ਨੇ ਆਪਣਾ ਮਨ ਭੰਗ ਕਰ ਦਿੱਤਾ-"ਮੈਂ ਰਾਜੇ ਦਾ ਨਿਆਂ ਗਲਤ ਮੰਨਦਾ ਹਾਂ। ਪਤੀ ਨੂੰ ਮੌਤ ਦੀ ਸਜ਼ਾ ਦੇਣਾ ਤਾਂ ਠੀਕ ਸੀ ਪਰ ਔਰਤ ਨੂੰ ਦੇਸ਼ ਨਿਕਾਲਾ ਦੇਣਾ ਗਲਤ ਸੀ।"

"ਕਿਉਂ ?"

ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਗੰਭੀਰਤਾ ਨਾਲ ਆਖਿਆ-"ਬੇਤਾਲ ! ਪਾਪੀ ਤੋਂ ਵੀ ਪਾਪੀ ਆਦਮੀ 'ਚ ਕੋਈ ਨਾ ਕੋਈ ਈਮਾਨ ਵਾਲੀ ਗੱਲ ਜ਼ਰੂਰ ਹੁੰਦੀ ਹੈ। ਕਾਮ ਤੋਂ ਪੀੜਤ ਹੋ ਕੇ ਉਹ ਭਟਕ ਗਈ ਸੀ । ਪਰ ਫਿਰ ਵੀ ਉਹਦੇ ਮਨ 'ਚ ਪਤੀ ਪ੍ਰਤਿ ਪਿਆਰ ਸੀ । ਇਸ ਕਰਕੇ ਉਹਨੂੰ ਸਜ਼ਾ ਨਹੀਂ ਸੀ ਦੇਣੀ ਚਾਹੀਦੀ। ਇਨਸਾਨ ਨੂੰ ਹਰ ਵੇਲੇ ਬਦਚਲਣ ਸਮਝਦਾ ਠੀਕ ਨਹੀਂ ਹੈ ।"

"ਤੂੰ ਠੀਕ ਆਖਦਾ ਏਂ ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ !" ਆਖਦਿਆਂ ਬੇਤਾਲ ਜਿਵੇਂ ਹੀ ਠਹਾਕਾ ਮਾਰ ਕੇ ਹੱਸਿਆ ਕਿ ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ।

ਬੇਤਾਲ ਬੋਲਿਆ-"ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ । ਇਸ ਵਾਰ ਮੈਂ ਭੱਜਾਂਗਾ ਨਹੀਂ । ਤੂੰ ਚਿੰਤਾ ਨਾ ਕਰ ।"

ਵਿਕਰਮ ਨੂੰ ਬੇਤਾਲ ਦੀ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਆਇਆ। ਉਹਨੇ ਬੇਤਾਲ ਨੂੰ ਕੱਸ ਕੇ ਫੜ ਲਿਆ । ਬੇਤਾਲ ਚੁੱਪਚਾਪ ਬੈਠਾ ਰਿਹਾ।

 

ਬਰਾਬਰ ਦਾ ਹੱਕ

ਵਿਕਰਮ ਤੁਰਦਾ ਰਿਹਾ। ਬੇਤਾਲ ਹੁਣ ਉਹਨੂੰ ਆਖ਼ਰੀ ਕਹਾਣੀ ਸੁਣਾਉਣ ਲੱਗਾ-

ਸੁਣ ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ ! ਬਾਤੀ ਦੀਪ 'ਚ ਮਦਨ ਅਤੇ ਰਤਨ ਨਾਂ ਦੇ ਦੋ ਮੁੰਡੇ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਪੱਕੇ ਮਿੱਤਰ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਬੜੇ ਗੁਣੀ ਸਨ। ਦੋਵੇਂ ਇਕੱਠੇ ਰਲ ਕੇ ਵਪਾਰ ਕਰਨ ਗਏ । ਵਪਾਰ 'ਚ ਉਨ੍ਹਾਂ ਦੋਹਾਂ ਨੂੰ ਬੜਾ ਲਾਭ ਹੋਇਆ। ਉਹ ਵਾਪਸ ਪਰਤਦੇ ਵਕਤ ਇਕ ਦਰਖ਼ਤ ਦੇ ਥੱਲੇ ਬਹਿ ਕੇ ਆਪਣਾ ਬਚਿਆ ਸਮਾਨ ਅਤੇ ਪੈਸੇ ਗਿਣਨ ਲੱਗ ਪਏ । ਉਹ ਆਪਣੇ ਕੰਮ