جِن جاتا سو تِس هی جےها۔۔
ات نِرماِال سیجھس دےها ۔۔

جِن هر بھانا منِّآ,
تِس سوگ ن سںتاپَے ۔

مُآ جیوںدا پےکھ جیوںدے مر جان ۔۔ جِنا مُهبت ِاک سِاُ تے مانس پردھانِ۔۔

ڈر تے دابے دا کُوڑا بھار پَےدا کرنا اَےاُں هَے, جِوےں رےتلی نیںه تے اُسارنا۔ 'جِنا بھاُ تِن نهِ بھاُ' اسلی ٹیچا تا سبھ تریکِآں دا ِاه هی هَے کِ بںدا نِربھاُ هو جاوے ۔

سِآنپ تاں ِاس وِّچ هَے کِ ‘جِنّا پھلے, اَوناں جھُکے" هںکار پاپ دا مُول هَے۔

امل وی کھاسا آيا سی پر 'جِنھاں کھادھا لّپ گڑّپی, اُه کی جانن اُںگل چّٹی۔ والا لےکھا۔ سّت-سںگیآں وِّچ بَےٹھ کے تے گوڈِآں اُتے کُوهنیآں دھر کے گد گد باٹا چاڑھن نال جو لالیآں چڑھنیآں سن, اُه ِاس نال کِتھے ?

کرم سِںگھ-ساه ! گُلاب چںد نُوں کی آکھنا هَے ? اُسنے آپنِآں دا ِاتنا نُکسان کیتا تاں دُوجِآں دا جے چلا جاوے, تاں اُسنُوں کی دُّکھ ? 'جِنھاں ساڑے آپنے, پھُوک دےن پرااے ۔'

جِنّا گُڑ پااَو اَونا هی مِّٹھا هُںدا هَے۔ تُساں جِهے جِهے پَےسے دِّتے, اَوهو جِها اساں تُهاڈا کںم کر دِّتا۔

دُکھ هی دُکھ هَے, مَےنُوں وّڈے پروار دا۔ سّچ هَے, 'جِنا سی, اُتنا پالا, جِنّا ٹّبر, اُنا مُکالا ۔'

ِاه ٹھّگ جی مهاراج تاں ِاه سِّکھِآ دے کے کھِسک گاے۔ ِاه ماںدی جی مّدھ هِںدُستان دے پرسِّدھ ٹھّگاں دے ٹولے دے چلتے پُرجے هن۔ 'جِن من هور مُکھ هور سِ کاڈھے کچِآ ۔۔

مَےں جاننی آں, هر ِاّک نال سانُوں پرےم کرنا چاهیدا اے۔ گُربانی وِّچ لِکھِآ نهیں : 'جِن پرےم کیاُ تِن هی پربھ پاِااَو۔'

نَوجوان مُںڈا-پِآری ! اَےوےں وهِم وِّچ نا پاُ۔ ٹھیک کهِںدے نے ‘جِن نِکل جاںدا هَے, پر جن نهیں جاںدا۔'