کاس ! مےرے پاس اُه اّکھاں هُںدیآں جِنھاں نال مَےں ِانھاں دےویآں دے هِردِآں وِّچ نجر مار سکدا, ِانھاں دے لُکے گُناں دی کِتاب نُوں پڑھ سکدا تے وےکھدا جُ ِانھاں وِّچ کِهڑا وِسال هِردا هَے, جِس وِّچ دےس بھگتی دی چںگِآڑی مّگھ رهی هَے۔
جِاُں جِاُں ساه وڈِآایآں کردا جاوے جّٹ سُن سُن کے چَوڑا هُںدا جاوے تے تِڑدا جاوے۔
جد پِاُ ای چَوڑ چانن هووے تاں دھی نے تاں هونا هی هويا۔ پِاُ سرکار نال ٹّکراں لَےںدا هَے تے دھی نے وی پھِر ِاهو هی کُجھ کرنا اے۔
وهُٹی تاں آ گای هَے, پر کوای سُکھ بُّڈھی نُوں نهیں هويا۔ نُوںه تے چَوکے چڑھن دا ناں نهیں لَےںدی۔
ِاه وّڈِآں وّڈِآں ڈھِّڈاں والے هی تے چَوکی بھنّدے هن۔ اساں تُساں کی کرنا هَے دو پَےسے مسُول بچا کے۔
جِنّھاں جِنّھاں پِںڈاں دے لوکاں نے پھساداں وِّچ وِسےس هِّسا لِآ, اُّتھے پُلس دیآں چَوکیآں پا دِّتیآں گایآں۔ کُجھ سمےں لای پھساد دب گاے پر اّگ پھِر بھڑک اُّٹھی۔
اسیں جدوں اںمرِتسر گاے, مهاراج دے هجُور چَوکی جرُور کراںگے۔
نرمے دا بھاا گھٹن نال اُنھاں دے تے چَوکا پَے جانا هَے۔
چںگا بھلا ساهِب گّل منّ گِآ سی اُس نے آپنی بےوکُوپھی نال چَوکا پھےر دِّتا۔
نهیں جی تُسیں چّلوں, مَےں هالی نهیں جا سکدی۔ مَےں تے چَوکے بھاںڈے توں هی وِهلی نهیں هوای۔ هُن هی سارے روٹی کھا کے گاے هن۔
گُردُآرے وِّچ سدا چَوکڑی مار کے بَےٹھنا چاهیدا هَے۔
جدوں مُسیبت آاُںدی هَے تاں وّڈِآں وّڈِآں دی وی چَوکڑی بھُّل جاںدی هَے۔