ਇਹ ਮੰਗ ਕਿਥੋਂ ਤਕ ਜਾਇਜ਼ ਹੈ ?"

"ਮਾਮਲਾ ਰਾਜ ਦਰਬਾਰ 'ਚ ਗਿਆ ਹੋਵੇਗਾ ?"

"ਹਾਂ ਗਿਆ ਸੀ। ਫ਼ੈਸਲੇ ਦਾ ਪਤਾ ਹੈ। ਰਾਜੇ ਨੇ ਇਸ ਮੰਗ ਨੂੰ ਅਸਵੀਕਾਰ ਕਰ ਦਿੱਤਾ ਸੀ । ਤੂੰ ਕੀ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਸੀ ।"

 “ਮੇਰਾ ਫ਼ੈਸਲਾ।" ਵਿਕਰਮ ਹੱਸਿਆ-"ਮੈਂ ਫ਼ੈਸਲਾ ਕਰਨਾ ਸੀ ਕਿ ਉਹਨੂੰ ਉਹਦਾ ਹੱਕ ਮਿਲਣਾ ਚਾਹੀਦਾ ਸੀ।"

“ਕਿਉਂ ?” ਬੇਤਾਲ ਨੇ ਪੁੱਛਿਆ।

“ਭਾਵੇਂ ਹੀ ਉਹ ਔਰਤ ਪਰਚੀ ਰਾਹੀਂ ਮਦਨ ਦੇ ਹਿੱਸੇ ਆਈ ਸੀ ਪਰ ਉਹ ਜਾਇਦਾਦ ਦੋਹਾਂ ਦੀ ਬਰਾਬਰ ਸੀ । ਮਤਲਬ ਉਹਨੂੰ ਪੂਰਾ ਅਧਿਕਾਰ ਹੈ।"

"ਤੂੰ ਠੀਕ ਆਖਦਾ ਏਂ ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ !"

ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ ਸਾਵਧਾਨ ਹੋ ਗਿਆ । ਮੰਜ਼ਲ ਹੁਣ ਨੇੜੇ ਆ ਗਈ ਸੀ। ਜੇਕਰ ਬੇਤਾਲ ਭੱਜ ਗਿਆ ਤਾਂ ਬੜੀ ਮੁਸ਼ਕਿਲ ਹੋ ਜਾਵੇਗੀ। ਇਸ ਵਾਰ ਵਿਕਰਮ ਨੇ ਉਹਨੂੰ ਮਜਬੂਤੀ ਨਾਲ ਫੜ ਲਿਆ।

ਬੇਤਾਲ ਖਿੜਖਿੜਾ ਕੇ ਹੱਸ ਪਿਆ।

"ਹੁਣ ਮੈਂ ਨਹੀਂ ਭੱਜਾਂਗਾ ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ !” ਉਹਨੇ ਆਖਿਆ-"ਹੁਣ ਤੇਰੀ ਮੰਜ਼ਿਲ ਆ ਗਈ ਹੈ। ਹੁਣ ਸਮਾਂ ਵੀ ਨਹੀਂ ਹੈ। ਮੈਂ ਤੇਰਾ ਸਾਥ ਦਿਆਂਗਾ।"

ਬੇਤਾਲ ਦੀ ਇਸ ਗੱਲ 'ਤੇ ਵੀ ਵਿਕਰਮ ਨੂੰ ਵਿਸ਼ਵਾਸ ਨਾ ਹੋਇਆ। ਉਹਨੇ ਬੇਤਾਲ ਨੂੰ ਘੁੱਟ ਕੇ ਫੜਿਆ ਹੋਇਆ ਸੀ।

ਸ਼ਮਸ਼ਾਨ ਦੀ ਚਿਤਾ ਨਜ਼ਰ ਆਉਣ ਲੱਗੀ ਤਾਂ ਬੇਤਾਲ ਬੋਲਿਆ- "ਰਾਜਾ ਵਿਕਰਮ ! ਉਹ ਸਾਧੂ ਪਖੰਡੀ ਹੈ । ਉਹ ਤੇਰੀ ਹੱਤਿਆ ਕਰਨ ਦੇ ਚੱਕਰ 'ਚ ਹੈ । ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਸਿਰ ਝੁਕਾ ਕੇ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੇਗਾ ਅਤੇ ਜਦੋਂ ਤੂੰ ਅਜਿਹਾ ਕਰੇਂਗਾ ਤਾਂ ਉਹ ਤੇਰੀ ਗਰਦਨ ਤਲਵਾਰ ਨਾਲ ਵੱਢ ਦੇਵੇਗਾ। ਜੇਕਰ ਉਹ ਤੈਨੂੰ ਪ੍ਰਣਾਮ ਕਰਨ ਲਈ ਆਖੇ ਤਾਂ ਆਖੀਂ ਕਿ ਰਾਜਾ