ਫ਼ਾ. [بے عیَب] ਵਿ- ਐ਼ਬ (ਦੋਸ) ਰਹਿਤ. ਨਿਰਵਿਕਾਰ. "ਬੇਐਬ ਪਰਵਦਗਾਰ." (ਤਿਲੰ ਮਃ ੧)

faultless; free from vice, morally good