بھاای سِآنِآں نے ٹھیک هی آکھِآ هَے, 'پر گھر گای نا بهُڑدی پوتھی, لِکھن, نار'۔ تُسیں اجِهی وڈمُّلی پُستک اُنھاں نُوں دِّتی هی کِاُں ?
پر کا بُرا ن راکھاُ چیت ۔۔ تُم کاُ دُکھ نهی بھاای میت ۔۔
کدی کِسے نُوں کِسے دُوجے نے کھّٹ کے کھُآيا هَے ? 'پر هّتھیں ونج, سُنےهی کھےتی کدی نا هُںدے بتیآں دے تےتی'۔
دوست تُوں بھُلدا اےں, دُوجے دی ادھینتا وِچ کدے سُّکھ نهیں هُںدا, گُلامی سدا کھُآری هی هُںدی هَے۔ ِاسے لای تاں سِآنِآں آکھِآ هَے 'پر ادھین سُپنے سُکھ ناهیں"۔
پّتھر پانی رکھیاَے, من هٹھ ن گھٹَے ۔ چوآ چںدن پر هرَے کھر کھےه پلٹَے ۔
پَےںچا ! ِاس مُورکھ نال سِر-کھپاای دا کی لاها ? اکھے 'پّتھر کھُںب چڑھاایاے, مُڑ کڑ دا کڑ'۔
ساه- مَےں نهیں بھِّجنا تےریآں گّلاں نال 'پّتھر کُولے هون تاں گِّدڑ هی کھا جان'۔
تُسیں وی کُّتے نُوں اُسے دی گلی وِّچ جا پھڑِآ ۔ اُسنے سےر هوکے ٹّکرنا هی سی۔ نهیں سی پتا تُهانُوں ‘پتن مےاُ نا چھےڑیاے, هّٹی اُتے کِهاڑ, بنّے جّٹ نا چھےڑیاے, بھنّ سُّٹے بُتھاڑ۔'
جِنّا مرجی جے بدنام کر لاَو 'پت پرتیت تے کھری نیت' نال سانُوں کی ڈر اے?
کیرتن سِںگھ-ِاه کی ےار ۔ کںم تاں ماں جی توں وِگڑِآ, پر تُوں دوس بھابی سِر تھّپی جانا اےں ? ِاه تاں پھِر اَوهی گّل هوای نا اکھے 'پّٹھے کھا گای گاں تے گُّسا وّچھے تے۔'
ِاںدر-اجے تاں پوٹِآں وِچوں مَےلا وی نهیں نِکلِآ۔ هُنے کھرے کھوٹے لّگ پِآں اے پرکھن ۔ وّڈ-اکلا پِچھوں جںم کے سانُوں اکلاں دےن لّگا۔
پٹیآں نا پکیآں تے بںجر پکن لگے۔ اسیل هوِا بھُکھے تے کمجات رجن لگے ۔