ساای سُهاگن جو پربھ بھاای ۔۔ تِس کَے سںگ مِلاُ مےری ماای ۔۔
چانن چںد ن پُجای چمکَے ٹانانا ۔۔ ساِار بُوںد برابری کِاُں آکھ وکھانا ۔۔
بھرا جی, 'سااُو سو جو چُّپ' بُڑ بُڑ کرن نال آپنا هوچھاپن هی پرگٹ هُںدا هَے۔
ِاس گّل نُوں کَون سوچے کِ دو گھوڑِآں دی گّڈی اُّتے چھی سواریآں توں ودھیک دے بَےٹھن دا هُکم نهیں۔ ِاّتھے سراب سربےسُوری دا پرتاپ, 'سااُن دے انّھے نُوں باراں مهینے هرِآاُل’ ! دّس باراں, جِنّے بَےٹھے, بَےٹھ گاے۔
کی لِآاُنا سی بھرا هوراں کولوں ۔ 'سڑے پِںڈوں رَول واںگ نچ آاے والا لےکھا هی هويا۔ کُجھ هّتھ پلے نهیں پِآ۔
بےلا سِںگھ- بھای هیر مَےنُوں بھُلدی اے, مِرجے دیآں دو سداں لا دےناں واں, کهو تے ۔ کُجھ وِچوں-چںگا چںگا, بول تُوں ۔ سداں هی سهی ۔ کرِپا سِںگھ-‘سڑے گھر دے کولے هی سهی۔
بےبے-بّچیاَو ! چںگی نُوںه دھی دے گُناں وِّچ ِاک ِاه گُن جو کِ سوےرے سوےں تے انّھےرے جاگے, سُکھ, سمپت, ار بُدھ هی آگَے ۔” اکل, اُمر ودھدی هَے, دھنّ ودھدا هَے, تے سریر نواں نروآ رهِںدا هَے۔
مَےں پُّچھِآ کُجھ, تُساں اُّتر کُجھ دِّتا۔ ‘سوال کنک, جواب چھولے' والی گّل هَے ِاه تاں ۔
سردار جی ! اسیں تاں تُهاڈے جواای دیآں سِپھتاں کردے تھّکدے نهیں ساں, پر اُه بڑے رُّکھے ورتے۔ ‘سلاهی دا گُڑ دںدی لّگا ۔'
مَےں تے سدا اُس نُوں سلاهُںدا هی رِها, پر اُسنے پھل ِاه دِّتا هَے ۔ مےرے وِرُّدھ هی پرچا جا کیتا هَے ۔ سّچ هی آکھدے هن 'سلاهی هوای کھِچڑی دںداں نُوں لگدی هَے ۔"
کی کراں ? کِّتھے جاواں ? “سریک لااُن لیک, پُّجے جِتھوں تیک۔ آپنے هی هدوں ودھ بدنامی دا کارن بنے هواے هن ۔
سِر مّتھے اُتے بھابی جی, تُهاڈی دات سانُوں کِّتھوں ? 'سریک دا دانا, سِر دُکھدِآں وی کھانا"۔ اسیں کَون هاں موڑن والے۔ آهو جی, کر لاُ مَوجاں, پراایآں کماایآں تے 'سریک دا دانا نهیں چھّڈنا بھاوےں سِر دُکھ جااے ۔