کای گھںٹے مگج کھپايا پر 'پںچاں دا کِها سِر مّتھے, پرنالا اُّتھے دا اُّتھے هی رِها۔ اُس اُتے کوای اسر نا هويا ۔

هور کَون سی اُّتھے اُجاڑ وِّچ۔ اکھے 'پَےںچ کِن بنوايا, مڑھیآں والِآں' سو ِاهی بُّدھُو چَودھری بن بَےٹھا۔

'پُوںجی تھوڑی هاک گھنےری' والی گّل هَے تےری تاں۔ گھر وِّچ آٹا دانا نهیں مِلدا پر باهر شُوں شاں بڑی رّکھنا اےں۔

پںڈت-بھلیاے لوکے, 'پُنّ دی گاُو دے دںد کَون وےکھدا هَے' جو مِل گِآ لاهے دا ۔ اساں کِهڑے ٹکے کھرچے نے ?

مجا تد آوے, جے تےرا آپنا نُکسان هُںدا ۔ تُوں تاں ساڈی کیمت تے مَوج اُڈانا اےں۔ اکھے پِںڈا وے اگاںه, پُّتا وے پِچھاںه'۔

نی تےری تاں ِاه هالت اے اکھے 'پِںڈ وڑنا بھاوے نا, تے کُّچھڑ بهے نِلّج۔ پُچھدا تَےنُوں گھر وِچ کوای هَے نهیں پر تُوں چَودھرِآنی بنی پھِرنی اےں۔

پالا سِںگھ کھُسی نُوں روکدِآں هويا بولِآ—بای اجے سِرے تے چڑھ لَےن ديو کںم, 'پِںڈ بّجھا نهیں اُچّکے اّگے هی آ گاے جے۔'

تُسیں وی هّد کر وِکھاای اے ۔ اےنی بِپتا دے سمےں کوای نا پُّجا۔ پِںڈ نُوں اّگ لّگی تے کُّتا رُوڑی تے, اےنی بےپرواهی چںگی نهیں۔

جِها پُّتر هَے تِها پِاُ وی هووےگا۔ 'پِںڈ گهارِآں توں هی دِسدا هَے۔'

سُآمی سبدا نںد دی سِّکھی پُٹھهار وِچ کاپھی سی ۔ جدوں پُٹھهار برباد کیتا گِآ, ِاه وی اُّدھر هی سن ۔ پر 'پِںڈ سڑِآ جوگی بھّجِآ' جد اُّتھے کُجھ نا رِها, تاں ِاه وی کھِسک آاے ۔

مِّتر ! ِاس پِںڈ نے اُّجڑنا سی, جد پںچ ِاهو جِهے هون۔ 'پِںڈ اُجاڑِآں چَودھریآں وساون والا کَون۔'

تُسیں ِانھاں پںڈتاں بھاایآں, مُلانِآں دیآں گّلاں تے نا جايا کرو ۔ ِاه پںڈت, وَےد, مسالچی تِنّے ِاک سمان' هُںدے هن ۔ ِانھاں دا اُپدےس لوکاں لای هی هُںدا هَے ۔
آپنے لای نهیں۔