نِت گھر آںدِآں اُه گُّسے نال پیتا بھرِآ رهِںدا سی تے مَےنُوں رّج کے کُّٹدا سی۔ اّج اُه رُّس کے گھروں هی چلا گِآ۔ ‘روسے بھاگ جھِکی دے کھُلھے' کُجھ گھڑیآں تاں اّج مَےں وی سُّکھ دیآں کّٹاںگی۔

کّلھ هی هسپتالوں گھر پُّجا هاں۔ اّج ساه گاٹے آ چڑِآ هَے۔ مےرا تے 'روگن گای تے سوگن آای' والا هال هَے۔

'روگ دا مُول کھاںسی تے لڑاای دا مُول هاسی' دی اکھااُت سّچی هَے تے دروپتی دی مسکری نے هی مهاںبھارت دا مهان جُّدھ رچا دِّتا سی۔

تُوں آپ دُکھی هَےں۔ ِاس لای تَےنُوں ساری دُنیآں هی دُکھی دِسدی هَے۔ 'روگی کَے بھانے سبھ روگی۔"

لّکھُو- وِچارا کںم تاں بڑا کردا هَے, پر ماپِآں دا کرجا وِچارے نُوں سِر چُّکن هی نهیں دےںدا۔ جو کماںدا هَے, ساهاں دے گھر هی پُچا آںدا هَے۔ اُه کِوےں مےلے ? 'روگی دا کھادھا تے کرجاای دا کمايا برابر' هی هُںدا هَے۔

جِت دارُو روگ اُٹھِاهِ تن سُکھ وسَے آِا ۔
روگ گواِاهِ آپنا تے نانک وَےد سداِا ۔

نانک پرکھے کاُ تا پارکھ جان۔
روگ دارُو دووَے بُجھَے تاں وَےد سُجان۔

روگ وڈو کِاُ بادھاُ دھیرا ۔
روگ بُجھَے سو کاٹے پیرا ۔

سِآنِآ آکھِآ هَے کِ اسلی وِّدِآ ِامتِهان پاس کر لَےن جاں پُستکاں گھوکھ لَےن وِچ نهیں۔ اسلی وِّدِآ بںدِآں دے اںدر, وِّدِآ دی بھُّکھ اُپجااُن وِّچ هَے, سکُولاں, کالجاں دے 'روٹیآں کارن تال پُورن' والے اُستاداں دے هّتھوں کای وار سگوں وِّدِآ دی بھُّکھ مر جاںدی هَے۔

مِّترا ‘روٹی کھاایاے سّکر نال, دُنیآں لُٹیاے مّکر نال' سّچ دا سماں هُن کِّتھے ?

جے تُسیں اجے تاںایں آپنے مامے نال هِساب نهیں کرِآ تاں ودھیک دےری نهیں کرنی۔ وےکھو نا, ‘روٹی چوپڑی تے ونج رُکھا' هی ٹھیک هُںدا اے ۔

ِاه تاں جو جیا آاُںدا هَے, مُوںه وِّچوں کّڈھ دےںدا هَے۔ ‘روٹی نُوں پلُودا تے ٹُّکر نُوں دُآ' والا ِاس دا هال هَے, چںگے مںدے دی ِاس نُوں پچھان نهیں۔