نّتھُو مّل- کِهر سِںگھ ! هُن تاں تُهاڈا گھِاُ وِچ رںبا هَے' ! هُن تاں کوای روکن والا نهیں ۔ چاچا وی تُر گِآ ۔ هُن جو من آوے کرو ۔

کرتارو-نی بس ! تُوں وی هِںمت کر, 'هُن تاں بھےڈاں وی مّکے چّلیآں نے ' وےکھدی نهیں, جھّلی تابو وی هُن تاں چَودھرانی بنی پھِردی اے ۔

مُنسی -کاکا جی ! 'هُن دا هُن, پھےر دا پھےر' کرن وِّچ لاها جے۔ اّج دا کںم اّج هی کرنا چاهیدا هَے۔

چَودھری- کرمدینا ! جو هونا سی سو هو گِآ ۔ ‘هُن پچھتااے کی بنے, جد چِڑیآں چُگِآ کھےت۔'

ساه— ‘هُدار دِّتا نهیں, کِ گاهک پسِّتا نهیں هويا !" ِاّک پلِاُں دِاُ, پھِر جد مںگن جااَو تاں کهِنگے, ''لالا هُریں گھر نهیں۔'

سامُو ساه نے آپنی دھی نُوں بڑا دان دِّتا هَے۔ سّچ هَے 'هُںدے دا نام هی هِںدُو هَے, ساڈے جِهے گریباں وِّچ اےنی سمرّتھا کِّتھے ?

جو 'هُںدے مان نِمانا' هَے,
اُه سُتھرا لُتپھ اُٹھاںدا هَے ۔

ِاه سُبھاگ جوڑی جد شام نُوں سَےر نُوں نِکلدی تاں لکھناُو دے منچلے نَوجوان ِانھاں ول وےکھ وےکھ کے ِاک دُوجے نُوں سُناںدے: 'هُور کی گودی مَےں لںگُور, کھُدا کی کُدرت۔ کاُواے کی چوںچ مےں اںگُور, کھُدا کی کُدرت۔

اّج کّلھ تاں جوراور دا هی راج هَے۔ کوای دھرم ادھرم نُوں نهیں پچھاندا۔ هر کوای آکھدا هَے, ‘هُورا نےڑے کِ کھُدا ?'

پںڈت جلھے دا سِّکھ دربار وِّچ اےنا رسُوکھ سی کِ رهے نام رّب دا۔ بس 'هےٹھاں جلھا تے اُّتے اّلا هی وجدا سی۔

نںبردار : مُنسی جی ۔ کالے دا کی کهِنا هَے ? اُسدی تاں ِاه گّل هَے کِ 'هےٹھاں دیوے دا تَون, اُتے موچی دی هّٹی۔' پّلے تاں روٹی کھان لای نهیں تے بڑا وّڈا بن بن بهِںدا هَے۔

بھابی ۔ تےری تاں کوای وات نهیں پُّچھدا, پر تُوں آپے هی پردھان بنی پھِردی هَے, تےرا تاں ِاه هال هَے, اکھے ‘هےٹھاں نا اُتے, مَےں اّدھ وِّچ سَوںدی هاں۔