نهیں جی نهیں, سانُوں نهیں لوڑ تُهاڈی سےوا دی ! ساڈا کی سُآروگے ? ِاک واری کرکے پِّچھوں دس واری پتاروگے !
کهُ کبیر اکھر دُِا بھاکھِ۔۔ هوِاگا کھسم تاں لِاگا راکھ ۔۔
هَےن وِرلے ناهی گھنے پھَےل پھکڑ سںسار ۔۔
آد سچ جُگاد سچ ۔۔ هَے بھی سچ نانک هوسی بھی سچ ۔
'هےڈے دے پُورے, سِّڈے دے سُورے' بھاوےں لّکھاں رُپاے رُڑھ جان, پر اُنھاں دی جِّد پُوری هونوں نا رهے۔
ایسور نا کرے, پر جے اسیں رُپایاے کِسے بھلے کںم تے لان لای لَے وی لایاے, تاں تُوں هی دّس, پںجاه رُپِآں نال کی بناایاے ? ‘هےٹھاں وِچھاایاے کِ اُّتے لایاے' واه بای واه تُوں بڑا دانی آ گِآ اے۔
دھنّ دےای- ماں جی ! ِاه گّل هونی نهیں۔ وےکھو نا, چاچی تاں ِاه گّل چاهُںدی هَے کِ 'هےٹھاں مسیت تے اُّتے چُبارا۔ ِاه اّگ پانی دی کھےڈ کِوےں هووے۔
بھابی ۔ تےری تاں کوای وات نهیں پُّچھدا, پر تُوں آپے هی پردھان بنی پھِردی هَے, تےرا تاں ِاه هال هَے, اکھے ‘هےٹھاں نا اُتے, مَےں اّدھ وِّچ سَوںدی هاں۔
نںبردار : مُنسی جی ۔ کالے دا کی کهِنا هَے ? اُسدی تاں ِاه گّل هَے کِ 'هےٹھاں دیوے دا تَون, اُتے موچی دی هّٹی۔' پّلے تاں روٹی کھان لای نهیں تے بڑا وّڈا بن بن بهِںدا هَے۔
پںڈت جلھے دا سِّکھ دربار وِّچ اےنا رسُوکھ سی کِ رهے نام رّب دا۔ بس 'هےٹھاں جلھا تے اُّتے اّلا هی وجدا سی۔
اّج کّلھ تاں جوراور دا هی راج هَے۔ کوای دھرم ادھرم نُوں نهیں پچھاندا۔ هر کوای آکھدا هَے, ‘هُورا نےڑے کِ کھُدا ?'
ِاه سُبھاگ جوڑی جد شام نُوں سَےر نُوں نِکلدی تاں لکھناُو دے منچلے نَوجوان ِانھاں ول وےکھ وےکھ کے ِاک دُوجے نُوں سُناںدے: 'هُور کی گودی مَےں لںگُور, کھُدا کی کُدرت۔ کاُواے کی چوںچ مےں اںگُور, کھُدا کی کُدرت۔