دینا ناتھ پاسوں جے تُوں ِاه کںم چھُڑا کے هور کںم تے وی لا لِآ, تد اُه کی پُوریآں پاوےگا ? تُوں ِاه تاں سوچ بای 'کدی مُردِآں وی کھیر کھادھی هَے ?

وےکھو جی, 'کّد اُپر لّد هُںدا هَے, گریباں کولوں وی اُهنی هی اُگراهی تے ساهاں پاسوں وی اَونی هی۔ تھاں تھاں وےکھ کے لوو۔

سُهنے اںدر بھوگ راج کمايا۔
کدے هرکھ کدے سوگ ترُور چھايا !

تھانےدار نهیں جی, کوای مُسکل نهیں ۔ 'کدی کھُون وی پچِآ اے ۔’ اّج نهیں تے کّلھ پھڑے جانے نے جرُور۔

رّب دیآں بے-پرواهیآں نے ۔ ‘کدی ڈُّبا, کدی سوکا ۔' کدی اُّپر, کدی هےٹھاں۔ کوای کی کرے ?

نا منّو کدی اےس کپٹی دے لارِآں نُوں ۔ "کپٹی دا بولِآ, کُستی دا تولِآ, کدے نا هووے پُورا۔"

سںبھال کے ورتو, تاں ِانھاں کپڑِآں وِّچ هی نِت هور دے هور پاے لّگو۔ 'کپڑا آتھے (آکھے) تُوں مَےنُوں رکھ تاه کر ! مَےں تَےنُوں کڈھاں پاتساه کر ۔" والی گّل سِآنِآں اَےوےں نهیں جے آکھی۔

اوتارے-بھَےن جی ! جد تےریآں دُوجیآں بھَےناں نُوں کهِ دِّتا هَے, اسیں تُهاڈا دِّتا کھانیآں هاں, تُوں وی کهِ کے آپنا وےلا لںگھا لَے۔ سِآنا اُه هُںدا هَے, جو وےلا جانے ۔ کاهنُوں گھر وِّچ بھڑتھُو پانی اے ? جِنھاں نهیں سُنِآ اُنھاں نُوں سُنااُنی هَے ? 'کّپڑا چُّکیاے تاں ڈھِّڈ آپنا هی نںگا هُںدا هَے۔

رُکمنی-بھَےن, گُلو دی تاں اُه گّل هَے, اکھے کپڑے سبُونی تے دال الُونی ۔ پّلے تاں کھان پین نُوں کُجھ هَے نهیں, پر سُوںکا شاںکی بڑی کردی هَے۔

سُںدر تیویں وی ِاک بِماری اے, 'کپاه دی پھُّٹی, جِتھے دھری اُّتھے لُّٹی۔ هردم اُس دی راکھی کردے پھِرو ۔

بای, سُوراں نُوں پونے نا پااَو, اکھے 'کبر کُّتے دی چھاڑ مُسهِرے دا'۔ جو کِسے چیج دے ےوگ هَے, اَوهی اُس نُوں دِاُ ۔

کی پُّچھدے هو, ‘کبر چُونے گچ تے مُردا بےایمان' والا هِساب هَے ۔ اںدروں نِرے چور, پر باهروں وےکھو, تاں کهو جِوےں هُنے هی پُوجا کرکے آاے هن۔