'امیراں دے گھر ول اگاڑی, گریباں دے گھر ول پِچھاڑی' ِاه اسُول گُر-آسے دے وِرُّدھ هَے اتے گُرسِّکھ نُوں ِاس اسُول دا کھںڈن کرنا چاهیدا هَے۔
نهیں, هالے سںت نال مِلے رهِن وِچ هی سُکھ هَے ۔ پر منورماں ! 'امانت وِچ کھِآنت' ! کی سںت ِاس نُوں سهار سکےگا? کوای هرج نهیں, مَےں سںت دے آاُن توں پهِلاں هی ِاسدا کوای نا کوای باننُوں بنّ لواںگا۔
کُوڑی گّلیں کُجھ نا وّدھے,بکھس کداایں بھورا ۔۔ املاں باجھوں ڈھوای ناهی نا کر ودھی جورا ۔۔
سهُ نُوں تُوں کِهڑے گُن لگےںگی پِآری ۔ کهَے هُسَےن پھکیر الا دا, املاں باجھ کھُآری۔
سُن ساجن مےرے میت پِآرے ۔۔ ست بچن ورتهِ هر دُآرے ۔۔ جَےسا کرے سُ تَےسا پااے ۔۔
ِاس اّگ وِچوں لںگھنا آپ نُوں بھاری توں بھاری کٹھن جاپِآ, کںڈھے تے کھڑے هو کے ارداسا سودھِآ اتے آپنے ساتھی سُورمِآں نُوں آکھِآ کِ اب تاُ جرے مرے سِدھ پاایاَے, لینو هاتھ سںدھاُرا'۔
جے کِتے رون بَےٹھے تاں چُّپ نهیں, جے هّسن بَےٹھے تاں بّس نهیں, بھںگی دے بھوجن دا اچرج هال هَے ۔ 'اپھیم چبااے رےوڑیآں تے پوست چبااے گنّے ۔ بھںگ وِچاری آلی بھولی جو آوے سو بنّے' ۔
اپرادھی دُونا نِوَے جو هںتا مِرگاهِ ۔۔ سیس نواِااَے کِآ تھیاَے جاں رِدَے کُسُدھا جاهِ ۔۔
کرم سِںگھ- کاکے نُوں هُن مُآپھ کر ديو, اُه بڑا پچھتااُںدا هَے ۔ ‘اپرادھ دا منّن, کر دےوے چنّن ۔ جد اُهنے تُهاڈی مّت منّ لای هَے تاں تُسیں هور اڑی نا کرو ۔
سبر تے سںتوکھ ِانھاں چیجاں وِّچ نهیں۔ 'اپنی کھاه, نا تک پراای' دے اسُول تے چّل تے بس پھےر انںد هی انںد هَے ۔
اپنا گھر مُوست راکھ نا ساکهِ کی پر گھر جوهن لاگا ۔۔ گھر در راکھِه جے رس راکھهِ جو گُرمُکھ سےوک لاگا ۔۔
سِںگھ جی ! جد مَےں پرےم ناتھ نال ونج کرن توں روکِآ, تد تُسیں گُّسے هو گاے۔ هُن کِاُں چیکدے هو ? 'اناڑی دے سَودے وِچ سدا کھتا هی کھتا هُںدی هَے ۔