ਬੁਲਾਇਆ। ਦਰਵਾਜੇ ਦੇ ਸ਼ੀਸ਼ੇ ਵਿੱਚੋਂ ਹੱਥ ਦਾ ਇਸ਼ਾਰਾ ਵੇਖ ਕੇ ਉਹ ਅੰਦਰ ਆਇਆ। ਉਸ ਦੇ ਅੰਦਰ ਆਉਂਦਿਆਂ ਹੀ ਮੈਂ ਬੇ-ਵਸੀ ਜਿਹੀ ਕੁਰਸੀ ਤੋਂ ਉੱਠ ਕੇ ਖਲੋ ਗਈ। ਪਾਪਾ ਨੇ ਜਾਤਾ ਕਿ ਮੈਂ ਕਮਰੇ ਵਿੱਚੋਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਉੱਠੀ ਹਾਂ। ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਛਾ ਬੇਟਾ, ਫਿਰ ਕਿਸੇ ਵੇਲੇ ਤੇਰੋ ਚੈਪਟਰ ਬਾਰੇ ਗੱਲ ਕਰਾਂਗੇ।" ਪਰ ਮੇਂ ਉਥੇ ਹੀ ਖਲੋਤੀ ਰਹੀ। ਮੈਂ ਬਾਹਰ ਜਾਣ ਲਈ ਨਹੀਂ ਸਾਂ ਉੱਠੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਸੁਮੀਤ ਦੀ ਸੁਹਿਰਦਤਾ, ਸਿਆਣਪ ਤੇ ਸਰਲਤਾ ਨੂੰ ਸਤਿਕਾਰਨ ਲਈ ਖੜੀ ਹੋਈ ਸਾਂ, ਮੈਂ ਤਾਂ ਉਸ ਦੇ ਆਚਾਰ ਦੀ ਸੁੰਦਰਤਾ ਅਤੇ ਆਚਰਣ ਦੀ ਪਵਿੱਤ੍ਹਾ ਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾਉਣਾ ਜ਼ਰੂਰੀ ਸਮਝਿਆ ਸੀ, ਮੈਨੂੰ ਤਾਂ ਉਸ ਦੀ ਮਾਂ ਦੀ ਮਹਾਨਤਾ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਪਰਿਵਾਰ ਦੀ ਮਰਿਆਦਾ ਨੇ ਆਪਣੀ ਮਰਿਆਦਾ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਨ ਲਈ ਪ੍ਰੇਰਿਆ ਸੀ। ਮੈਂ ਤਾਂ ਆਪਣਾ ਉਹ ਸਬਕ ਦੁਹਰਾ ਰਹੀ ਸਾਂ, ਜਿਹੜਾ ਚੌਕ ਵਿੱਚ ਖਲੋਤ ਅੰਕਲ ਸੁਰਜਣ ਸਿੰਘ ਨੇ ਆਪਣੇ ਸਲੂਟ ਰਾਹੀਂ, ਸਦ ਵਾਂਗ ਕੱਲ੍ਹ ਸ਼ਾਮੀਂ ਵੀ ਮੈਨੂੰ ਪੜ੍ਹਾਇਆ ਸੀ।

ਮੈਂ ਉੱਥੇ ਹੀ ਖਲੋਤੀ ਰਹੀ। ਸੁਮੀਤ ਨੇ ਫ਼ਾਈਲਾਂ ਪਾਪਾ ਦੀ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖ ਦਿੱਤੀਆਂ ਅਤੇ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ ਰੱਖਿਆ ਹੋਇਆ ਮੇਰਾ ਨਿਬੰਧ ਚੁੱਕ ਲਿਆ। ਪਾਪਾ ਨੇ ਮੇਰੇ ਵੱਲ ਵੇਖ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਲੈ, ਬੇਟਾ, ਤੇਰੀ ਸਮੱਸਿਆ ਦਾ ਹੱਲ ਹੋ ਗਿਆ। ਸੁਮੀਤ ਤੇਰੇ ਚੈਪਟਰ ਨੂੰ ਪੜ੍ਹੇਗਾ ਅਤੇ ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਚੰਗੀ ਸਲਾਹ ਦੇ ਸਕੇਗਾ।"

"ਹਾਂ, ਸੁਮੀਤ, ਤੂੰ। ਦਵਿੰਦਰ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਦੱਸਿਆ ਸੀ, ਤੂੰ ਕਲਾ ਅਤੇ ਸਾਹਿਤ ਬਾਰੇ ਬਹੁਤ ਜਾਣਦਾ ਹੈਂ ਅਤੇ ਇਸ ਬਾਰੇ ਤੇਰਾ ਆਪਣਾ ਨਿੱਜੀ ਕੋਈ ਦ੍ਰਿਸ਼ਟੀਕੋਣ ਵੀ ਹੈ। ਕੋਈ ਭਲਾ ਜਿਹਾ ਨਾਂ ਲੈਂਦਾ ਸੀ ਉਹ। ਅੱਜ-ਕੱਲ੍ਹ ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਹਿੰਦੀ-ਪੰਜਾਬੀ ਵਿੱਚ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ ਸਾਡੇ ਭਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਸੀ.... ਗਿਆ ਹੈ। ਸਾਡੇ ਭਾ ਦੀ ਮੁਸੀਬਤ ਹੈ। ਕੀ ਕਹਿੰਦਾ ਸੀ ਸਾਤਵਿਕ

"ਜੀ ਉਨਹਾਂ ਨੇ ਐਵੇਂ ......"

"ਨਾ ਬਈ, ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ। ਅਸੀਂ ਵੀ ਅੱਖਾਂ ਵਾਲੇ ਹਾਂ। ਕਚਹਿਰੀ ਦੇ ਬਰਾਂਡੇ ਵਿੱਚ ਬੈਠਾ, ਜਿਹੜਾ ਆਦਮੀ ਸ਼ਾਪਨਹੂਰ ਪੜ੍ਹਨ ਵਿੱਚ ਮਗਨ ਰਹਿੰਦਾ ਹੈ, ਉਸ ਬਾਰੇ ਕਹੀ ਹੋਈ ਕੋਈ ਗੱਲ ਐਵੇਂ ਨਹੀਂ ਹੋ ਸਕਦੀ। ਤੂੰ ਇਹ ਚੈਪਟਰ ਲੈ ਜਾ। ਪੜ੍ਹ ਕੇ ਆਪਣੀ ਰਾਏ ਲਿਖ ਕੇ ਦੇਵਿੰਦਰ ਨੂੰ ਪੁਚਾ ਦੇਵੀਂ। ਇਹ ਐਤਵਾਰ ਜਾ ਕੇ ਲੈ ਆਵੇਗੀ।"

ਅਗਲੇ ਐਤਵਾਰ ਆਪਣੇ ਥੀਸਸ ਦਾ ਚੈਪਟਰ ਲੈਣ ਅਤੇ ਆਪਣੇ ਜੀਵਨ ਦਾ ਇੱਕ ਚੈਪਟਰ ਲਿਖਣ, ਮੈਂ ਝੱਰੀ ਪਹੁੰਚ ਗਈ। ਮੇਰੀ ਇੱਛਾ ਅਤੇ ਆਸ ਅਨੁਸਾਰ ਸੁਮੀਤ ਪਹਿਲਾਂ ਹੀ ਉਥੇ ਪਹੁੰਚਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ ਅਤੇ ਆਂਟੀ ਦੀ ਆਗਿਆ ਦਾ ਪਾਲਣ ਕਰਦੇ ਹੋਏ ਪ੍ਰੋਫੈੱਸਰ ਅੰਕਲ ਨੇ ਵੀ ਕੁਰਤਾ ਪਜਾਮਾ ਪਾਇਆ ਹੋਇਆ ਸੀ। ਸਭ ਤੋਂ ਵੱਡੀ ਗੱਲ ਇਹ ਕਿ ਸੁਮੀਤ ਦੇ ਮਾਤਾ ਜੀ ਵੀ ਉੱਥੇ ਬਿਰਾਜਮਾਨ ਸਨ। ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੀ ਸ਼ਖ਼ਸੀਅਤ ਬਿਲਕੁਲ ਬਦਲੀ ਹੋਈ ਲੱਗਦੀ ਸੀ। ਹੁਣ ਉਹ ਆਪਣੇ ਘਰ ਵਿਚਲੀ ਮਰਿਆਦਾ ਪੁਰਸ਼ੋਤਮ ਦੀ ਥਾਂ ਇੱਕ ਹੱਸਮੁੱਖ, ਚੰਚਲ ਮੁਟਿਆਰ ਲੱਗ ਰਹੇ ਸਨ। ਵਿਹੜੇ ਵਿੱਚ ਮੇਰਾ ਪੈਰ ਪੈਂਦਿਆਂ ਹੀ ਸਭ ਤੋਂ ਪਹਿਲਾਂ ਉਹੋ ਹੀ ਮੇਰੇ ਕੋਲ ਆਏ ਅਤੇ ਹੱਸਦਿਆਂ ਹੋਇਆ ਉੱਚੀ ਆਵਾਜ਼ ਵਿੱਚ ਆਖਿਆ, "ਸੁਆਗਤਮ, ਕੁਮਾਰੀ ਪੁਸ਼ਪੇਂਦੁ ਸੁ-ਆਗਤਮ।"

ਮੈਂ ਖ਼ੁਸ਼ੀ ਭਰੀ ਹੈਰਾਨੀ ਵਿੱਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਵੱਨ ਵੇਖ ਹੀ ਰਹੀ ਸਾਂ ਕਿ ਉਨ੍ਹਾਂ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਆਪਣੀ ਗਲਵਕੜੀ ਵਿੱਚ ਘੁੱਟ ਲਿਆ। ਪਹਿਲੇ ਪ੍ਰਸ਼ਨਾਂ ਵਿੱਚ ਇੱਕ ਹੋਰ ਦਾ ਵਾਧਾ ਹੋ ਗਿਆ। ਏਨੀ