وِّدِآ ویچاری تاں پراُپکاری ۔
جاں پںچ راسی تاں تیرتھ واسی ۔

گّلاں دا نام سِّکھی نهیں, گُناں دا دھارنا تے رهِنی دا نام سِّکھی هَے۔ گُرُو جی آپ دسدے هن 'وِن گُن کیتے بھگت ن هوِا۔'

سُکھ وِّچ کَون روںدا هَے ? 'وِن بھنِّآں کانا آواج نهیں دےںدا'۔

هاجی لوک مّکے نُوں جاںدے, مےرے گھر وِچ نوسا مکا, وِچے هاجی, وِچے گاجی, وِچے چور اُچّکا۔

چَودھری, جان تاں اُتنی نهیں جِتنا بھار چُّکی پھِردے هاں, پر کی کیتا جاوے ? 'وِچ سریکے وّسے, اںدر رووے باهر هّسے' دِکھاوا تاں کھُسی دا کرنا هويا۔

ِاسنُوں دھیآں واںگ کّجکے رّکھِآ جے ۔ اُه ن هووے کِ ِاسدیآں بےسمجھیآں مگر پَے کے ِاسنُوں نسر پاے کرو تے اُه گّل پای بنے, ‘وِگُچی پراای دھیوڑی تے هسن هارا لوک۔'

مَےں تاں ِاس کولوں تںگ آ گِآ هاں پر ِاه اَےنا ڈھیٹھ هَے کِ پِّچھا هی نهیں چھّڈدا۔ 'وِهڑے وڑِآ بھاوے نا تے کُچھڑ بهے نِلّج' والی گّل هَے اُس نال تاں۔ کیتا کی جاِا۔

کںم کاج کُجھ کردا نهیں, اَو بس دوستاں نال رلکے سڑکاں کّڈھدا رهِںدا هَے۔ 'وِهلی رنّ پراهُنِآں جوگی' ِاهی ِاسدا هال هَے۔

کدی کِسے وےلے هی سهی, جے کِسے کںم نُوں هّتھ لاوےں, تُوں نهیں سُنِآ, سِآنے کهِںدے نے- وِهلا بںدا پسُو برابر, ترِکھا روگی نهیں تاں چور۔

بّچيو وِهلے نا پھِرا کرو ۔ وِهلا آدمی سامت دا چرکھا ۔ اُه کُجھ نا کُجھ اُوٹ پٹاںگ هی سوچدا رهِںدا هَے۔

سںتاں دی کتھا دا آنںد آ رِها سی, پر پِآرا سِںگھ نے وِچ وادھُو چرچا چھےڑکے 'وِآه وِچ بی دا لےکھا' والی گّل آ کیتی۔

بَےٹھ نی بَےٹھ نِّٹھ کے, وِآه نا پهِنی والی تے مُکلاوے گھُںگھرِآلی' آپنا پِّچھا تاں وےکھ۔