تُسیں وی هّد کر وِکھاای اے ۔ اےنی بِپتا دے سمےں کوای نا پُّجا۔ پِںڈ نُوں اّگ لّگی تے کُّتا رُوڑی تے, اےنی بےپرواهی چںگی نهیں۔

پالا سِںگھ کھُسی نُوں روکدِآں هويا بولِآ—بای اجے سِرے تے چڑھ لَےن ديو کںم, 'پِںڈ بّجھا نهیں اُچّکے اّگے هی آ گاے جے۔'

نی تےری تاں ِاه هالت اے اکھے 'پِںڈ وڑنا بھاوے نا, تے کُّچھڑ بهے نِلّج۔ پُچھدا تَےنُوں گھر وِچ کوای هَے نهیں پر تُوں چَودھرِآنی بنی پھِرنی اےں۔

مجا تد آوے, جے تےرا آپنا نُکسان هُںدا ۔ تُوں تاں ساڈی کیمت تے مَوج اُڈانا اےں۔ اکھے پِںڈا وے اگاںه, پُّتا وے پِچھاںه'۔

اُسنے تھوڑی دےر بااد پتی دے گل باهاں پاکے کهِنا سُرُو کیتا, مَےنُوں ای پتا جِس ترھاں مَےں دِن کّٹے نے۔ تُهانُوں کی ? تُسیں تے بس 'پیاُ بھںگاں سوو باگی تے پِچھلے جیاُن آپنے بھاگیں ۔'

کارکھانے توں چھُّٹی هون تے اُه ساهب بنکے مال روڈ تے پتنی سمےت سَےر کردا هَے پر وِچارے دے پّلے پَےسا نهیں هُںدا کِ کُجھ کھاوے پیوے وی ۔ تاں وی پیسنے دا پیسنا, تے رںگھڑاُو دا رںگھڑاُو ۔

وےکھو جی, کای دِناں توں مےری جِںد کںم کر کرکے اّک گای, پر ِانام تُسیں هورناں نُوں دے دِّتا ۔ ِاه تاں اَوهی گّل هوای اکھَے 'پیه موای, پکا موای, آاے ڈّٹے کھا گاے۔'

اُس دا من پیٹھا دارُو تے مُنِآ جوگی هَے۔ کوای پتا نهیں اُسدا۔ باهروں بھاوےں سادھ جاپدا هَے پر مَےنُوں تاں بِلکُل ِاتبار نهیں اُس تے, پتا نهیں کِس وےلے ڈںگ مارے۔

کِرتی دا ِاه کںم نهیں کِ دُوجِآں دی کماای وّل آس رّکھے۔ اکھے 'پیٹھا نا چھڑِآ تے بنّی لَے گھر وڑِآ' جے کںم نهیں کیتا تاں پھل دی آس کِاُں رّکھیاے ?

هُن ساڈے وی هّتھ لّگيوں سُو تے ےاد ای پِآ کرےگا نا۔ 'پیٹھا نا تے دادڑ تے هووےگا ای نا' ۔ چھُٹِآ وی تے دو چار هجار لا کے ای چھُٹےںگا۔

بھرا جی, 'پیٹھے دا کی پیهنا' ? ِاس گّل نُوں بیتِآں ورھے توں اُتے هو گِآ, مُڑ ِاس نُوں چھےڑن دا کی لابھ ?

تُوں جان دا نهیں چےلا کِس دا هَے ِاه ۔ سارے جمانے دا چھٹِآ هويا تے چلاک هَے ِاس دا گُرُو تے ! پھےر سِآنِآں نے اَےوےں تاں نهیں نا آکھِآ 'پیر جِنھاں دے ٹپنے چےلے جان چھڑپ۔