ਛੱਡਣ ਜਾਣਾ ਸੀ ਅਤੇ ਚਿੱਠੀ ਦਾ ਦੂਜਾ ਹਿੱਸਾ ਵੀ ਲਿਖਣਾ ਸੀ। ਇਸ ਲਈ ਖਾਣਾ ਖਾ ਕੇ, ਅੰਕਲ ਜੀ ਨੂੰ ਬੇਰੀ ਛੱਡ ਕੇ, ਮੈਂ ਗੁਰਦਾਸਪੁਰ ਆ ਗਈ। ਸੋਚ ਰਹੀ ਸਾਂ ਸੁਮੀਤ ਇੱਕ ਨਹੀਂ. ਦੇ ਹਨ। ਉਹ ਘਰ ਨਿਰਾ ਪੂਰਾ ਘਰ ਨਹੀਂ ਸਗੋਂ ਸੁਪਨਿਆਂ ਦਾ ਨਵਾਂ ਸੰਸਾਰ ਹੈ। ਏਨੇ ਅਮੀਰ ਘਰ ਵਿੱਚ ਵੱਸਣ ਵਾਲੇ ਮਾਂ-ਪੁੱਤ ਦੇ ਰਹਿਣ-ਸਹਿਣ ਵਿੱਚ ਕਿਸੇ ਪ੍ਰਕਾਰ ਦੀ ਅਮੀਰੀ ਦਾ ਕੋਈ ਨਾਂ-ਨਿਸ਼ਾਨ ਨਹੀਂ। ਖਾਣ-ਪੀਣ-ਪਹਿਨਣ, ਸਭ ਸਾਦਾ ਅਤੇ ਸਾਧਾਰਨ ਹੈ। ਇਹ ਘਰ ਦੇ ਮਾਲਕ ਨਹੀਂ ਲੱਗਦੇ, ਸਗੋਂ ਰਖਵਾਲੇ ਜਾਂ ਸਟੀ ਜਾਪਦੇ ਹਨ। ਇਹ ਸਭ ਕੁਝ ਮੇਰੇ ਮਨ ਵਿੱਚ ਏਨਾ ਉਲਝ ਗਿਆ ਹੈ ਕਿ ਇਸ ਨੂੰ ਸੁਲਝਾਉਣ ਦਾ ਖ਼ਿਆਲ ਵੀ ਉਲਝਣਾ ਵਿੱਚ ਵਾਧਾ ਕਰਦਾ ਹੈ। ਇਸ ਲਈ ਮੈਂ ਇਹੋ ਸੋਚਿਆ ਹੈ ਕਿ ਜੀਵਨ ਦੇ ਇਸ ਨਵੇਂ ਰਾਹ ਉੱਤੇ ਤੁਰਦੀ ਰਹਾਂ। ਇਹ ਜੀਵਨ ਆਪਣੀਆਂ ਗੁੰਝਲਾਂ ਆਪ ਖੋਲ੍ਹਦਾ ਜਾਵੇਗਾ। ਯਤਨ ਬਕਾਊ ਲੱਗਦਾ ਹੈ, ਸਹਿਜ ਸੁਖਦਾਇਕ ਹੋਵੇ ਸ਼ਾਇਦ।

ਬਾਈ ਜੀ ਅਤੇ ਪਿਤਾ ਜੀ ਬਿਲਕੁਲ ਠੀਕ ਹਨ।

ਤੇਰੀ ਪੁਸ਼ਪੇਂਦ੍ਰ।

ਨੋਟ: ਸੁਨੇਹਾ, ਇਸ ਨਵੇਂ ਸੰਬੰਧ ਕਾਰਨ ਮੈਨੂੰ ਦਾਰਸ਼ਨਿਕਤਾ ਨਾਲ ਉਚੇਚਾ ਲਗਾਉ ਹੋ ਗਿਆ ਹੈ। ਮੈਂ ਇਸ ਦੀ ਲੋੜ ਮਹਿਸੂਸ ਕਰਨ ਲੱਗ ਪਈ ਹਾਂ। ਇਸ ਸੰਬੰਧ ਵਿੱਚ ਮੇਰੀ ਸਹਾਇਤਾ ਕਰਦੀ ਰਹੀ। ਅਧਵਾਟੇ ਨਾ ਛੱਡ ਦੇਵੀਂ। ਕਲਾ ਬਾਰੇ ਵਿਚਾਰ ਕਰਦਿਆਂ ਫਿਲਾਸਫੀ ਦੀ ਉਚੇਚੀ ਲੋੜ ਪੈਂਦੀ ਹੈ। ਇਨ੍ਹਾਂ ਸਾਤਵਿਕ ਅਤੇ ਸੁਹਿਰਦ ਲੋਕਾਂ ਦੀ ਸਭਾ ਵਿੱਚ ਸ਼ਰਮਿੰਦੀ ਨਹੀਂ ਹੋਣਾ ਚਾਹੁੰਦੀ। ਅਰਸਤੂ ਦੁਆਰਾ ਕੀਤੀ ਹੋਈ ਸਪਾਰਟਾ ਦੇ ਵਿਧਾਨ ਦੀ ਆਲੋਚਨਾ ਬਾਰੇ ਜਰੂਰ ਲਿਖੀ ਅਤੇ ਜੇ ਹੋ ਸਕੇ ਤਾਂ ਇਨ੍ਹਾਂ ਤੋਂ ਪਹਿਲੇ ਯੂਨਾਨੀ ਵਿਚਾਰਵਾਨਾਂ ਬਾਰੇ ਹੋ ਸਕਾ। ਵੀ, ਕਾਂ ਚ ਮੈਂ ਸੁਮੀਤ ਨੂੰ ਸਮਝਣ ਦੇ ਯੋਗ

ਪੁਸ਼ਪੇਂਦ੍ਰ।