ ਕੋਈ ਪ੍ਰਬੰਧ ਕਰ ਦਿੰਦਾ ਹਾਂ। ਤੂੰ ਇਹ ਚਿੱਠੀ ਨੇ ਜਾ। ਵਿਚਾਰ ਕੇ ਪੜ੍ਹ ਲਈ। ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਦਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਦੇ ਆਈ। ਉਹ ਵੀ ਪੜ੍ਹ ਛੱਡੇਗਾ। ਪਰਸੇ ਐਤਵਾਰ ਅਸੀ ਦੇਵਿੰਦਰ ਵੱਲ ਜਾਵਾਂਗੇ, ਤੂੰ ਵੀ ਆ ਜਾਵੀਂ। ਜਾ ਬਈ ਮਹਾਂਰਥੀ, ਸੁਮੀਤ ਨੂੰ ਕਚਹਿਰੀ ਤਕ ਛੱਡ ਆ।"