رانو- اڑیاے تَےنُوں پهِلاں هوس نا آای, تےرے نال تاں 'کِںگ وجے تے راگ بُجھے' والی گّل هی هوای۔ سّل لّگن نال هی هوس آای۔

راجا جی ! 'کاں دی ریجھ رُوڑیآں تے۔' ِاس بھَےڑے نے چںگا کںم کِّتھوں کرنا اے ?

سردار جی, ِانّی وڈمُّلی چیج اُسنُوں پچنی اَوکھی سی ۔ سو, پھِّٹ گِآ۔ تُساں وی 'کاں دی چُںج وِچ اںگُور' دّب واڑِآ۔

کھِجھکے گوپال سِںگھ بولِآ, "ِاک تے کریما, تُوں وکت بڑا جايا کر دےنا اےں ۔ تَےنُوں کِنّی وےر سمجھايا اے, پای کںم وِچ گھڑںم نا پايا کر۔ جے اساں چھےتی چھےتی کوای هیلا نا کیتا تاں سبھ کُجھ هّتھوں نِکل جاوےگا۔"

کای لوکاں دی مِّترتا نِری متلب دی هُںدی هَے۔ 'کںم رسے تاں کاجی, نا رسے تاں پاجی۔'

اُهدے دُوجے ساتھی اُهدے نال کںم کردے اّک جاںدے سن تے کهِںدے سن, "ِاه ساڈے بھا دی جهِمت کِّتھوں آ گای هَے۔ هر کِسے نُوں کںم پِآرا لگدا هَے, چںم پِآرا نهیں هُںدا ۔”

تےری گریبی دا وّڈا کارن تےرا وِهلڑپُنا هَے۔ کںم نا کار تے کرماں دی مار ۔ ِاه تاں هونا هی هويا ۔

راما تاں بس نا کںم دا هَے نا کاج دا تے وَےری هَے اناج دا۔ دووےں وےلے پرسادے چںگے چوکھے مِلنے چاهیدے هن ; کںم نُوں کهو, تاں اَوهو وےلا تے اَوهو گھڑی ۔

اجاِاب سِںگھ بڑا سُگھڑ هَے 'کںم کھرچ تے بالا نسین ۔' سںکوچ وی کردا هَے, تے رهِںدا وی ِاّجت نال هَے ۔

رّکھا مل تاں دِلوں ِاس کںم توں پّلا چھُڈانا چاهُںدا هَے, پر اُسنُوں کںبلی نهیں چھّڈدی۔

سےر سِںگھ دُوجے دی گّل سُن, جھّٹ پّٹ گُّسے وِچ آ گِآ۔ جو جی آاُںدا هَے, هُکم چاڑھ دےںدا هَے۔ سّچ هَے 'کنّا دا کّچا نا هُںدا کدی سّچا !'

گّل سوچ کے تے اّگا پِّچھا وےکھ کے کرِآ کرو۔ جمانا بڑا کھراب اے ۔ کںدھاں نُوں وی کنّ لّگے هواے نے۔ ِاه نا سمجھو جُ تُسیں کهِ دِّتا تے گّل لُکی رهِ گای۔
(