چَودھری- کرمُو گِآ هويا سی تے هور ترکھان وی مر گاے سن ۔ پر 'هّڈ هرامی تے هُجتاں ڈھےر' ۔ هّچھا جا, هُن سےر کھاں وّلوں آپنا دُوجا سُهاگا جاکے, چُکوا لِآ۔

بجار وِچ تاں مںدا سی, پر مَےں پںج هجار دا هور مال مںگوا لِآ هَے۔ اّچھا هُن تاں ‘هّڈی ڈھےر جاں دںمی ڈھےر' والی گّل هی کرنی هَے۔ جو هواُو سو دےکھی جااُو۔

نںد کَور سُوت کّتنا, مّکھن کّڈھنا, گھِاُ بنااُنا سِّکھ گای سی۔ سو 'هّتھ کار ول تے دِل کرتار ول' لّگا رهِںدا۔

بھراوا ! ِاس گّل تے پردے کِاُں پاںدا هَے ! 'هّتھ کںنگن نُوں آرسی کی' !

مَےں کی آکھاں جے جّٹ اکل نال آپنی کماای ورتے تاں ساریآں توپھیکاں اُهنُوں هن, پر جے اکل کولوں کںم نا لاے تاں پھِر 'هّتھ ٹھُوٹھا تے دےس موکلا' هی رهِںدا اے۔

کرمدےای- نی رانوں ! چھّڈ پرھے دھنو دیآں گّلاں نُوں, اُه گپَوڑی هَے نِری پُری اُس دی تاں ِاه گّل هَے پای 'هّتھ نا پلے, بجار کھڑی هلے۔”

گِآنی جی نے انںد-کارج سمےں نویں وِآهی جوڑی نُوں سِّکھِآ دِںدِآں کِها, "بّچيو! تُسیں دھِآن رّکھنا, پتی-پتنی وِّچوں کوای وی دُکھی هووے تاں ِاکّلے-ِاکّلے کھُس نهیں رهِ سکوگے۔ جے تُسیں دووےں ِاّک-دُوجے نُوں کھُس رّکھن دی کوسس کروگے تاں هی کھُس رهوگے۔ ِاه جِںدگی دی اٹّل سّچاای هَے کِ هّتھ نُوں هّتھ دھوںدا هَے۔

اُه وِچارا کاگج دا پُرجا هّتھ پھڑکے بھرِآ پیتا باهر نِکل آيا تے باهر نِکلدِآں هی پھِس پِآ تے پھِر ڈھاهیں مار کے رون لگ پِآ۔ ‘هّتھ پايا سی پھُّلاں کارن, کںڈا هّتھیں آيا۔'

ِاس اُّتے وادھا ِاه هَے کِ هَے اُه پُجکے مکھّٹُو ۔ جے کِتے چار دِن کںم تے لگدا وی هَے تاں پی کے مالک نال گالو گالی هو پَےںدا هَے تے دُوجے هی دِن مُڑ 'هّتھ پُرانے کھوسڑے
بسںتا هوری آاے والا هال هُںدا هَے۔

چَودھری, تکڑا هو ۔ مامُولی نُکسان توں گھبرا نا ۔ 'هّتھ پَےر نرواے تاں سّبھے سَودے هواے ۔ رّب نے نروای جان دِّتی هوای هَے, پھِر کما لوےںگا ۔

اَوه پرلے درجے دا اَےبی, اموڑ تے کلا دا اوتار سی, کِهڑا دِن هُںدا جد ِانھاں دے گھر 'هّتھ وِّچ گُّت تے ٹھَےںه سوٹا' والا ناٹک نهیں سی کھےڈِآ جاںدا۔

مُهںمدا-اُه تے ٹھیک اے ! پر تُوں اُّتھوں تیک گّل نا آاُن دےایں, کِتے 'هّتھیں دِّتیآں دںداں نال نا کھوهلنیآں پَےن۔