ਸਾਮਾਨ ਏਧਰ ਓਧਰ ਹੋਵੇਗਾ। ਇਸ ਦੀ ਤਰਤੀਬ ਵਿਚਲੀ ਤਬਦੀਲੀ ਤੋਂ ਮੇਰੀ ਮਾਂ ਜਾਣ ਜਾਵੇਗੀ ਕਿ ਕਿਸੇ ਨਵੇਂ ਵਿਅਕਤੀ ਨੇ ਕਿਚਨ ਵਿੱਚ ਕੰਮ ਕੀਤਾ ਹੈ। ਘਰ ਆਇਆ ਹੋਇਆ ਹਰ ਨਵਾਂ ਵਿਅਕਤੀ ਮਹਿਮਾਨ ਹੈ। ਮਹਿਮਾਨ ਨੂੰ ਕਿਚਨ ਦੇ ਕੰਮ ਲਾਉਣ ਦੇ ਦੋਸ਼ ਦਾ ਦੰਡ ਤਾਂ ਭੁਗਤਣਾ ਹੀ ਪਵੇਗਾ।"

ਮੇਰਾ ਹਾਸਾ ਨਿਕਲ ਗਿਆ। ਮੈਂ ਅੰਕਨ ਜੀ ਨੂੰ ਆਖਿਆ, "ਤੁਹਾਡੇ ਨੀਲੂ ਜੀ ਬਹੁਤ ਅਜੀਬ ਹਨ, ਹਰ ਪੱਖ ਅਦੁੱਤੀ। ਅੱਜ ਮੈਂ ਸੁਨੇਹਾ ਨੂੰ ਉਨ੍ਹਾਂ ਬਾਰੇ ਲਿਖਾਂਗੀ।"

ਚਾਹ ਬਣਾਉਂਦੇ ਸੁਮੀਤ ਨੇ ਚੁੱਕ ਕੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਨੇਹਾ! ਕਿੰਨਾ ਮਧੁਰ ਨਾਂ ਹੈ: ਵਾਹ, ਸਾਰਾ ਆਪਾ ਸੁਆਦ ਸੁਆਦ ਹੋ ਗਿਆ। ਇਹ ਕੋਣ ਹੈ ? ਕਿੱਥੇ ਹੈ ?"

"ਬੇਟਾ, ਇਹ ਇਸ ਦੀ ਇੱਕ ਸਹੇਲੀ ਹੈ।"

"ਕਦੇ ਮਿਲਾਓ ਨਾ। ਜ਼ਰੂਰ ਇਨ੍ਹਾਂ ਵਾਂਗ ਹੀ ਨਿਰਮਲ, ਨਿਰਛਲ ਹੋਵੇਗੀ। ਮੇਰੇ ਨਾਲੋਂ ਵੱਡੀ ਹੈ ਜਾਂ ਛੋਟੀ ?"

"ਕੁਝ ਛੋਟੀ ਹੀ ਹੋਵੇਗੀ। ਕਿਉਂ ?"

"ਅੰਕਲ ਜੀ, ਕੋਈ ਸਿਆਣੀ ਜਿਹੀ ਕੁੜੀ ਲੱਭੋ ਜਿਹੜੀ ਮੇਰੇ ਨਾਲ ਵੱਡੀ ਹੋਵੇ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਅਤੇ ਹੋਵੇ ਵੀ ਸੁਨੇਹਾ।"

"ਕਿਉਂ ਸੁਮੀਤ ? ਕੀ ਲੋੜ ਪੈ ਗਈ ?"

"ਅੰਕਲ ਜੀ, ਮੈਨੂੰ ਦੀਦੀ ਸ਼ਬਦ ਬਹੁਤ ਪਿਆਰਾ ਲੱਗਦਾ ਹੈ। ਮੇਰਾ ਜੀਅ ਕਰਦਾ ਹੈ, ਮੈਂ ਵੀ ਕਿਸੇ ਨੂੰ ਦੀਦੀ ਕਹਿ ਕੇ ਬੁਲਾਵਾ।"

ਸੁਮੀਤ ਦੀਆਂ ਅੱਖਾਂ ਵਿੱਚ ਦੋ ਮੋਟੇ ਮੋਟੇ ਅੱਥਰੂ ਡਲ੍ਹਕ ਰਹੇ ਸਨ। ਅੰਕਲ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਸੁਮੀਤ, ਸਾਡੀ ਸੁਨੇਹਾ ਭਾਵੇਂ ਉਮਰ ਵਿੱਚ ਤੇਰੇ ਨਾਲ ਛੋਟੀ ਹੈ ਪਰ ਉਹ ਇਸ ਯੋਗ ਹੈ ਕਿ ਤੂੰ ਉਸ ਨੂੰ ਦੀਦੀ ਕਹਿ ਸਕੇ। ਉਸ ਨਾਲ ਚੰਗੇਰੀ ਦੀਦੀ ਲੱਭਣੀ ਮੇਰੇ ਲਈ ਸੰਭਵ ਨਹੀਂ। ਉਸ ਦੀ ਸੁਸ਼ੀਲਤਾ, ਸਹਿਣਤੀਲਤਾ, ਸਿਆਣਪ ਅਤੇ ਉਸ ਦੇ ਸ੍ਵੈ-ਕਾਬੂ ਸਾਹਮਣੇ ਤੂੰ ਵੀ ਆਪਣੇ ਆਪ ਨੂੰ ਛੋਟਾ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰੇਂਗਾ, ਸੁਮੀਤ। ਉਹ ਲੰਡਨ ਰਹਿੰਦੀ ਹੈ। ਕੇਵਲ ਪੱਤ੍ਰ-ਮਿਲਾਪ ਹੀ ਸੰਭਵ ਹੈ ਫ਼ਿਲਹਾਲ।"

"ਜੇ ਮੇਰੀ ਦੀਦੀ ਹੁੰਦੀ ਤਾਂ ਆਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੈਨੂੰ ਨਾ ਕਰਨਾ ਪੈਂਦਾ," ਟੂ ਮੇਜ਼ ਉੱਤੇ

ਰੱਖਦਿਆਂ ਸੁਮੀਰ ਨੇ ਆਖਿਆ। ਚਾਹ ਪੀ ਕੇ ਵਿਹਲੇ ਹੋਏ ਤਾਂ ਉਹ ਆਖਣ ਲੱਗਾ, "ਅੱਜ ਦਾ ਮੌਸਮ ਅੰਦਰ ਬੈਠ ਕੇ ਗੱਲਾਂ ਕਰਨ ਦਾ ਨਹੀਂ। ਆਓ ਬਾਹਰ ਚੱਲੀਏ।"

ਅੰਕਲ ਜੀ ਨੇ ਆਖਿਆ, "ਪੁਸ਼ਪੇ, ਮੈਨੂੰ ਕਾਰ ਦੀ ਚਾਬੀ ਦੇਈ ਜਗ੍ਹਾ ਮੈਂ ਨੀਲੂ ਦਾ ਪਤਾ ਕਰ ਕੇ ਆਉਂਦਾ ਹਾਂ। ਤੁਸੀਂ ਗੱਲਾਂ ਕਰੋ।"

“ਸੁਮੀਤ, ਜਦੋਂ ਮੈਂ ਪਹਿਲੀ ਵੇਰ ਇਸ ਘਰ ਵਿੱਚ ਆਈ ਸਾਂ ਉਦੋਂ ਬਹੁਤ ਗਰਮੀ ਸੀ, ਪਰ ਇਸ ਬਗੀਚੇ ਵਿਚਲਾ ਘਾਹ ਉਦੋਂ ਵੀ ਹਰਾ ਸੀ। ਇਸ ਹਰਿਆਵਲ ਨੇ ਮੈਨੂੰ ਹੈਰਾਨ ਕੀਤਾ ਸੀ। ਇਸ ਦਾ ਭੇਤ ਜਾਣਨ ਦੀ ਇੱਛਾ ਹੋਈ ਸੀ। ਅੱਜ ਫਿਰ ਉਹੋ ਜਗਿਆਸਾ ਜਾਗ ਪਈ ਹੈ।"

"ਜੀਵ ਦੀ ਜਗਿਆਸਾ ਤਾਂ ਕੁਦਰਤੀ ਹੈ ਪਹੇਤੂ ਘਾਹ । ਇਹ ਦਿਸ਼ਾ घा....।"

"ਨਹੀਂ, ਨਹੀਂ। ਮੇਰੇ ਲਈ ਇਹ ਵਿਸ਼ਾ ਮਹੱਤਵ ਰੱਖਦਾ ਹੈ। ਮਨੁੱਖ ਦੀ ਮਿਹਨਤ ਅਤੇ ਲਗਨ ਨਾਲ ਸੰਬੰਧਤ ਹੈ।"