کاما-چھّڈ اَواے, پرھاں هو, هل دا کی واهُنا پھڑ کںگھی وّگا ڈھاهُنا۔ اسیں دُکاندار تاں هّٹی بَےٹھے بَےٹھے هی مر جاںدے هاں۔
کاهن چںد- نّتھُو ! 'هّل دےوو چار, پھسل هووے مارو مار'۔ جِنّا گُڑ پااُگے, اَونا مِّٹھا۔ بِناں مِهنت کُجھ نهیں جے لّبھنا ۔
هر بِسرت سدا کھُآری ۔۔ تاں کاُ دھوکھا کها بِآپَے, جا کاُ اَوٹ تُهاری ۔۔
هر سِمرن بھاے سِدھ جتی داتے ۔۔ هر سِمرن نیچ چهُ کُںٹ جاتے ۔۔
پںچ-سُوبےدار جی ! ِاه ٹھیک هَے کِ ڈوڈے ساه نے گریباں نُوں لُّٹ لُٹ کے بڑا دھن ِاکّٹھا کیتا, پر 'هرام دی کماای هرام هی جاںدی هَے۔ تھوڑے دِناں وِچ ِاه دھن کںجراں دے گھر وڑن لّگ گِآ۔
جے اُه سمجھ کے گُجارا کردا تے کِاُں اَوکھا هُںدا, پر اُه هںکار نال پاٹن لّگا سی۔ 'هرکھ دا مارِآ سدا نرک نُوں جاںدا هَے۔'
ماں جی -دھنّ دےای تاں هر مسالے پِپلا' مُول جے ۔ کوای گلی مُهّلے وِّچ هووے, اُه جھٹ وِّچ آ کھڑوںدی هَے ۔
گّل کی پںجاب اُس جمانے وِّچ اسل پںجاب سی۔ اُسدا هر دِن اید تے هر رات سبرات واںگ بیتدے سن۔
مامی- دھنّ کَورے ! ‘هر درکھت آپنے پھلوں پچھاتا جاںدا هَے۔ رادھو دی ورتوں آپے اُسدی سوبھا پای ودھااےگی ۔
ےارا ! اےتھوں بدل جان پِچھوں کِنھے سانُوں ےاد کرنا اے ۔ نواں اپھسر آاےگا, تاں لوکی اُس نُوں پُچ پُچ کرن لّگ پَےنگے ۔ هر کوای چڑھدے سُورج نُوں هی تکدا هَے ۔
کملی- ِاه کوای نویں گّل نهیں۔ هر کوای آپنی هّٹی دا هی هوکا دِںدا هَے۔ جے کرتارو آپنے کںم دی وڈِآای کردی هَے, تاں پای کرے ۔
اںبھی- مَےں آپنا آپ کاتل هاں ۔ کِسے نُوں کوای نهیں ماردا۔ 'هر کِسے نُوں اُسدے امل ماردے هن۔'