پورس- ٹھیک اے مںتری جی, روگ اُٹھدِآں هی روکنا سِآنپ اے ۔ ‘دوا نالوں اُپا چںگا'۔

داا داتا وںجھ ورِآم والی گّل هی هونی جاپدی هَے۔ نهیں تاں کوای اُمَےد نهیں سی کںم دے بنن دی۔ کوای داا هی چّل گِآ هووےگا۔

سُکر کر ! ِاه کھرات کرن دا وےلا هَے ۔ 'داا, پُّت تے میںه کوای روج روج پاے هواے هن۔'

بھولِآ تُوں تاں بڑیآں اجیب گّلاں کر رِها اےں ۔ بھلا 'داایآں کولوں پےٹ کدی گُّجھے رهے نے۔'

ِاه کی بن گِآ وےکھدے وےکھدے کِ 'داایآں دے نسے, هل واںهدے ڈِٹھے' کِّتھے ِاه بڑے آلم تے کِّتھے پںجالیآں موڈھِآں اُّتے, رّب وی بڑا بےپرواه هَے۔

دُّلے نے پهِلوں پهِل اُسنُوں سَو رُپِآ دِّتا سی, مُّچھاں نُوں داهڑی نالوں ودھااُن دا کرتب دُّلے نے نِهالے کولوں سِّکھ لِآ سی۔ اُس وےلے رلا وی کُجھ جوان هی سی تے جوانی والی بے-پرواهی دا پّلا نهیں سی چھّڈِآ۔

رامو-آهو جی, تُساں نُوں ِاه چیج هّتھ جو نا آای هُن اُسنُوں نِںدنا هی هَے۔ کِ 'داکھے هّتھ نا اپڑے آکھے تھُوه کَوڑی۔'

اںت دِن گُجار رو دھو کھپ کھپا کے کلےجے نُوں کوای نا کوای ڈھکن آ هی جاںدا هَے, ‘داگ دِلاں نُوں سجناں والے, دھوتِآں مُول نا لهِںدے ۔ پر دِن کٹی هون لگ پَےںدی هَے۔

مںگتی—بّچیاُ ! سُهاگن هووو, دان کیتا کرو ۔ 'دان توں کلِآن هُںدی هَے۔'

نِهںگ سِںگھ جد لوڑ وےلے کِسے دے گھروں انّ ماتر اںگیکار کردے سے, تد اُس گھر والے دے انّ نُوں, اُسدا سمجھکے هّتھ نهیں سے لااُںدے, پر “دانا پانی گُرُو کا سمجھکے بابل دے ساںجھے بھںڈار وِّچوں بھُّکھ پُورن ماتر انّ سویکار کردے سے ۔

پُنُّوں ! ِاه کںم نا کرنا, نا جانیاے کی ماملا اے ۔ هور کِتے اُه نا هووے جو 'دانِآں نال گھُن وی پِس جاِا۔'

ساڈا ِاس پاسے آاُن دا سُپنے وِّچ وی کھِآل نهیں سی; پر دانے دانے اُّتے مُهر والی گّل سّچی هَے۔