وِهلیآں گّلاں چھّڈو, هِںمت کرو ۔ کںم پھته هی پھته جے ۔ ‘بّدھا لّک مروڑِآ مُنّاں کوه لاهَور' والی اکھان سِآنِآں اَےوےں نهیں کهی۔

بھاگ سُلکھا- ِاه ِاک وّڈا بھاری وکیل هَے, چاںدی سونے دا تاں ِاس دے درِآ پِآ وگدا هَے, اج ِاس دی ‘بّدھی بّجھدی ات چھّڈی چھُٹدی هَے۔'

هُنے کِسے وےلے مَےں چُپیتی هی تُر جاواںگی, کِاُںک تُسیں کھُسی نال جان نهیں دِںدے۔ پھاتما بتھےرے جور لا رهی پر ‘بّدھے کدی نا رهِ سکے پںچھی تے دروےس' سماں دااُ جد پھب گِآ, نِکل تُرے پردےس۔

هر چیج وےلے سِر هی چںگی لگدی هَے ۔ ‘برسے پھاگن دُون دُآگن, برسے چےت نا کھل نا کھےت'۔

تُوں بڑا اجیب بںدا اےں, ِاّتھے تاں تُوں اّج آيا هی نهیں تے پَےسے تےرے ِاّتھے کِوےں آ گاے ۔ اُهے گّل هوای نا, ‘بلد گوايا تھوریاے, مُڑ مُڑ کِّلا لوڑیاے'۔

بُّڈھی هّڈی هَے, پر سِرڑی اےنا کِ جواناں نُوں پِّچھے سُٹدا هَے۔ 'بلد دے هّڈ وگن تے سںڈھے دا ماس' والی گّل هَے۔

بّچی ! مُںڈا مںگن لّگِآں تُوں دُور دی وِچار توں کںم لِآ ۔ نهیں تاں ِاه دُّکھ نا هُںدا ۔ سِآنِآں نے کِها هَے 'بلد لایاے لانے دا تے ساک لایاے ٹھِکانے دا۔'

تُهاڈا کی کھِآل هَے اںمرِت اُّتے اُس دے پِاُ دا کوای اسر نهیں ۔ ِاه گّل تاں مَےں منّ هی نهیں سکدا آکھِر 'بلھے دا بلھا نهیں تاں مّتھے پھُٹی جرُور هُںدی هَے۔

ساڈے بھاگ ! کاکے نُوں ولَےت وی گھّلِآ۔ پر ‘باای باای تے اَوسے جاای' کوای اُّنتی اُسنے نهیں کیتی۔

‘باهمن دا باهمن وَےری' والی هی گّل هوای آکھِر نُوں۔ اُسدا گل اُسدے آپنے جات برادری دے بھراواں نے هی کپ دِّتا تے بس پھےر کی سی... ۔

کرماں دا هی پھل مِلنا سی 'باهمن دے هّتھ چھُرا اُه وی بُرا۔' جے چںگا منُّکھ مںدے کںم کرے, تاں اُه وی تاں بُرا بننا هی هويا۔

آکھدے هن, مںگتِآں کولوں مںگنا لاهنتیآں دا کںم ۔ کدی ‘باهمن مںگِآ دھاایں ٹھّگِآ پُوری نهیں پَےںدی۔'